Wat u aan de stad geeft, geeft het terug: fotograaf Jacob Consenstein over New York

Volgens Jacob Consenstein verkeert de kunst in New York momenteel in een gouden tijdperk.

Het is een grote uitspraak, maar wel een die is gedaan door iemand die de afgelopen tien jaar veel terrein heeft bestreken en net zoveel heeft gedocumenteerd. Jacob was een van de tieners die wegwerpcamera's van de planken van CVS griste – niet om kattenkwaad uit te halen, maar om vast te leggen wat er om hem heen en zijn leeftijdsgenoten in zijn geboortestad gebeurde.

Het ging er niet om een ​​"scene" vast te leggen - labels als deze komen later, achteraf toegepast. Het ging erom instinctief momenten te bewaren die betekenisvol voelden: vrienden die de stad om hen heen op een creatieve manier herinterpreteerden, graffiti die meer werd dan vlekken op muren, skaten en feesten waar rondhangen misschien het belangrijkste voorrecht was, maar het delen van nieuwe muziek en het ontmoeten van gelijkgestemden een onverwachte feestgunst.

Geïnspireerd door degenen die hem voorgingen in straatfotografie, film, muziek en meer, ziet Jacob jonge New Yorkers een lijn van creativiteit voortzetten die, van buitenaf, kan lijken op een overgangsrite voor het opgroeien in de stad. Maar het idee dat de cultuur en creativiteit van New York gewoon 'gebeuren' is een mythe. De concurrentie, de kosten en de constante beweging drijven mensen om verbinding te maken, samen te werken en te creëren.

Voor Jacob wordt deze dynamiek weerspiegeld in de manier waarop kunstvormen elkaar kruisen. Zijn fotografie staat niet zomaar op zichzelf; het mengt naadloos met muziek, schrijven en verhalen vertellen. Projecten zoals zijn zelfgepubliceerde Kunstenaarsreeks – momenteel wheatpasted door UNCLE op stadsmuren – versterken stemmen uit verschillende disciplines, met onder andere MIKE, duendita, Deem Spencer en Sabrina Santiago. Door middel van portretten en interviews legt Jacob niet alleen individuen vast, maar ook de collectieve energie van een stad die floreert op samenwerking.

Het is deze drukte en uitwisseling die Jacobs bredere succes heeft aangewakkerd, van commerciële campagnes met NIKE en adidas tot tentoonstellingen in heel New York. Deze prestaties laten niet alleen zijn talent zien; ze onderstrepen hoe diep zijn werk geworteld is in de ethos van de stad – een ethos die degenen beloont die iets betekenisvols bijdragen aan het voortdurende verhaal.

Deze uitwisseling van energie, inspanning en ideeën is wat New York draaiende houdt. De rijke culturele geschiedenis legt de lat hoog, maar voor Jacob is het een bron van inspiratie en een uitdaging om iets betekenisvols bij te dragen aan de zich steeds ontwikkelende creatieve lijn van de stad. Zoals hij het zegt: "Als je positief bijdraagt ​​en productief bent, geeft wat je aan de stad geeft, je tienvoudig terug."

Zelfs een stad die zo beroemd is om zijn cultuur en creativiteit als deze, heeft mensen nodig die van de bank afkomen, een paar filmcamera's pakken en het laten gebeuren. Gouden eeuw of niet.

INTRODUCEER JEZELF IN JE EIGEN WOORDEN. HOE ZOU JE BESCHRIJVEN WIE JE BENT EN WAT JE DOET ALS FOTOGRAAF?

Mijn naam is Jacob Consenstein. Ik ben fotograaf en regisseur, geboren en getogen in New York. De afgelopen twaalf jaar heb ik me gericht op het vastleggen van streetwear, jeugdcultuur, muziek, graffiti en mode. De laatste paar jaar ben ik me ook meer gaan verdiepen in commercieel en campagnewerk. In de kern zie ik mezelf echter als een creatieveling en een verhalenverteller – iemand die fotografie gebruikt om de cultuur om me heen te weerspiegelen en te versterken.

HOE BEN JE VOOR HET EERST IN DE FOTOGRAFIE GERAAKT EN WAT TREK JE ERIN AAN ALS CREATIEF MEDIUM?

Ik kom niet uit een familie met een achtergrond in de kunsten – mijn ouders waren allebei docenten op community colleges en het grootste deel van mijn uitgebreide familie werkte in het onderwijs of de sociale dienstverlening. Dus ik ben vrij organisch in de fotografie gerold.

Ik stapte over naar een andere middelbare school en kwam terecht bij een school die stages aanbood in plaats van traditionele lessen. Mijn begeleider daar was de eerste die opperde dat een creatief pad überhaupt haalbaar was. Dat idee was me nog nooit eerder voorgelegd. Uiteindelijk verliet ik de middelbare school een semester eerder en stuurde ik koude e-mails naar mensen op plekken waar ik me op dat moment tot aangetrokken voelde, zoals Mass Appeal Magazine en Only NY.

Tegelijkertijd waren mijn vrienden en ik verdiept in graffiti, skateboarden en het geven van feestjes in New York. Ik was zo trots op wat er in die wereld gebeurde dat ik het wilde vastleggen. Ik begon wegwerpcamera's van CVS te stelen om constant foto's te kunnen maken. Uiteindelijk gaf een vriend me in 2014 of 2015 mijn eerste echte camera. Fotografie was het eerste waar ik echt goed in was, het klikte met me op een manier waarop school dat nooit deed.

Vanaf daar bleef ik mijn omgeving documenteren en het gaandeweg uitzoeken. Het was een heel onconventionele route om te komen waar ik nu ben, maar het voelde altijd natuurlijk voor mij.

WAREN ER VROEGE INVLOEDEN, DAT WIL ZEGGEN FOTOGRAFEN, KUNSTENAARS OF MOMENTEN, DIE UW BENADERING VAN FOTOGRAFIE HEBBEN GEVORMD?

Veel van mijn vroege invloeden kwamen rechtstreeks uit mijn omgeving. Ik groeide op in de Upper West Side van Manhattan en was constant omringd door cultuur. Het is de geboorteplaats van hiphop en mijn zus, die acht jaar ouder is dan ik, hield van punk, ska en hiphop. Mijn vader was een Deadhead, mijn moeder hield van disco en de B-52's en ik raakte helemaal in de ban van hiphop en boom bap uit de jaren 90. Die mix van stijlen en culturen heeft me echt gevormd.

Ik was gefascineerd door de cultuur van uptown New York – hoe levendig en rauw het was. De 'oude koppen' op straat, de muziek, de stijl, het inspireerde me allemaal. Ik bewonderde ook downtown kids zoals Harold Hunter en de OG Supreme crew. Ze waren als blauwdrukken voor hoe creativiteit en cultuur elkaar konden kruisen.

Veel van mijn inspiratie kwam ook van streetwear. Toen ik bij die merken werkte, ontmoette ik veel scrappy mensen die coole dingen deden. Een oprichter gebruikte de zeefdruklabs van zijn vrienden bij FIT (Fashion Institute of Technology) om zijn merk te lanceren. Mensen waren gewoon aan het klussen – skateboarders, graffitikunstenaars, muzikanten – ze lieten allemaal dingen gebeuren, en ik vond het geweldig en ik voelde me echt verbonden met de grassroots-aard ervan.

Die passie werd een obsessie. Ik begon me te verdiepen in de cultuur, deed onderzoek en besteedde tijd aan het begrijpen ervan. Mijn leeftijdsgenoten en omgeving waren mijn grootste inspiratiebronnen. Dat zijn ze nog steeds, op veel manieren.

JE FOTOGRAFEERT VAAK OP FILM, WAT SPREEKT JE AAN IN FILMFOTOGRAFIE IN VERGELIJKING MET DIGITAAL? VIND JE HET PROCES OF DE RESULTATEN ANDERS?

Er is iets aan filmfotografie dat tijdloos aanvoelt. Voor mij is het het proces net zo goed als de resultaten. Ik hou van de uitgestelde bevrediging: een foto maken, het rolletje laten liggen tot het klaar is en dan wachten tot het ontwikkeld en gescand is. Dat tragere, fysieke proces zorgt ervoor dat elke opname meer opzettelijk aanvoelt.

Film heeft ook een tastbare kwaliteit die ik erg aantrekkelijk vind. Zelfs met mijn digitale werk, print en scan ik het soms om het meer textuur en leven te geven. Er zit een aangeboren diepte in film die moeilijk digitaal te repliceren is – het voelt menselijker aan en ik denk dat mensen daar van nature op reageren.

Ik begon ook met film. Iemand gaf me een Pentax K1000 en het was de eerste camera die ik had. Ik leerde er de basisprincipes van: hoe ik diafragma, belichting en de mechanica van fotografie moest begrijpen. Die praktische leerervaring heeft mijn aanpak van elke foto die ik maak, gevormd.

Dat gezegd hebbende, ik ben digitale fotografie op zijn eigen manier gaan waarderen. Het is de industriestandaard voor commercieel werk en ik heb er in de loop van de tijd een creatieve relatie mee gevonden. Ik zou niet zeggen dat ik de een boven de ander verkies: ze zijn nu allebei even interessant voor me, alleen op verschillende manieren.

SOCIALE MEDIA PLATFORMEN ZOALS INSTAGRAM WAREN OOIT EERST RUIMTEN VOOR FOTOGRAFIE, MAAR ZE ZIJN NU OVERGEGAAN NAAR VIDEOCONTENT EN ALGORITMEN. WELKE INVLOED HEEFT DIT OP JOU ALS FOTOGRAAF?

Ik denk dat het niet te ontkennen valt dat Instagram en vergelijkbare platforms in de loop der jaren aanzienlijk zijn veranderd. Toen ik voor het eerst op Instagram kwam, voelde het als een plek waar foto's konden worden gewaardeerd als een kunstvorm op zichzelf. Nu, met de push richting videocontent en algoritme-gedreven trends, is het moeilijker voor fotografie om op dezelfde manier op te vallen.

Dat gezegd hebbende, heb ik altijd de waarde ingezien van het fysiek presenteren van werk. Er is iets unieks impactvols aan het zien van kunst in het echt op straat of in een galerie, in plaats van op een scherm. Dat is een deel van wat ik zo leuk vind aan dit project met UNCLE, waarbij het werk in openbare ruimtes bestaat voor iedereen om te zien. Het verwijdert de hiërarchie van galerieën en maakt kunst toegankelijk op een rauwe, directe manier.

De veranderingen in sociale media herinneren me eraan hoe belangrijk fysieke displays van werk zijn. Ze hebben me aangemoedigd om me te richten op projecten als deze, waarbij de kunst buiten de digitale ruimte bestaat.

ZIE JE SOCIALE MEDIA VANDAAG ALS EEN INSTRUMENT OF ALS EEN UITDAGING OM JE WERK TE LATEN ZIEN?

Voor mij zijn sociale media overwegend positief. Ik heb Instagram altijd behandeld als een portfolio – een manier om mijn werk te delen en de verhalen erachter te vertellen. Ik denk dat die mindset me heeft geholpen om geaard te blijven naarmate het platform zich heeft ontwikkeld. Het is een hulpmiddel om verbinding te maken met een community en te laten zien wat ik doe, maar ik probeer de druk van algoritmes of trends mijn creatieve proces niet te veel te laten beïnvloeden.

Natuurlijk heeft social media zijn uitdagingen, vooral met hoe verzadigd het is geworden. Maar ik heb het geluk gehad om een ​​netwerk van mensen te hebben opgebouwd die mijn werk oprecht waarderen. Elke post voelt als een offer aan hen, en ik focus me erop om met elke post iets betekenisvols te creëren. Het is niet zonder frustraties, maar over het algemeen zou ik zeggen dat het een tool is die veel mogelijkheden voor mij heeft geopend.

DE ARTIST SERIES, HET PROJECT WAARAAN JE MET UNCLE HEBT SAMENGEWERKT, BENADRUKT DE PORTRETTEN VAN DE CREATIEVE GEMEENSCHAP VAN NEW YORK. WAT HEEFT JE GEÏNSPIREERD OM JE OP DEZE PERSONEN TE FOCUSSEN EN HOE WEERSPIEGELEN ZE DE CREATIEVE ETHOS VAN DE STAD?

Dit project startte begin 2020 als een manier om de mensen in mijn directe omgeving vast te leggen en te vieren die ik voelde dat ze iets echt speciaals deden. Dit zijn individuen die ik al lange tijd bewonder – mensen met wie ik heb gefeest, samengewerkt of gewoon door geïnspireerd ben.

De focus ligt op kunstenaars in New York die een substantiële bijdrage leveren aan hun vakgebied, of dat nu muziek, schilderkunst of andere creatieve disciplines zijn. Wat hen allemaal bindt, is hun toewijding aan hun vak en hun vermogen om iets unieks te brengen in het culturele landschap.

Voor mij gaat deze serie over meer dan alleen documenteren – het gaat over het weven van een verhaal. Elke kunstenaar die ik uitlicht, vertegenwoordigt een draad in het grotere web van de creatieve gemeenschap van New York. Het zijn mensen waarvan ik geloof dat ze bijdragen aan wat op dit moment voelt als een gouden eeuw in de kunst van New York. Door hun portretten en bijbehorende verhalen wil ik laten zien hoe onderling verbonden en levendig deze scene werkelijk is.

HOE VOELT HET OM JE WERK GEPRESENTEERD TE ZIEN OP DE STRATEN VAN NEW YORK, ALS ONDERDEEL VAN EEN WILDPOSTING-CAMPAGNE, IN PLAATS VAN IN EEN GALERIJ OF ONLINE?

Er zit een rauwheid in het presenteren van kunst in de openbare ruimte die je gewoon niet in een galerie of online krijgt. Het voelt direct, toegankelijk en democratisch – iedereen die voorbijkomt kan ermee in aanraking komen, ongeacht wie ze zijn of waar ze vandaan komen.

Wat ik het mooiste vind, is hoe het de barrières wegneemt die er vaak zijn in de kunstwereld. Er is geen hiërarchie. Het gaat niet om exclusiviteit of gecureerde ervaringen; het gaat erom dat de kunst deel uitmaakt van de stad zelf. Voor mij is dat een prachtige manier om contact te maken met mensen en kunst in hun dagelijkse leven te brengen.

WAT VIND JE HET LEUKST AAN NEW YORK CITY?

Eerlijk gezegd vind ik het moeilijk om over New York te praten zonder bevooroordeeld te klinken – het is zo’n groot deel van wie ik ben en de groei die ik als artiest heb doorgemaakt. De stad heeft die ongelooflijke, ongeëvenaarde energie. Het tempo, de beweging, de constante uitwisseling van ideeën – het creëert allemaal een omgeving waarin creativiteit floreert.

Wat je in New York stopt, komt tienvoudig terug, en dat heb ik zelf ervaren. Er is hier ook een gevoel van geschiedenis. Toen ik opgroeide, werd ik omringd door de verhalen en beelden van mensen die hun stempel op de stad hadden gedrukt. Het is inspirerend om deel uit te maken van die erfenis, om iets bij te dragen aan een plek die al zoveel aan de wereld heeft gegeven.

En natuurlijk zijn de clichés waar: 'Als je het in New York redt, red je het overal.' Het is een lastige stad, maar als je er op de juiste manier doorheen navigeert, betaalt het je terug op manieren die je je nooit had kunnen voorstellen.

WAT VIND JE ZO UITDAGEND AAN CREATIEF ZIJN IN NEW YORK?

New York is een geweldige plek, maar het is ook een van de moeilijkste steden om het te maken, vooral als jonge kunstenaar. De kosten van levensonderhoud zijn torenhoog en zelfstandig werken kan voelen als een zware strijd. Je moet echt op je best zijn om jezelf hier staande te houden en tegelijkertijd zinvol werk te creëren.

WAT HOOP JE DAT MENSEN UIT JE WERK MEE NEMEN, OF ZE HET NU OP STRAAT ZIEN OF ERVAN OP EEN SCHERM LANGS SCROLLEN?

Ik hoop dat mensen de tijd nemen om echt naar mijn werk te kijken en de verbanden erin te zien. In alles wat ik doe, of het nu straatfotografie, portretten of meer conceptuele projecten zijn, vertel ik één onderling verbonden verhaal. Het gaat over cultuur, energie en de dingen die mensen samenbrengen.

Wat ik mensen wil laten begrijpen is dat mijn werk niet over geïsoleerde momenten gaat; het is allemaal met elkaar verweven. Ik denk aan mensen als Wolfgang Tillmans, die enorm verschillende projecten kunnen presenteren en ze toch het gevoel kunnen geven dat ze deel uitmaken van een groter, samenhangend verhaal. Dat is het soort impact dat ik hoop dat mijn werk heeft.

Of het nu iemand is die langs mijn foto's op straat loopt of er online doorheen scrollt, ik wil dat ze even stilstaan ​​en de diepte en substantie achter de afbeelding zien. Elke foto is meer dan alleen een moment – ​​het is onderdeel van een groter cultureel gesprek, een weerspiegeling van de energie en beweging die om ons heen plaatsvindt.

Uiteindelijk wil ik dat mensen iets voelen, dat ze zich verbinden met het verhaal dat ik vertel en dat ze misschien zelfs geïnspireerd raken om anders naar hun omgeving te kijken.

WELK ALBUM HEB JE VOOR HET LAATSTE KEER GELUISTERD?

Ultimate Love Song Collection van Doris. Het is zo'n geweldig luisterstuk - 41 minuten aan prachtig gemaakte liedjes. Het is een underground pareltje dat ik ben tegengekomen en ik heb het bijna elke keer van begin tot eind afgespeeld.

WAT IS JE FAVORIETE PLEK IN NEW YORK OM LIVEMUZIEK TE ZIEN?

Brooklyn Paramount. Het is een prachtig oud theater in het centrum van Brooklyn dat onlangs is heropend. De hoge plafonds zorgen ervoor dat het open en levendig aanvoelt, zelfs als het vol zit. Elke show die ik daar heb gezien was ongelooflijk.

Heeft u advies voor mensen die op straat langs uw werk lopen terwijl het nog op de muren van New York City hangt?

Neem even de tijd om echt te kijken. Lees de passages en leer meer over de kunstenaars die worden uitgelicht. Iedereen in deze serie doet iets substantieels in muziek, schilderkunst of andere kunstvormen. Het is een kans om je bezig te houden met werk dat je misschien nergens anders ziet, het staat allemaal voor je neus.