Het is een methode die Sinéad O'Dwyer ontwikkelde tijdens haar tijd aan het Royal College of Art in Londen, waar haar onderzoek naar het ontgiften van de industrie begon. Sinds haar afstuderen is haar gelijknamige werk een liefdesbrief aan het menselijk lichaam gebleven, die de dysmorfie die parallel loopt aan de mode-industrie blijft uitdagen. Tegen de traditionele logica van 'monstergrootte-georiënteerde' kiest O'Dwyer voor diverse lichamen die centraal blijven staan in het gehele ontwerpproces.
"Het creëert beter design. Het opent de geest voor een bredere visie op schoonheid, het doorbreekt het patriarchaat."
Haar werk onderzoekt vormen, rekken en innovatieve patroontechnieken als technologieën om vrouwen en gender-non-conforme vrouwen tegemoet te komen die historisch gezien geen toegang hebben tot luxe kleding. Sinéads werk is een esthetische dialoog tussen delicaat en dominant.
Voor London Fashion Week werkte UNCLE samen met Sinéad O'Dwyer om haar principes en methodologie uit de werkkamer te halen en de straat op te brengen. De posters presenteerden haar SS/PF25-campagne en benadrukten het caleidoscopische spectrum van vrouwelijke expressie, en er was geen beter moment om dat te doen dan tijdens London Fashion Week.
functionaliteiten
09.25 Het werk van Sinéad O'Dwyer is een liefdesbrief aan het menselijk lichaam
Haar praktijk begint met het model, niet met het kledingstuk.
KUN JE IN JE EIGEN WOORDEN UITLEGGEN WIE JE BENT?
Ik ben een Ierse damesmodeontwerpster en woon in Londen. Ik zou zeggen dat ik nog steeds een plattelandsmeisje ben, opgegroeid in Durrow, net buiten de stad Tullamore, County Offaly.
KUN JE ONS VERTELLEN HOE HET VOOR JE WAS OM OP TE GROEIEN IN EEN KLEIN STADJE IERLAND?
Ik vond het heerlijk om altijd buiten te zijn, de vrijheid om als kind te kunnen rondlopen zoals ik wilde, dingen te ontdekken en te bouwen. Ik had echter ook het geluk dat ik naar Gaelscoil ging, dus ik groeide op met Iers. De school was zo nieuw, hoewel er aanvankelijk maar een handjevol leerlingen in twee rijtjeshuizen zat met de muren ertussen afgebroken, vond ik het bijzonder om deel uit te maken van een nieuwe school die zo gericht was op Ierse kennis, muziek, poëzie en verhalen.
JE HEBT EERDER VERTELD DAT JE OP 12-JARIGE LEEFTIJD VERLIEFD WERD OP MODE, NA EEN BEZOEK AAN EEN TENTOONSTELLING IN DUBLIN. MAAKTE JE DINGEN VOORDAT JE DEZE ERVARING ONDERVOND? ZO JA, HOE VERANDERDE DINGEN DAARNA?
Ik was altijd bezig met dingen maken, mijn oma (nanny) leerde me al van jongs af aan naaien en breien en ik was ook altijd aan het koken. Mijn vader is zilversmid en kunstenaar, dus ik knutselde ook af en toe in zijn atelier, ik was altijd wel iets aan het maken. Maar de tentoonstelling van Philip Treacy/Isabella Blow was mijn eerste kennismaking met mode. Het zien van de scheepshoed van Naomi Campbell op de catwalk (in de tentoonstelling) maakte iets in me wakker dat het lichaam en de mens/emoties met ambacht verbond.
JE BENT IN 2018 AFGESTUDEERD AAN DE RCA IN LONDEN, EN HIER ONTSTAAT JE HOUDING TEN OPZICHTE VAN LICHAAMSACCEPTATIE. KUN JE ONS VERTELLEN OVER DEZE TRANSFORMATIEVE JAREN? HOE WAS DAT?
Ik ging erheen op zoek naar betekenis, na kort in de mode gewerkt te hebben en al snel gedesillusioneerd te zijn geraakt over de industrie na het zien van de verspilling en de extreme dunheid op shows. Het maakte me een beetje bang. Ik heb altijd al gezocht naar aansluiting bij wat ik doe, dus hoorde ik over Zowie Broach en wilde haar ontmoeten. Toen ik werd aangenomen, begon ik aan mijn opleiding. In die twee jaar ontdekte ik eindelijk dat ik een eetstoornis had en begon ik na te denken over waar die vandaan kwam. Dat is echt het begin van mijn reis. Het begrijpen van de impact die het ontwerp van de patronen en wie er als pasmodel wordt gekozen, als de basis voor zoveel ellende, was een krachtig besef dat ik aan de wereld wilde overbrengen, vooral aan degenen van wie ik houd, mijn zus, moeder en mezelf. Het was een enorme transformatie. Ik ben van een obsessie met mijn maat naar een oprechte onverschilligheid gegaan, op een manier die ik voor onmogelijk hield. Ik zou mezelf niet herkennen als de jongere Sinéad me nu zou zien.
Ik ben een Ierse damesmodeontwerpster en woon in Londen. Ik zou zeggen dat ik nog steeds een plattelandsmeisje ben, opgegroeid in Durrow, net buiten de stad Tullamore, County Offaly.
KUN JE ONS VERTELLEN HOE HET VOOR JE WAS OM OP TE GROEIEN IN EEN KLEIN STADJE IERLAND?
Ik vond het heerlijk om altijd buiten te zijn, de vrijheid om als kind te kunnen rondlopen zoals ik wilde, dingen te ontdekken en te bouwen. Ik had echter ook het geluk dat ik naar Gaelscoil ging, dus ik groeide op met Iers. De school was zo nieuw, hoewel er aanvankelijk maar een handjevol leerlingen in twee rijtjeshuizen zat met de muren ertussen afgebroken, vond ik het bijzonder om deel uit te maken van een nieuwe school die zo gericht was op Ierse kennis, muziek, poëzie en verhalen.
JE HEBT EERDER VERTELD DAT JE OP 12-JARIGE LEEFTIJD VERLIEFD WERD OP MODE, NA EEN BEZOEK AAN EEN TENTOONSTELLING IN DUBLIN. MAAKTE JE DINGEN VOORDAT JE DEZE ERVARING ONDERVOND? ZO JA, HOE VERANDERDE DINGEN DAARNA?
Ik was altijd bezig met dingen maken, mijn oma (nanny) leerde me al van jongs af aan naaien en breien en ik was ook altijd aan het koken. Mijn vader is zilversmid en kunstenaar, dus ik knutselde ook af en toe in zijn atelier, ik was altijd wel iets aan het maken. Maar de tentoonstelling van Philip Treacy/Isabella Blow was mijn eerste kennismaking met mode. Het zien van de scheepshoed van Naomi Campbell op de catwalk (in de tentoonstelling) maakte iets in me wakker dat het lichaam en de mens/emoties met ambacht verbond.
JE BENT IN 2018 AFGESTUDEERD AAN DE RCA IN LONDEN, EN HIER ONTSTAAT JE HOUDING TEN OPZICHTE VAN LICHAAMSACCEPTATIE. KUN JE ONS VERTELLEN OVER DEZE TRANSFORMATIEVE JAREN? HOE WAS DAT?
Ik ging erheen op zoek naar betekenis, na kort in de mode gewerkt te hebben en al snel gedesillusioneerd te zijn geraakt over de industrie na het zien van de verspilling en de extreme dunheid op shows. Het maakte me een beetje bang. Ik heb altijd al gezocht naar aansluiting bij wat ik doe, dus hoorde ik over Zowie Broach en wilde haar ontmoeten. Toen ik werd aangenomen, begon ik aan mijn opleiding. In die twee jaar ontdekte ik eindelijk dat ik een eetstoornis had en begon ik na te denken over waar die vandaan kwam. Dat is echt het begin van mijn reis. Het begrijpen van de impact die het ontwerp van de patronen en wie er als pasmodel wordt gekozen, als de basis voor zoveel ellende, was een krachtig besef dat ik aan de wereld wilde overbrengen, vooral aan degenen van wie ik houd, mijn zus, moeder en mezelf. Het was een enorme transformatie. Ik ben van een obsessie met mijn maat naar een oprechte onverschilligheid gegaan, op een manier die ik voor onmogelijk hield. Ik zou mezelf niet herkennen als de jongere Sinéad me nu zou zien.
JE ZEGT DAT INCLUSIEF ONTWERP JE WERK ZIJN BETEKENIS GEEFT. WAAROM IS HET, VOORAL NU, BELANGRIJK OM GEBRUIK TE MAKEN VAN EEN VERSCHILLENDE LICHAAMSVORM EN -MAAT?
Het creëert beter design. Het opent de geest voor een bredere visie op schoonheid, het doorbreekt het patriarchaat. Het is gewoon interessanter, duurzamer, vriendelijker, radicaler. Je afvragen waarom je iets mooi vindt en wie je dat heeft opgedragen, en proberen te achterhalen wat je aantrekkelijk vindt, is een afleerproces en heel betekenisvol. Ik heb het gevoel dat ik daar eigenlijk veel over ben gaan leren door naar fotografen te kijken. Sharna Osborne op de set zien tijdens een van mijn allereerste projecten, toen ik in 2018 Agusta Yr fotografeerde, opende echt mijn blik. Ik zag echt hoe belangrijk de tedere band tussen model en fotograaf was om een goed beeld te creëren, omdat het werk zo veel over het moment draait. De band en het vertrouwen tussen fotograaf en model zijn zo tastbaar. Door Sharna en Agusta samen te observeren, zag ik echt wat het betekent om schoonheid te zien en vast te leggen met je eigen blik.
WAT IS JOUW PROCES VOOR HET MAKEN VAN EEN COLLECTIE? WAAR BEGINT HET VOOR JOU?
Meestal een herinnering, een verlangen om emotie en verhaal te verbinden. Ik word ook altijd geïnspireerd door ambacht, dus het combineren van technieken uit verschillende disciplines vind ik spannend.
In deze samenwerking met Uncle heb je gebruikgemaakt van beelden uit je SS/PF25-collectie. Wat inspireerde je voor deze collectie? Waar gaat het over?
Ottilie Landmark fotografeerde mijn SS25/PF25-campagne. De kunstenaars Davia Spain en DD Lyonne zijn erop te zien. Dat werk ging over een herinnering aan mijn eerste verliefdheid, een jaar dat ik in North Carolina doorbracht, rondrijden, fris water, verstikkende hitte en onze eerste kus.
HOE BELANGRIJK IS LONDON FASHION WEEK VOOR OPKOMENDE EN GEVESTIGDE ONTWERPERS?
Het is een heel belangrijk platform om potentiële kopers en klanten onze wereld te laten zien, zodat ze het verhaal begrijpen voordat ze de collectie en alle details in de showroom bekijken.
HEEFT SINÉAD O'DWYER IETS BIJZONDERS GEPLAND VOOR LONDON FASHION WEEK?
Niet dit seizoen, maar ik doe in november een nieuwe performance in het Barbican.
HOE BEÏNVLOEDT DE STAD LONDEN HET WERK DAT JE DOET? EN ZIJN ER NOG STUKKEN VAN HET KLEINE STADJE IERLAND DIE IN JE WERK TERUGKOMEN?
Veel van mijn collecties zijn gebaseerd op mijn vormende herinneringen aan Ierland, maar de stad Londen vormt me via de gemeenschap en mijn collega's. Ik had mijn werk nooit kunnen maken zonder de hulp, steun en inzet van zoveel vrienden, ontwerpers, journalisten, ambachtslieden, enzovoort in Londen. Ik werk hier graag; ik heb veel geluk.
Het creëert beter design. Het opent de geest voor een bredere visie op schoonheid, het doorbreekt het patriarchaat. Het is gewoon interessanter, duurzamer, vriendelijker, radicaler. Je afvragen waarom je iets mooi vindt en wie je dat heeft opgedragen, en proberen te achterhalen wat je aantrekkelijk vindt, is een afleerproces en heel betekenisvol. Ik heb het gevoel dat ik daar eigenlijk veel over ben gaan leren door naar fotografen te kijken. Sharna Osborne op de set zien tijdens een van mijn allereerste projecten, toen ik in 2018 Agusta Yr fotografeerde, opende echt mijn blik. Ik zag echt hoe belangrijk de tedere band tussen model en fotograaf was om een goed beeld te creëren, omdat het werk zo veel over het moment draait. De band en het vertrouwen tussen fotograaf en model zijn zo tastbaar. Door Sharna en Agusta samen te observeren, zag ik echt wat het betekent om schoonheid te zien en vast te leggen met je eigen blik.
WAT IS JOUW PROCES VOOR HET MAKEN VAN EEN COLLECTIE? WAAR BEGINT HET VOOR JOU?
Meestal een herinnering, een verlangen om emotie en verhaal te verbinden. Ik word ook altijd geïnspireerd door ambacht, dus het combineren van technieken uit verschillende disciplines vind ik spannend.
In deze samenwerking met Uncle heb je gebruikgemaakt van beelden uit je SS/PF25-collectie. Wat inspireerde je voor deze collectie? Waar gaat het over?
Ottilie Landmark fotografeerde mijn SS25/PF25-campagne. De kunstenaars Davia Spain en DD Lyonne zijn erop te zien. Dat werk ging over een herinnering aan mijn eerste verliefdheid, een jaar dat ik in North Carolina doorbracht, rondrijden, fris water, verstikkende hitte en onze eerste kus.
HOE BELANGRIJK IS LONDON FASHION WEEK VOOR OPKOMENDE EN GEVESTIGDE ONTWERPERS?
Het is een heel belangrijk platform om potentiële kopers en klanten onze wereld te laten zien, zodat ze het verhaal begrijpen voordat ze de collectie en alle details in de showroom bekijken.
HEEFT SINÉAD O'DWYER IETS BIJZONDERS GEPLAND VOOR LONDON FASHION WEEK?
Niet dit seizoen, maar ik doe in november een nieuwe performance in het Barbican.
HOE BEÏNVLOEDT DE STAD LONDEN HET WERK DAT JE DOET? EN ZIJN ER NOG STUKKEN VAN HET KLEINE STADJE IERLAND DIE IN JE WERK TERUGKOMEN?
Veel van mijn collecties zijn gebaseerd op mijn vormende herinneringen aan Ierland, maar de stad Londen vormt me via de gemeenschap en mijn collega's. Ik had mijn werk nooit kunnen maken zonder de hulp, steun en inzet van zoveel vrienden, ontwerpers, journalisten, ambachtslieden, enzovoort in Londen. Ik werk hier graag; ik heb veel geluk.
