"Straatvoetbal draait om expressie, en expressie is het begin van de vooruitgang van de menselijke geest."
Veel mensen die zijn opgegroeid met een voetbal, een kooi of een muur met een krijtdoel erop, zullen precies begrijpen wat Gundeep Anand bedoelt. Voordat voetbal een sport wordt, is het een spel dat je erft, uitvindt en eindeloos heronderhandelt.
Er is kerby, waarbij het de bedoeling is om de bal precies op de stoeprand te raken, zodat hij direct terugkaatst. Kopballen en volleys, ook wel bekend onder talloze andere namen, waarbij je met het hele team tegen een ronddraaiende keeper speelt. Dan is er One-bounce, One-touch en World Cup: een competitie waarin iedereen tegen iedereen speelt in één enkel doel, vaak in duo's en meestal gebruikmakend van de beperkte ruimte die beschikbaar is.
De regels verschillen per straat, wijk, school en generatie. Er wordt over gediscussieerd, ze worden naar behoefte verworpen en herschreven. Dit is voetbal voordat het door een bedrijf gelicentieerd kan worden of – vaak op dubieuze wijze – gereguleerd kan worden door een Zwitser met een naam die doet denken aan een Bond-schurk. De essentie is expressie: een bal, een paar vrienden of zelfs vreemden, en genoeg daglicht om door te kunnen spelen.
Gundeeps eigen herinneringen beginnen in West-Londen, waar hij kerby speelde en tot zonsondergang buiten bleef; dat was de enige tijdsaanduiding die er toe deed. Later werkte hij als jeugdwerker en voetbaltrainer, waarbij hij jongeren van de ene wijk naar de andere bracht en zag hoe een spel de vijandigheid tussen gemeenschappen kon verzachten. Voordat hij regisseur werd en in de reclame ging werken, liet die ervaring hem zien hoe voetbal ontmoetingen kan creëren die anders misschien nooit zouden plaatsvinden.
Het legde ook de basis voor The Last Stand, het straatvoetbaltoernooi dat hij nu al tien jaar organiseert. Door competitie te combineren met filmproductie, design en storytelling, heeft het platform mogelijkheden gecreëerd in de voetbalwereld, de modellenwereld, de presentatie- en productiesector. In het meest recente seizoen namen mannen- en vrouwenteams uit Londen het op tegen teams uit New York, met een gelijk prijzengeld voor beide competities. Een van de hoogtepunten was de terugkeer naar het Londense veld waar het allemaal begon – onder de Trellick Tower – om het veld opnieuw te prepareren voor de volgende generatie.
Voor Gundeep is de waarde van straatvoetbal niet te reduceren tot de professionals of carrières die het oplevert. In een tijd waarin jongeren een groot deel van hun leven instructies krijgen over waar ze heen moeten, wat ze moeten doen en hoe ze zich moeten gedragen, biedt de straat iets wat steeds zeldzamer wordt: ruimte om te improviseren, zich aan te passen en te laten zien wie ze zijn.
Die vrijheid is zichtbaar in het karakter van de spelers, de cultuur rondom The Last Stand en de beelden, gefotografeerd door SUEDE, en wordt nu via de samenwerking met UNCLE teruggebracht naar de straat.
We spraken met Gundeep over de vrijheid van kinderen, voetbal als ruimte voor zelfexpressie, het belang van jeugdopleidingen, het creëren van kansen buiten het professionele voetbal en de nog niet afgeronde zaken tussen Londen en New York.
functionaliteiten
07.26 Het laatste standpunt over straatvoetbal, zelfexpressie en de vrijheid om te spelen.
KUNT U ZICH OM TE BEGINNEN IN UW EIGEN WOORDEN VOORSTELLEN?
O, dat is nogal een vraag. Ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik ben opgegroeid in en rond West-Londen, voornamelijk in Southall en dat soort buurten. Ik ging naar school in Richmond en daarna naar de universiteit in Brighton. Ik was werktuigbouwkundig ingenieur voordat ik in de reclame terechtkwam, en daarvoor heb ik veel vrijwilligerswerk gedaan.
Ik besloot dat ik regisseur wilde worden en met verschillende merken wilde werken. Vervolgens combineerde ik de impact die ik via sport had met mijn passie voor gemeenschappen en wat ik met een camera kon bereiken. Zo is The Last Stand eigenlijk ontstaan.
Hoe zou je The Last Stand in je eigen woorden introduceren aan iemand die er voor het eerst mee in aanraking komt?
The Last Stand is een straatvoetbaltoernooi dat gemeenschappen verenigt en sociale barrières doorbreekt. Het is uitgegroeid tot een cultuurgedreven competitie en platform dat live-evenementen, content en talentontwikkeling combineert.
In de kern is het een toernooi dat we in verschillende steden organiseren, gedreven door cultuur en verhalen. Ik leidde het al tien jaar, maar we hebben het voor dit nieuwe seizoen nieuw leven ingeblazen met Londen tegen New York. Het was waanzinnig. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt.
Wat zijn je vroegste herinneringen aan het voetballen? Wat herinner je je van de plekken en de mensen met wie je speelde?
Ik herinner me dat ik als kind 'kerby' speelde met mijn vrienden. Ik herinner me ook de eerste keer dat Arsenal de Champions League-finale bereikte. Mijn vriend en ik volgden de teambussen overal waar ze naartoe gingen; ik herinner me ook nog dat Villarreal in 2006 naar Highbury kwam.
Maar qua spelen ging het er gewoon om met je vrienden te zijn en tot laat in de nacht te spelen. Ik had geen horloge, dus het was heel simpel: je speelde zolang de zon scheen. Zodra de zon onderging, moest je binnen zijn. Dat waren te gekke tijden, man.
O, dat is nogal een vraag. Ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik ben opgegroeid in en rond West-Londen, voornamelijk in Southall en dat soort buurten. Ik ging naar school in Richmond en daarna naar de universiteit in Brighton. Ik was werktuigbouwkundig ingenieur voordat ik in de reclame terechtkwam, en daarvoor heb ik veel vrijwilligerswerk gedaan.
Ik besloot dat ik regisseur wilde worden en met verschillende merken wilde werken. Vervolgens combineerde ik de impact die ik via sport had met mijn passie voor gemeenschappen en wat ik met een camera kon bereiken. Zo is The Last Stand eigenlijk ontstaan.
Hoe zou je The Last Stand in je eigen woorden introduceren aan iemand die er voor het eerst mee in aanraking komt?
The Last Stand is een straatvoetbaltoernooi dat gemeenschappen verenigt en sociale barrières doorbreekt. Het is uitgegroeid tot een cultuurgedreven competitie en platform dat live-evenementen, content en talentontwikkeling combineert.
In de kern is het een toernooi dat we in verschillende steden organiseren, gedreven door cultuur en verhalen. Ik leidde het al tien jaar, maar we hebben het voor dit nieuwe seizoen nieuw leven ingeblazen met Londen tegen New York. Het was waanzinnig. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt.
Wat zijn je vroegste herinneringen aan het voetballen? Wat herinner je je van de plekken en de mensen met wie je speelde?
Ik herinner me dat ik als kind 'kerby' speelde met mijn vrienden. Ik herinner me ook de eerste keer dat Arsenal de Champions League-finale bereikte. Mijn vriend en ik volgden de teambussen overal waar ze naartoe gingen; ik herinner me ook nog dat Villarreal in 2006 naar Highbury kwam.
Maar qua spelen ging het er gewoon om met je vrienden te zijn en tot laat in de nacht te spelen. Ik had geen horloge, dus het was heel simpel: je speelde zolang de zon scheen. Zodra de zon onderging, moest je binnen zijn. Dat waren te gekke tijden, man.
VOORDAT JE THE LAST STAND OPRICHTE, WERKT JE ALS JONGERENWERKER EN VOETBALCOACH. WAT HEEFT DIE ERVARING JE GELEERD OVER DE KRACHT VAN VOETBAL?
Daar ben ik begonnen. We namen kinderen mee van de ene wijk naar de andere, in een tijd dat steekincidenten een groot probleem waren. Tijdens die toernooien zag je de vijandigheid afnemen. Ze zeiden zoiets als: "Waarom zou ik je willen vermoorden? Ik heb vorige week nog met je gevoetbald."
Daar zag ik voor het eerst de kracht van de sport en hoe het mensen kan verenigen. Het lost messenmisdaad niet volledig op, maar het kan zeker een verschil maken.
Ik heb dat lange tijd gedaan op basisscholen, kinderdagverblijven en in gemeenschappen rond Shepherd's Bush, Acton, Hammersmith, Fulham en Ladbroke Grove, waar ik voornamelijk zaalvoetbal en handbal doceerde. Ik heb veel vrijwilligerswerk gedaan voor een organisatie genaamd Active Planet, en daar heb ik veel van deze dingen geleerd.
In een tijd waarin jeugdclubs en -diensten chronisch ondergefinancierd zijn, waarom is jeugdzorg dan zo belangrijk – en wat maakt voetbal zo'n krachtig middel voor dat werk?
Straatvoetbal is de meest toegankelijke vorm van voetbal. Je hoeft niets bijzonders te kopen. Het is gewoon een bal, en je kunt spelen in je sportschoenen, spijkerbroek, wat dan ook. Dat is belangrijk, want alles wordt steeds duurder. Voetbal brengt mensen in dit land samen. Het brengt vreugde.
Straatvoetbal draait ook om expressie. Elke dag komen er meer regels bij en wordt de menselijke expressie langzaam maar zeker ingeperkt. Jongeren krijgen constant te horen wat ze moeten doen, van het moment dat ze wakker worden tot het moment dat ze gaan slapen. Scholen vertellen ze precies wat ze moeten doen, hoe ze het moeten doen en waar ze het moeten doen. Thuis vertellen hun ouders ze wat ze moeten doen. Er is geen moment waarop ze zich echt kunnen uiten – en expressie is het begin van vooruitgang voor de menselijke geest.
Jongeren hebben een veilige plek nodig om zichzelf te uiten. Jeugdclubs waren aanvankelijk die plekken. Ik weet nog dat ik 50 pence betaalde om binnen te komen – en soms mocht je zelfs gratis naar binnen. Je kon PlayStation spelen, een opnamestudio gebruiken, basketballen, FIFA spelen of poolen. Je dacht dan: "Hier wil ik zijn." Niet iedereen wil voetballer worden.
Londen heeft spelers voortgebracht als Jadon Sancho, Eberechi Eze, Joe Gomez, Raheem Sterling en Rio Ferdinand, wier spel gevormd werd door de wijken, de kooien en het amateurvoetbal. Wat voegt de straatcultuur toe aan een speler die op het hoogste niveau zichtbaar blijft?
Absoluut karaktervormend. Het is juist heel karaktervormend omdat het niet perfect is. De omstandigheden waarin je speelt zijn niet perfect en de omgevingen zijn ook niet perfect, dus je moet je aanpassen en vormen. Het maakt je tot iemand die je in andere omgevingen niet zult worden.
Het geeft je net dat beetje doorzettingsvermogen en een voorsprong. Wanneer je in die meer prominente omgevingen terechtkomt, val je op dankzij wat die moeilijke achtergrond van je heeft gemaakt. Zoals ze zeggen: druk maakt diamanten.
Daar ben ik begonnen. We namen kinderen mee van de ene wijk naar de andere, in een tijd dat steekincidenten een groot probleem waren. Tijdens die toernooien zag je de vijandigheid afnemen. Ze zeiden zoiets als: "Waarom zou ik je willen vermoorden? Ik heb vorige week nog met je gevoetbald."
Daar zag ik voor het eerst de kracht van de sport en hoe het mensen kan verenigen. Het lost messenmisdaad niet volledig op, maar het kan zeker een verschil maken.
Ik heb dat lange tijd gedaan op basisscholen, kinderdagverblijven en in gemeenschappen rond Shepherd's Bush, Acton, Hammersmith, Fulham en Ladbroke Grove, waar ik voornamelijk zaalvoetbal en handbal doceerde. Ik heb veel vrijwilligerswerk gedaan voor een organisatie genaamd Active Planet, en daar heb ik veel van deze dingen geleerd.
In een tijd waarin jeugdclubs en -diensten chronisch ondergefinancierd zijn, waarom is jeugdzorg dan zo belangrijk – en wat maakt voetbal zo'n krachtig middel voor dat werk?
Straatvoetbal is de meest toegankelijke vorm van voetbal. Je hoeft niets bijzonders te kopen. Het is gewoon een bal, en je kunt spelen in je sportschoenen, spijkerbroek, wat dan ook. Dat is belangrijk, want alles wordt steeds duurder. Voetbal brengt mensen in dit land samen. Het brengt vreugde.
Straatvoetbal draait ook om expressie. Elke dag komen er meer regels bij en wordt de menselijke expressie langzaam maar zeker ingeperkt. Jongeren krijgen constant te horen wat ze moeten doen, van het moment dat ze wakker worden tot het moment dat ze gaan slapen. Scholen vertellen ze precies wat ze moeten doen, hoe ze het moeten doen en waar ze het moeten doen. Thuis vertellen hun ouders ze wat ze moeten doen. Er is geen moment waarop ze zich echt kunnen uiten – en expressie is het begin van vooruitgang voor de menselijke geest.
Jongeren hebben een veilige plek nodig om zichzelf te uiten. Jeugdclubs waren aanvankelijk die plekken. Ik weet nog dat ik 50 pence betaalde om binnen te komen – en soms mocht je zelfs gratis naar binnen. Je kon PlayStation spelen, een opnamestudio gebruiken, basketballen, FIFA spelen of poolen. Je dacht dan: "Hier wil ik zijn." Niet iedereen wil voetballer worden.
Londen heeft spelers voortgebracht als Jadon Sancho, Eberechi Eze, Joe Gomez, Raheem Sterling en Rio Ferdinand, wier spel gevormd werd door de wijken, de kooien en het amateurvoetbal. Wat voegt de straatcultuur toe aan een speler die op het hoogste niveau zichtbaar blijft?
Absoluut karaktervormend. Het is juist heel karaktervormend omdat het niet perfect is. De omstandigheden waarin je speelt zijn niet perfect en de omgevingen zijn ook niet perfect, dus je moet je aanpassen en vormen. Het maakt je tot iemand die je in andere omgevingen niet zult worden.
Het geeft je net dat beetje doorzettingsvermogen en een voorsprong. Wanneer je in die meer prominente omgevingen terechtkomt, val je op dankzij wat die moeilijke achtergrond van je heeft gemaakt. Zoals ze zeggen: druk maakt diamanten.
Professioneel voetballer worden kan niet de enige maatstaf zijn voor het succes van amateurvoetbal. Hoe ziet succes er voor jou uit, met name wanneer je met jongeren werkt?
Kijk, ik zit hier niet te beweren dat we een liefdadigheidsinstelling zijn. Wat we wél kunnen doen, is kansen bieden en de mogelijkheden die we tegenkomen delen.
Sommige jongeren hebben gemodelleerd voor Nike, Puma en Adidas, en hun gezichten waren overal te zien op Oxford Street. Sommigen hebben contracten met merken getekend of proefwedstrijden bij voetbalclubs gespeeld, hoewel dat niet ons doel is. Anderen hebben banen gevonden voor en achter de camera. Eén van hen werd producer voor Chelsea. Weer anderen hebben met Neymar gewerkt of meegewerkt aan campagnes van de UEFA Champions League en Nike.
Uiteindelijk ben ik met de burgemeester van Londen gaan samenwerken aan projecten voor het EK. Daarvoor werkte ik aan FIFA als story editor, onder andere aan de verhaalmodus. We hebben een van onze presentatoren in de game verwerkt als de stem van de straat, waardoor 30 miljoen spelers hem konden horen.
Het komt erop neer dat als je samen bent, alles mogelijk is. Het is niet makkelijk, maar met eenheid is veel mogelijk. Heb een zuiver hart en creëer iets dat echt een verschil maakt; ik denk dat de rest vanzelf wel goedkomt.
Je kunt grote ambities hebben, maar je krijgt te maken met overheden, partners, merken, lokale autoriteiten, spelers, de emoties van mensen, logistiek, productie, PR en marketing. Als je er klaar voor bent, is het er voor iedereen. Er is genoeg voor iedereen. Maar wil een doorsnee mens dit allemaal wel doen? Nee.
Ras, klasse en geslacht kunnen allemaal van invloed zijn op wie voetbal mag spelen, wie zich welkom voelt en wie kansen krijgt. Hoe heeft The Last Stand geprobeerd deze ongelijkheden aan te vechten?
Voor ons was het uitgangspunt om alles gelijk te maken. We lanceerden in 2021 wat we omschreven als het eerste straatvoetbaltoernooi voor vrouwen in het Verenigd Koninkrijk, en bij elk toernooi dat we hebben georganiseerd, was het prijzengeld gelijk. Het is niet meer voor de mannen en minder voor de vrouwen.
Het gaat ook om kansen en toegang. We hebben niet alleen een mannenteam naar New York gestuurd, maar ook een vrouwenteam, en ook hier was het prijzengeld gelijk. Dat zijn onze eerste stappen. Er zijn nog veel meer stappen die we kunnen zetten om een beter platform te creëren. We proberen te verbeteren, te leren en samen te werken met mensen die hier meer ervaring mee hebben.
Ik vraag altijd: "Wat is onze bijdrage?" Dit is onze bijdrage, en we kunnen zeker meer bijdragen.
Maatschappelijke verantwoordelijkheid heeft altijd centraal gestaan in de strijd om de status quo. Wat moet een project achterlaten als het toernooi, de camera's en de sponsors weg zijn?
Ik ben tien jaar geleden op datzelfde veld begonnen, dus om er tien jaar later terug te keren en het op te knappen – om het opnieuw te asfalteren en veilig en bespeelbaar te maken – was een hele prestatie. Het betekende dat ik iets achterliet.
Een van onze filosofieën is: de plek beter achterlaten dan we hem aantroffen. Dat we dat hebben kunnen doen, was iets waar ik alleen maar van had kunnen dromen. Het voelde letterlijk als een straatstadion. Nu kunnen de kinderen er spelen en is het veilig.
Waar is het idee voor een toernooi tussen Londen en New York ontstaan, en waarom leek New York de juiste locatie voor Londen?
Wat New York betreft, was de keuze snel gemaakt. Het WK was aan de gang en dit was de eerste keer dat we The Last Stand terugbrachten. De WK-finale werd daar gespeeld en dit was als ons eigen WK op straat, dus we vonden dat het moest eindigen waar dat eindigde. Daar kwam Londen versus New York vandaan. We wilden ook zien hoe het niveau in New York was.
Kijk, ik zit hier niet te beweren dat we een liefdadigheidsinstelling zijn. Wat we wél kunnen doen, is kansen bieden en de mogelijkheden die we tegenkomen delen.
Sommige jongeren hebben gemodelleerd voor Nike, Puma en Adidas, en hun gezichten waren overal te zien op Oxford Street. Sommigen hebben contracten met merken getekend of proefwedstrijden bij voetbalclubs gespeeld, hoewel dat niet ons doel is. Anderen hebben banen gevonden voor en achter de camera. Eén van hen werd producer voor Chelsea. Weer anderen hebben met Neymar gewerkt of meegewerkt aan campagnes van de UEFA Champions League en Nike.
Uiteindelijk ben ik met de burgemeester van Londen gaan samenwerken aan projecten voor het EK. Daarvoor werkte ik aan FIFA als story editor, onder andere aan de verhaalmodus. We hebben een van onze presentatoren in de game verwerkt als de stem van de straat, waardoor 30 miljoen spelers hem konden horen.
Het komt erop neer dat als je samen bent, alles mogelijk is. Het is niet makkelijk, maar met eenheid is veel mogelijk. Heb een zuiver hart en creëer iets dat echt een verschil maakt; ik denk dat de rest vanzelf wel goedkomt.
Je kunt grote ambities hebben, maar je krijgt te maken met overheden, partners, merken, lokale autoriteiten, spelers, de emoties van mensen, logistiek, productie, PR en marketing. Als je er klaar voor bent, is het er voor iedereen. Er is genoeg voor iedereen. Maar wil een doorsnee mens dit allemaal wel doen? Nee.
Ras, klasse en geslacht kunnen allemaal van invloed zijn op wie voetbal mag spelen, wie zich welkom voelt en wie kansen krijgt. Hoe heeft The Last Stand geprobeerd deze ongelijkheden aan te vechten?
Voor ons was het uitgangspunt om alles gelijk te maken. We lanceerden in 2021 wat we omschreven als het eerste straatvoetbaltoernooi voor vrouwen in het Verenigd Koninkrijk, en bij elk toernooi dat we hebben georganiseerd, was het prijzengeld gelijk. Het is niet meer voor de mannen en minder voor de vrouwen.
Het gaat ook om kansen en toegang. We hebben niet alleen een mannenteam naar New York gestuurd, maar ook een vrouwenteam, en ook hier was het prijzengeld gelijk. Dat zijn onze eerste stappen. Er zijn nog veel meer stappen die we kunnen zetten om een beter platform te creëren. We proberen te verbeteren, te leren en samen te werken met mensen die hier meer ervaring mee hebben.
Ik vraag altijd: "Wat is onze bijdrage?" Dit is onze bijdrage, en we kunnen zeker meer bijdragen.
Maatschappelijke verantwoordelijkheid heeft altijd centraal gestaan in de strijd om de status quo. Wat moet een project achterlaten als het toernooi, de camera's en de sponsors weg zijn?
Ik ben tien jaar geleden op datzelfde veld begonnen, dus om er tien jaar later terug te keren en het op te knappen – om het opnieuw te asfalteren en veilig en bespeelbaar te maken – was een hele prestatie. Het betekende dat ik iets achterliet.
Een van onze filosofieën is: de plek beter achterlaten dan we hem aantroffen. Dat we dat hebben kunnen doen, was iets waar ik alleen maar van had kunnen dromen. Het voelde letterlijk als een straatstadion. Nu kunnen de kinderen er spelen en is het veilig.
Waar is het idee voor een toernooi tussen Londen en New York ontstaan, en waarom leek New York de juiste locatie voor Londen?
Wat New York betreft, was de keuze snel gemaakt. Het WK was aan de gang en dit was de eerste keer dat we The Last Stand terugbrachten. De WK-finale werd daar gespeeld en dit was als ons eigen WK op straat, dus we vonden dat het moest eindigen waar dat eindigde. Daar kwam Londen versus New York vandaan. We wilden ook zien hoe het niveau in New York was.
Wat vond je in New York – en wat gebeurde er toen de twee Steden elkaar op het veld troffen?
Een fantastische gemeenschap en fantastische mensen. Ze vonden het geweldig dat we iets voor hen deden, en het talent was verbluffend. Ook de gastvrijheid was top – New Yorkers doen echt hun uiterste best.
We kregen steun van Maya Handa, de WK-coördinator van New York, terwijl de EDC (New York City Economic Development Corporation) en het parkbeheerteam ons hielpen met het vinden van locaties.
Het verkrijgen van een vergunning twee dagen voor de WK-finale was extreem moeilijk. De burgemeester had een embargo of memorandum uitgevaardigd, wat betekende dat elke vergunning persoonlijk door hem moest worden goedgekeurd. Dat dit toch is gelukt, zegt veel over de impact van het project in de stad. Hulde aan het hele team.
De vrouwen uit New York wonnen na strafschoppen, terwijl de mannenwedstrijd in een gelijkspel eindigde. Een revanche lijkt dus in het verschiet te liggen. De wedstrijd bij de mannen eindigde in een gelijkspel omdat de tijdslimieten te hoog opliepen en de wedstrijden strikt werden nageleefd.
Het is vier tegen vier: vijf minuten om te winnen, of de eerste die twee doelpunten maakt. De winnaar blijft in de wedstrijd en het team dat de meeste wedstrijden wint, gaat door naar de volgende ronde, gevolgd door een halve finale en een finale. Het was zo spannend. Het was waanzinnig.
De films, merchandise en campagnes van The Last Stand voelen geworteld in de plaatsen en mensen die erbij betrokken zijn. Hoe belangrijk is die visuele en culturele taal geweest voor het project?
Het is belangrijk. Veel merken creëren dingen om de aandacht te trekken. Maar als je alleen maar creëert om aandacht en views te genereren, mis je de culturele nuances. Wanneer je oprecht iets maakt dat mensen vertegenwoordigt en voor hen spreekt, dát is waar het verschil in het werk zichtbaar wordt.
Onze inzichten, ervaring en relaties maken het verschil. Iedereen, van ons communityteam tot de media- en productieafdeling, ziet dit als meer dan een baan. Ze geloven er echt in.
Voor veel mensen is het de ene deadline na de andere. Ze ronden de ene promotie af en gaan meteen door naar de volgende – een lopende band. Ik neem het ze niet kwalijk, want ik weet hoe het is. Ik heb met On Running gewerkt in Europa, het Midden-Oosten en Afrika, en daarvoor aan de EK-campagne van Nike. Daarvoor werkte ik bij Honda. Ik heb het zelf meegemaakt, dus ik weet hoe het eraan toe gaat.
Voor deze samenwerking met Uncle gebruiken jullie de straat om de boodschap van The Last Stand te verspreiden. Wat kan dat bieden dat een conventioneel mediaplatform niet kan?
Eerlijk gezegd heb ik dit nog nooit gedaan, dus ik weet niet precies hoe het zal zijn. Ons bedrijf draait op mond-tot-mondreclame, dus hopelijk kan dit het wat meer bekendheid geven.
Wanneer mensen zichzelf verheven zien, geeft dat iedereen een boost. Als ze het kunnen zien, kunnen ze het geloven en beginnen ze in zichzelf te geloven. Hopelijk versterkt dit de boodschap. Ik zal heel eerlijk zijn: ik weet niet hoe het eruit zal zien, dus ik ben erg benieuwd hoe het zal uitpakken.
Voordat we afsluiten, is er nog iets dat u wilt toevoegen?
Er zijn heel veel aardige mensen in Londen en de rest van het Verenigd Koninkrijk die je graag willen helpen. Heb niet het gevoel dat je dromen of ideeën niets waard zijn. Vraag, praat en deel. Misschien is het niet de eerste, de tweede of de derde persoon die je helpt, maar het zal zeker iemand zijn die je later wel helpt. Geef niet op, want deze wereld draait dankzij de dromen van mensen. Dat is wat het zo boeiend maakt.
Toen ik net begon, zeiden veel mensen: "Dat is al gedaan." Waarop ik antwoordde: "Ja, dat is al gedaan, maar niet door mij."
Jij bent uniek. Het maakt niet uit of iets al eerder is gedaan, want jij bent degene die het doet. Dat is jouw bijdrage aan de maatschappij. Laat je niet ontmoedigen omdat het al eerder is gedaan. Jij hebt het niet gedaan.
Een fantastische gemeenschap en fantastische mensen. Ze vonden het geweldig dat we iets voor hen deden, en het talent was verbluffend. Ook de gastvrijheid was top – New Yorkers doen echt hun uiterste best.
We kregen steun van Maya Handa, de WK-coördinator van New York, terwijl de EDC (New York City Economic Development Corporation) en het parkbeheerteam ons hielpen met het vinden van locaties.
Het verkrijgen van een vergunning twee dagen voor de WK-finale was extreem moeilijk. De burgemeester had een embargo of memorandum uitgevaardigd, wat betekende dat elke vergunning persoonlijk door hem moest worden goedgekeurd. Dat dit toch is gelukt, zegt veel over de impact van het project in de stad. Hulde aan het hele team.
De vrouwen uit New York wonnen na strafschoppen, terwijl de mannenwedstrijd in een gelijkspel eindigde. Een revanche lijkt dus in het verschiet te liggen. De wedstrijd bij de mannen eindigde in een gelijkspel omdat de tijdslimieten te hoog opliepen en de wedstrijden strikt werden nageleefd.
Het is vier tegen vier: vijf minuten om te winnen, of de eerste die twee doelpunten maakt. De winnaar blijft in de wedstrijd en het team dat de meeste wedstrijden wint, gaat door naar de volgende ronde, gevolgd door een halve finale en een finale. Het was zo spannend. Het was waanzinnig.
De films, merchandise en campagnes van The Last Stand voelen geworteld in de plaatsen en mensen die erbij betrokken zijn. Hoe belangrijk is die visuele en culturele taal geweest voor het project?
Het is belangrijk. Veel merken creëren dingen om de aandacht te trekken. Maar als je alleen maar creëert om aandacht en views te genereren, mis je de culturele nuances. Wanneer je oprecht iets maakt dat mensen vertegenwoordigt en voor hen spreekt, dát is waar het verschil in het werk zichtbaar wordt.
Onze inzichten, ervaring en relaties maken het verschil. Iedereen, van ons communityteam tot de media- en productieafdeling, ziet dit als meer dan een baan. Ze geloven er echt in.
Voor veel mensen is het de ene deadline na de andere. Ze ronden de ene promotie af en gaan meteen door naar de volgende – een lopende band. Ik neem het ze niet kwalijk, want ik weet hoe het is. Ik heb met On Running gewerkt in Europa, het Midden-Oosten en Afrika, en daarvoor aan de EK-campagne van Nike. Daarvoor werkte ik bij Honda. Ik heb het zelf meegemaakt, dus ik weet hoe het eraan toe gaat.
Voor deze samenwerking met Uncle gebruiken jullie de straat om de boodschap van The Last Stand te verspreiden. Wat kan dat bieden dat een conventioneel mediaplatform niet kan?
Eerlijk gezegd heb ik dit nog nooit gedaan, dus ik weet niet precies hoe het zal zijn. Ons bedrijf draait op mond-tot-mondreclame, dus hopelijk kan dit het wat meer bekendheid geven.
Wanneer mensen zichzelf verheven zien, geeft dat iedereen een boost. Als ze het kunnen zien, kunnen ze het geloven en beginnen ze in zichzelf te geloven. Hopelijk versterkt dit de boodschap. Ik zal heel eerlijk zijn: ik weet niet hoe het eruit zal zien, dus ik ben erg benieuwd hoe het zal uitpakken.
Voordat we afsluiten, is er nog iets dat u wilt toevoegen?
Er zijn heel veel aardige mensen in Londen en de rest van het Verenigd Koninkrijk die je graag willen helpen. Heb niet het gevoel dat je dromen of ideeën niets waard zijn. Vraag, praat en deel. Misschien is het niet de eerste, de tweede of de derde persoon die je helpt, maar het zal zeker iemand zijn die je later wel helpt. Geef niet op, want deze wereld draait dankzij de dromen van mensen. Dat is wat het zo boeiend maakt.
Toen ik net begon, zeiden veel mensen: "Dat is al gedaan." Waarop ik antwoordde: "Ja, dat is al gedaan, maar niet door mij."
Jij bent uniek. Het maakt niet uit of iets al eerder is gedaan, want jij bent degene die het doet. Dat is jouw bijdrage aan de maatschappij. Laat je niet ontmoedigen omdat het al eerder is gedaan. Jij hebt het niet gedaan.
![“Ben je naar de kunstacademie gegaan?” “[Lachend] Nee. Ik denk dat als je iets echt wilt, je wel een manier vindt om het te doen!” “Ben je naar de kunstacademie gegaan?”](https://manfromuncle.info/wp-content/uploads/2026/10/x051D0954-D46D-48AA-8AC7-13F920D5704E_1_201_a-scaled.jpeg.pagespeed.ic.Gw1XaJSK73.jpg)
