Stijl draait niet alleen om kleding – het draait om aanwezigheid, attitude en de verhalen die verweven zitten in elke stofkeuze, accessoire en perfect samengestelde look. To My Titas is een gedurfd, modebewust eerbetoon aan de Filipijnse tantes die al moeiteloos elegantie uitstraalden lang voordat sociale media er een trend van maakten. In samenwerking met UNCLE is dit fotoboek niet alleen een ode aan hun onberispelijke stijl – het is een liefdesbrief aan de cultuur, veerkracht en stille kracht van een generatie vrouwen die altijd de kunst van het laten zien en showen hebben begrepen.
Maar dit project gaat verder dan alleen esthetiek. To My Titas combineert redactionele modefotografie met rauwe, persoonlijke verhalen en belicht de levens die deze vrouwen ver van huis hebben opgebouwd, terwijl ze hun erfgoed in elk detail met zich meedragen. Van bijeenkomsten in de kerkzaal tot huisfeesten met karaoke, het boek legt de energie, traditie en gemeenschap vast die de Filipijnse identiteit in de diaspora vormen. Het is een intieme maar opvallend stijlvolle blik op hoe mode en cultuur met elkaar verweven zijn, en bewijst dat erfgoed nooit uit de mode raakt.
In dit interview praten we met de creatieve kracht achter To My Titas Nicole Alonzo, om te praten over de visie, het proces en de prachtige chaos van het werken met een groep legendarische, Facebook-liefhebbende tantes. Van diepe culturele connecties tot invloeden van de high fashion, dit gesprek gaat over meer dan alleen een boek – het gaat over de kracht van representatie en waarom deze verhalen gezien moeten worden. Laten we erin duiken.
functionaliteiten
03.25 Aan mijn tieten
Stijl, storytelling en de kracht van representatie.
Wat inspireerde je om iets voor mijn tieten te creëren? Was er een specifiek moment of een ervaring die je op het idee bracht?
Ik herinner me een gesprek met mijn dochters, die een andere etnische achtergrond hebben dan ik, en we raakten aan de praat over hoe modieus en stijlvol onze tantes zijn. Van de sieraden tot de designertassen, de extravagante culturele kleding die ze graag naar de kerk dragen, of hoe goed ze eruitzien in hun mooiste zondagse outfit. Ik koos ervoor om een fotoboek te maken omdat ik naar fotoboekwinkels ga om inspiratie op te doen of een soort herkenning te voelen door visuele verhalen, en ik realiseerde me dat er geen fotoboeken over mijn Filipijnse erfgoed bestonden. Ik voelde de behoefte om mijn land op de kaart te zetten.
Vertel eens over een aantal thema's in het boek. Hoe heb je de visuele en narratieve elementen gekozen om dit te bereiken?
Ik heb al sinds mijn jeugd een voorliefde voor modebeelden en kleding. Ik volg momenteel een opleiding modecommunicatie aan de UAL en ik weet dat ik mezelf het beste kan uiten door middel van visueel verhalen vertellen in de vorm van mode-editorials. Naast de modebeelden en kleding in mijn fotoboek, begreep ik ook hoe belangrijk het is om deze fantastische vrouwen te interviewen en de culturele artefacten te verzamelen die ze naar hun moederland brachten, om hun verhalen goed weer te geven. Ik wilde echt hun levens vieren die ze in Engeland hebben opgebouwd en hun relaties met elkaar. Deze thema's omvatten onze liefde voor karaoke. Elke keer dat ik naar een Filipijns huisfeest ga, is er karaoke.
Hoe verliep het selectieproces van de tita's die in het boek voorkomen? Waren er uitdagingen bij het vastleggen van hun verhalen?
Qua proces ben ik opgegroeid in een sterke Filipijnse gemeenschap in Nottingham. Mijn vader is voorzitter van de Filipijnse gemeenschap in Nottingham, dus de 'tita's' in mijn fotoboek zijn vrouwen die mij hebben zien opgroeien tot een vrouw. In mijn cultuur noem je iedereen 'tante' of 'tita', zelfs als ze geen bloedband hebben, maar qua cultuur en gemeenschap wel. De grootste uitdaging voor mij was om al mijn tantes op één plek te krijgen, lmao, het zijn erg drukke vrouwen. Ik moest veel Facebookberichten sturen en fysiek bij hen thuis langsgaan om ze te interviewen. Ik woon momenteel in Londen, dus ik moest heen en weer reizen naar Nottingham, waar ik oorspronkelijk vandaan kom, alleen maar om met mijn 'tita's' te praten. Ze zijn dol op hun Facebook.
Ik herinner me een gesprek met mijn dochters, die een andere etnische achtergrond hebben dan ik, en we raakten aan de praat over hoe modieus en stijlvol onze tantes zijn. Van de sieraden tot de designertassen, de extravagante culturele kleding die ze graag naar de kerk dragen, of hoe goed ze eruitzien in hun mooiste zondagse outfit. Ik koos ervoor om een fotoboek te maken omdat ik naar fotoboekwinkels ga om inspiratie op te doen of een soort herkenning te voelen door visuele verhalen, en ik realiseerde me dat er geen fotoboeken over mijn Filipijnse erfgoed bestonden. Ik voelde de behoefte om mijn land op de kaart te zetten.
Vertel eens over een aantal thema's in het boek. Hoe heb je de visuele en narratieve elementen gekozen om dit te bereiken?
Ik heb al sinds mijn jeugd een voorliefde voor modebeelden en kleding. Ik volg momenteel een opleiding modecommunicatie aan de UAL en ik weet dat ik mezelf het beste kan uiten door middel van visueel verhalen vertellen in de vorm van mode-editorials. Naast de modebeelden en kleding in mijn fotoboek, begreep ik ook hoe belangrijk het is om deze fantastische vrouwen te interviewen en de culturele artefacten te verzamelen die ze naar hun moederland brachten, om hun verhalen goed weer te geven. Ik wilde echt hun levens vieren die ze in Engeland hebben opgebouwd en hun relaties met elkaar. Deze thema's omvatten onze liefde voor karaoke. Elke keer dat ik naar een Filipijns huisfeest ga, is er karaoke.
Hoe verliep het selectieproces van de tita's die in het boek voorkomen? Waren er uitdagingen bij het vastleggen van hun verhalen?
Qua proces ben ik opgegroeid in een sterke Filipijnse gemeenschap in Nottingham. Mijn vader is voorzitter van de Filipijnse gemeenschap in Nottingham, dus de 'tita's' in mijn fotoboek zijn vrouwen die mij hebben zien opgroeien tot een vrouw. In mijn cultuur noem je iedereen 'tante' of 'tita', zelfs als ze geen bloedband hebben, maar qua cultuur en gemeenschap wel. De grootste uitdaging voor mij was om al mijn tantes op één plek te krijgen, lmao, het zijn erg drukke vrouwen. Ik moest veel Facebookberichten sturen en fysiek bij hen thuis langsgaan om ze te interviewen. Ik woon momenteel in Londen, dus ik moest heen en weer reizen naar Nottingham, waar ik oorspronkelijk vandaan kom, alleen maar om met mijn 'tita's' te praten. Ze zijn dol op hun Facebook.
Welke impact denk je dat mijn tieten zullen hebben op de perceptie van Filipijnse vrouwelijkheid?
Ik hoop dat het mensen helpt beseffen dat we, ongeacht onze cultuur of gemeenschap, allemaal hetzelfde zijn. We hebben allemaal minstens één tante die er altijd goed uitziet om indruk te maken. Ik wilde ook gewoon mijn cultuur vieren door te kijken naar traditionele en hedendaagse perspectieven waar een jonge Filipino naar zou kunnen kijken en zich gezien zou voelen. Ik denk dat ik mensen gewoon wil laten weten hoe trots en sterk onze vrouwen zijn.
Kunt u een aantal bijzondere verhalen of momenten delen die u tijdens het werken aan dit project zijn bijgebleven?
Mijn meest bijzondere momenten waren voor mij de fotoshoot met al mijn tantes. Ze brengen zoveel energie en een gevoel van 'diva' in een ruimte waar ik dol op ben.
Hoe heeft je eigen achtergrond je creatieve praktijk beïnvloed?
Mijn eigen achtergrond heeft bijna alles wat ik in mijn creatieve praktijk doe beïnvloed. Ik was zo enthousiast om de wereld in te trekken en de mode-industrie in te stappen, maar realiseerde me al snel dat de meeste high-end modehuizen me het gevoel gaven dat ik daar niet mocht komen, tenzij ik bekend was. Natuurlijk verandert dit langzaam, maar de uitsluiting is er zeker nog steeds. Hierdoor werd ik gedwongen om naar binnen te kijken en echt te begrijpen welke nichegemeenschappen me aanspreken en me als creatieveling accepteren. Dit project is op zijn beurt een rebelse daad tegenover de mode-industrie. Ten eerste verdienen volwassen vrouwen en mensen het om net zo goed in de schijnwerpers te staan als jongeren, omdat ze ook van mode houden, en ten tweede is mijn cultuur net zo modieus en elegant door onze kleding.
Als je mijn tieten in drie woorden zou moeten beschrijven, welke zouden dat dan zijn?
Kracht, aanpassingsvermogen en stijl.
Ik hoop dat het mensen helpt beseffen dat we, ongeacht onze cultuur of gemeenschap, allemaal hetzelfde zijn. We hebben allemaal minstens één tante die er altijd goed uitziet om indruk te maken. Ik wilde ook gewoon mijn cultuur vieren door te kijken naar traditionele en hedendaagse perspectieven waar een jonge Filipino naar zou kunnen kijken en zich gezien zou voelen. Ik denk dat ik mensen gewoon wil laten weten hoe trots en sterk onze vrouwen zijn.
Kunt u een aantal bijzondere verhalen of momenten delen die u tijdens het werken aan dit project zijn bijgebleven?
Mijn meest bijzondere momenten waren voor mij de fotoshoot met al mijn tantes. Ze brengen zoveel energie en een gevoel van 'diva' in een ruimte waar ik dol op ben.
Hoe heeft je eigen achtergrond je creatieve praktijk beïnvloed?
Mijn eigen achtergrond heeft bijna alles wat ik in mijn creatieve praktijk doe beïnvloed. Ik was zo enthousiast om de wereld in te trekken en de mode-industrie in te stappen, maar realiseerde me al snel dat de meeste high-end modehuizen me het gevoel gaven dat ik daar niet mocht komen, tenzij ik bekend was. Natuurlijk verandert dit langzaam, maar de uitsluiting is er zeker nog steeds. Hierdoor werd ik gedwongen om naar binnen te kijken en echt te begrijpen welke nichegemeenschappen me aanspreken en me als creatieveling accepteren. Dit project is op zijn beurt een rebelse daad tegenover de mode-industrie. Ten eerste verdienen volwassen vrouwen en mensen het om net zo goed in de schijnwerpers te staan als jongeren, omdat ze ook van mode houden, en ten tweede is mijn cultuur net zo modieus en elegant door onze kleding.
Als je mijn tieten in drie woorden zou moeten beschrijven, welke zouden dat dan zijn?
Kracht, aanpassingsvermogen en stijl.
Welk advies zou u jonge Filipijnse kunstenaars geven als ze hun erfgoed willen verkennen door middel van verhalen?
Kijk naar de mensen om je heen, creëer werk met de communities die je al hebt. Er zit zoveel schoonheid in dat je het misschien niet opmerkt omdat het niet op een campagneadvertentie staat. Droom natuurlijk groot, maar vergeet onderweg niet je roots of wie je bent. Neem die eigenschappen mee naar de industrie; het zal je onderscheiden van de anderen.
Kunt u ons iets vertellen over het campagnebeeld?
Een van de kunstwerken voor de campagne is de voorkant van mijn fotoboek, waarop al mijn tantes op één foto staan, gekleed in hun mooiste kleding, allemaal in verschillende kleuren en designs die hun individuele persoonlijkheden het beste beschrijven. Ik wilde dat de locatie Brits zou uitstralen, maar de poses, stijl, designertassen en sieraden ook mode! Mijn tante links trok halverwege de shoot haar schoenen uit omdat ze zich eraan ergerde en besloot een foto te maken omdat ze dat kon, op Facebook, en ik wist dat het vastleggen van dat moment deze vrouwen en onze cultuur het beste zou beschrijven vanuit een hedendaags perspectief. De rest van de kunstwerken is gemaakt in mijn plaatselijke kerk, gekleed in onze culturele kleding, om onze lokale kerkzaal in Nottingham te presenteren. Veel evenementen die door de Filipijnse gemeenschap in Nottingham worden georganiseerd, hebben in die kerkzaal plaatsgevonden, dus het is een zeer sentimentele ruimte voor mijn tantes en mij. Onze culturele kleding is voor ons net zo sentimenteel als voor Filipino's die niet thuis zijn, dus ik wist dat ik deze twee belangrijke elementen samen moest vastleggen om onze cultuur in Londen het beste te beschrijven.
Hoe heeft Londen het project beïnvloed?
Londen is een zeer multiculturele stad, vol met prachtig erfgoed dat samenkomt op één plek. Door hier te wonen, werd ik gedwongen om naar mijn erfgoed te kijken en hoe mijn gemeenschap me heeft gevormd als een creatieveling die opgroeide in de Midlands.
Welke delen van de stad inspireren jou?
Ik woon momenteel in Whitechapel, en de Bengaalse gemeenschap daar is sterk. Maar ondanks onze culturele verschillen zijn de thema's familie, gemeenschap en stijl (tot aan hun traditionele kledingwinkels, waar ik altijd dol op ben als ik er langs loop) allemaal hetzelfde. In zo'n grote stad zorgt een nichegemeenschap ervoor dat je je verbonden voelt, en dat deed me denken aan mijn eigen gemeenschap thuis in Nottingham.
Wat staat er voor jou als kunstenaar op de planning? Zijn er aankomende projecten waar we naar uit kunnen kijken?
Als kunstenaar werk ik momenteel aan mijn volgende project: het creëren van een fysieke tentoonstelling, samengesteld door BAME-vrouwen die in de Midlands wonen, van mode houden en ook inspiratie halen uit hun culturele erfgoed. Ik ben van plan deze tentoonstelling in Nottingham te houden, omdat daar niets creatiefs gebeurt. Niet omdat er geen creatief talent is, maar omdat er geen financiering naar die regio's gaat, omdat ze allemaal naar Londen worden gepompt. Daarom ben ik van plan deze tentoonstelling te creëren om de fantastische BAME-vrouwen in Nottingham te laten zien.
Kijk naar de mensen om je heen, creëer werk met de communities die je al hebt. Er zit zoveel schoonheid in dat je het misschien niet opmerkt omdat het niet op een campagneadvertentie staat. Droom natuurlijk groot, maar vergeet onderweg niet je roots of wie je bent. Neem die eigenschappen mee naar de industrie; het zal je onderscheiden van de anderen.
Kunt u ons iets vertellen over het campagnebeeld?
Een van de kunstwerken voor de campagne is de voorkant van mijn fotoboek, waarop al mijn tantes op één foto staan, gekleed in hun mooiste kleding, allemaal in verschillende kleuren en designs die hun individuele persoonlijkheden het beste beschrijven. Ik wilde dat de locatie Brits zou uitstralen, maar de poses, stijl, designertassen en sieraden ook mode! Mijn tante links trok halverwege de shoot haar schoenen uit omdat ze zich eraan ergerde en besloot een foto te maken omdat ze dat kon, op Facebook, en ik wist dat het vastleggen van dat moment deze vrouwen en onze cultuur het beste zou beschrijven vanuit een hedendaags perspectief. De rest van de kunstwerken is gemaakt in mijn plaatselijke kerk, gekleed in onze culturele kleding, om onze lokale kerkzaal in Nottingham te presenteren. Veel evenementen die door de Filipijnse gemeenschap in Nottingham worden georganiseerd, hebben in die kerkzaal plaatsgevonden, dus het is een zeer sentimentele ruimte voor mijn tantes en mij. Onze culturele kleding is voor ons net zo sentimenteel als voor Filipino's die niet thuis zijn, dus ik wist dat ik deze twee belangrijke elementen samen moest vastleggen om onze cultuur in Londen het beste te beschrijven.
Hoe heeft Londen het project beïnvloed?
Londen is een zeer multiculturele stad, vol met prachtig erfgoed dat samenkomt op één plek. Door hier te wonen, werd ik gedwongen om naar mijn erfgoed te kijken en hoe mijn gemeenschap me heeft gevormd als een creatieveling die opgroeide in de Midlands.
Welke delen van de stad inspireren jou?
Ik woon momenteel in Whitechapel, en de Bengaalse gemeenschap daar is sterk. Maar ondanks onze culturele verschillen zijn de thema's familie, gemeenschap en stijl (tot aan hun traditionele kledingwinkels, waar ik altijd dol op ben als ik er langs loop) allemaal hetzelfde. In zo'n grote stad zorgt een nichegemeenschap ervoor dat je je verbonden voelt, en dat deed me denken aan mijn eigen gemeenschap thuis in Nottingham.
Wat staat er voor jou als kunstenaar op de planning? Zijn er aankomende projecten waar we naar uit kunnen kijken?
Als kunstenaar werk ik momenteel aan mijn volgende project: het creëren van een fysieke tentoonstelling, samengesteld door BAME-vrouwen die in de Midlands wonen, van mode houden en ook inspiratie halen uit hun culturele erfgoed. Ik ben van plan deze tentoonstelling in Nottingham te houden, omdat daar niets creatiefs gebeurt. Niet omdat er geen creatief talent is, maar omdat er geen financiering naar die regio's gaat, omdat ze allemaal naar Londen worden gepompt. Daarom ben ik van plan deze tentoonstelling te creëren om de fantastische BAME-vrouwen in Nottingham te laten zien.
