Een kunstproject van vader en zoon klinkt misschien als iets dat op de koelkast belandt, maar voor Grow Up, die hun werk baseren op grafische kunst, typografie, sjablonen, mixed media, zeefdruk 'en scheldwoorden', is het iets dat vanuit de huiselijke omgeving van de lockdown in 2020 is uitgegroeid tot vrij te downloaden, wereldwijd protestmateriaal.
Die reis vormt de kern van Verleden Heden ToekomstEen stadsbrede tentoonstelling, gecreëerd door Grow Up in samenwerking met Big Issue en UNCLE ter gelegenheid van het 35-jarig jubileum van Big Issue. Big Issue, opgericht in de straten van Londen, is uitgegroeid tot een van de meest herkenbare sociale ondernemingen van Groot-Brittannië. De organisatie biedt mensen die in armoede leven een manier om hun eigen inkomen te verdienen en tegelijkertijd te strijden tegen de omstandigheden die armoede veroorzaken. Het project plaatst protestkunst op verschillende locaties van UNCLE op straatniveau, naast een tentoonstelling in Laundry Studios. 25% van de opbrengst gaat naar Big Issue.
Grow Up is in 2019 ontstaan als een samenwerking tussen BLAM en zijn zoon Jack. Beide zonen van BLAM zijn creatief: zijn jongste, Harry, is actief in de muziek, grafische vormgeving en film, terwijl Jack zich van jongs af aan al op schilderen richtte. Jack kampte op school met depressie en angst, waar het tekenlokaal zijn toevluchtsoord werd. Op veertienjarige leeftijd kreeg hij een stage aangeboden bij Jealous Gallery. Hoewel Covid-14 dit verhinderde, werd hij uitgenodigd om zijn werk te exposeren op de stand van de galerie tijdens de Christmas Art Car Boot Fair, vlak voor de lockdown.
De tijd die ze daarna thuis doorbrachten, gaf vader en zoon de ruimte om samen dingen te maken en te experimenteren. Jack bedacht de naam Grow Up, een uitspraak die hij ontleende aan iets wat zijn leraren regelmatig tegen hem zeiden – ondanks dat hij, volgens BLAM, de volwassenere van de twee was. Jack heeft zich sindsdien toegelegd op zijn eigen kunstpraktijk en bereidt zich voor op een studie aan de Florence Academy of Art, terwijl "BLAM senior nog steeds weigert volwassen te worden".
Lang voordat Grow Up bestond, hielp BLAM mee aan het creëren van de direct herkenbare posteractie voor TrainspottingOf je nu in 1996 door de straten van het Verenigd Koninkrijk liep of niet, je zou de minimalistische portretten, de gedurfde typografie en het beperkte kleurenpalet hebben gezien die een iconische film in statische vorm vertegenwoordigen. Deze ervaring versterkte BLAM's geloof in eenvoudige, directe communicatie – en in de kracht die een poster kan vergaren wanneer deze de openbare ruimte inneemt.
Die geschiedenis keerde zich in 2025 tegen zichzelf terug met Het DrollenrijkGrow Up's antifascistische parodie op de Trainspotting Een campagne die wereldleiders in nazi-uniformen toont. Jack reisde door Azië, waarna BLAM het werk produceerde en gratis beschikbaar stelde om te downloaden. Het werd vervolgens gebruikt bij anti-Trump-, Tesla Takedown- en No Kings-protesten in de Verenigde Staten, wat resulteerde in meer dan 100,000 downloads en media-aandacht. The Washington Post, The New York Times en The Guardian.
Verleden Heden Toekomst De tentoonstelling ontwikkelt datzelfde geloof in kunst die verder kan reiken dan galerieën en mensen kan bereiken die er niet bewust naar op zoek zijn gegaan. De tentoonstelling brengt 35 kunstenaars samen, waaronder Anthony Burrill, Jamie Reid, Kennardphillipps, Jeremy Deller, Sarah Maple, Chris Packham, Modern Toss en Everyone Hates Elon. De tentoonstelling combineert de geschiedenis van protestkunst met nieuw werk dat inspeelt op het heden en stelt de vraag wat straatkunst heeft gedaan, wat het nog kan doen en wat het nooit mag verliezen.
Voor BLAM begint het antwoord met twee simpele principes: "Stilzwijgen is instemming" en "Klootzakken moeten de waarheid te horen krijgen."
functionaliteiten
09.26 Paste Present Future: Grow Up on Protest Art, Public Space and The Big Issue(s)
Om de context even te schetsen: vóór Grow Up werkte je mee aan een van de meest herkenbare postercampagnes van Groot-Brittannië voor Trainspotting. Wat heeft die ervaring je geleerd over het creëren van een beeld dat in seconden communiceert?
Een eenvoudiger, minimalistisch ontwerp brengt een boodschap op een veel simpelere manier over – een 'less is more'-aanpak. In de jaren 90 was posterontwerp overvol en rommelig geworden, met drukke Photoshop-composities van acteurshoofden en slecht opgemaakte tekst. De campagnes werden meestal gemaakt door marketingbureaus die zich niet echt bekommerden om grafisch ontwerp, branding of sterke visuele communicatie om een boodschap over te brengen die je wel krijgt als je een designbureau inschakelt. Mijn sterke band met design en mijn bewondering voor het Zwitserse modernisme vormden de basis voor mijn ontwerpwerk. De beelden en branding vielen op in de overvolle en rommelige reclamewereld. Ik heb ook altijd al een passie gehad voor het verzamelen van posters, dus het zit diep in mijn DNA. Eenvoud is de beste aanpak en de beste campagnes doen dit, simpel en effectief.
Een ander voordeel van de Trainspotting-postercampagne was dat ik het geluk had dat Polygram Film meer dan 3 miljoen pond investeerde in de marketing van de film in het Verenigd Koninkrijk. Daardoor was de film overal te zien: op bushaltes, posters, in studentenkamers en op billboards – je kon je blik nergens afwenden. Ik denk dat dat een belangrijke reden is waarom iedereen de film nog steeds kent. Daarnaast waren er de geweldige acteurs, het fantastische script, de regie en de soundtrack – het was echt een perfecte combinatie. Ik ben dankbaar dat ik een kleine bijdrage heb mogen leveren aan het succes en de warme herinneringen die de film nu nog steeds oproept.
Werken zoals The Turd Reich, Show Fascists the Door en Eat More Billionaires maken volkomen duidelijk waar ze zich tegen verzetten. Waarom is het voor jou belangrijk dat de kijker niet in het ongewisse blijft?
Dat is een ontzettend mooie observatie, dankjewel. Ik heb het zelf nooit op die manier geanalyseerd, het is gewoon hoe ik het doe.
Ik zeg altijd: 'Het is net als het vertellen van een grap – als je hem moet uitleggen, is hij niet grappig.'
Als mensen me tijdens de verkoop van ons werk vragen: 'Maar wat betekent dit?', dan leg ik het ze niet uit, want ze moeten het zelf uitzoeken. Als ze het niet meteen snappen, heeft uitleg geen zin – het is gewoon niet voor hen.
Ik besteed veel tijd aan het opschrijven van slogans en gekke ideeën. Sommige zijn vreselijk, maar sommige blijven hangen of schieten me meteen te binnen en dan weet ik dat het een goede is. En ik denk dat dat onze unieke, kenmerkende stijl is, die filters heeft doorbroken – het moet grof, grappig of sarcastisch zijn en gebaseerd op een sterk idee.
Ik heb ook een aantal vertrouwde vrienden en kennissen aan wie ik dingen laat zien als ze bijna klaar zijn. Als ze niet in lachen uitbarsten of een vergelijkbare grappige reactie geven, weet ik dat het niet gaat werken of dat het nog niet af is en meer werk nodig heeft, dus dan gaat het idee terug de oven in.
Een eenvoudiger, minimalistisch ontwerp brengt een boodschap op een veel simpelere manier over – een 'less is more'-aanpak. In de jaren 90 was posterontwerp overvol en rommelig geworden, met drukke Photoshop-composities van acteurshoofden en slecht opgemaakte tekst. De campagnes werden meestal gemaakt door marketingbureaus die zich niet echt bekommerden om grafisch ontwerp, branding of sterke visuele communicatie om een boodschap over te brengen die je wel krijgt als je een designbureau inschakelt. Mijn sterke band met design en mijn bewondering voor het Zwitserse modernisme vormden de basis voor mijn ontwerpwerk. De beelden en branding vielen op in de overvolle en rommelige reclamewereld. Ik heb ook altijd al een passie gehad voor het verzamelen van posters, dus het zit diep in mijn DNA. Eenvoud is de beste aanpak en de beste campagnes doen dit, simpel en effectief.
Een ander voordeel van de Trainspotting-postercampagne was dat ik het geluk had dat Polygram Film meer dan 3 miljoen pond investeerde in de marketing van de film in het Verenigd Koninkrijk. Daardoor was de film overal te zien: op bushaltes, posters, in studentenkamers en op billboards – je kon je blik nergens afwenden. Ik denk dat dat een belangrijke reden is waarom iedereen de film nog steeds kent. Daarnaast waren er de geweldige acteurs, het fantastische script, de regie en de soundtrack – het was echt een perfecte combinatie. Ik ben dankbaar dat ik een kleine bijdrage heb mogen leveren aan het succes en de warme herinneringen die de film nu nog steeds oproept.
Werken zoals The Turd Reich, Show Fascists the Door en Eat More Billionaires maken volkomen duidelijk waar ze zich tegen verzetten. Waarom is het voor jou belangrijk dat de kijker niet in het ongewisse blijft?
Dat is een ontzettend mooie observatie, dankjewel. Ik heb het zelf nooit op die manier geanalyseerd, het is gewoon hoe ik het doe.
Ik zeg altijd: 'Het is net als het vertellen van een grap – als je hem moet uitleggen, is hij niet grappig.'
Als mensen me tijdens de verkoop van ons werk vragen: 'Maar wat betekent dit?', dan leg ik het ze niet uit, want ze moeten het zelf uitzoeken. Als ze het niet meteen snappen, heeft uitleg geen zin – het is gewoon niet voor hen.
Ik besteed veel tijd aan het opschrijven van slogans en gekke ideeën. Sommige zijn vreselijk, maar sommige blijven hangen of schieten me meteen te binnen en dan weet ik dat het een goede is. En ik denk dat dat onze unieke, kenmerkende stijl is, die filters heeft doorbroken – het moet grof, grappig of sarcastisch zijn en gebaseerd op een sterk idee.
Ik heb ook een aantal vertrouwde vrienden en kennissen aan wie ik dingen laat zien als ze bijna klaar zijn. Als ze niet in lachen uitbarsten of een vergelijkbare grappige reactie geven, weet ik dat het niet gaat werken of dat het nog niet af is en meer werk nodig heeft, dus dan gaat het idee terug de oven in.
Het werk kan boos zijn, maar het is ook grof, grappig en bewust belachelijk. Wat kan satire overbrengen dat een beleefdere politieke boodschap niet kan?
Ik denk dat het altijd begint met boosheid over iets, zoals Trump die Netanyahu als eerste gast ontving. Dat was de vonk en inspiratie die het Turd Reich-proces op gang bracht. Ik heb ontdekt dat boosheid een energiebron is die me aanzet tot het maken van authentieke dingen waar mensen zich in kunnen herkennen, zodra ik die boosheid heb verwerkt in onze van nature sarcastische stem.
Ik luisterde lang geleden, tijdens de lockdown, naar een interview met Sarah Pascoe waarin ze vertelde dat haar humor in het begin nogal belerend en direct was, en dat het niet aansloeg bij het publiek. Toen ze sarcasme en geestigheid toevoegde, begrepen mensen het wel. Dit sloot perfect aan bij wat we destijds maakten. Ik had echter niet begrepen waarom het wel of niet werkte, totdat ze het uitlegde. En ik denk dat het een openbaring was: ik moet de essentie van deze filosofie in ons werk behouden.
Als het je niet aan het lachen maakt, dan is het een grote afknapper, vooral als het over politiek gaat. Superstanski ging onlangs op sociale media de confrontatie aan met Laurence Fox en veegde hem volledig van tafel met haar briljante gevoel voor humor. Haar uitleg was dat 'de fascisten' geen gevoel voor humor of plezier in hun leven hebben en niet weten hoe ze ermee om moeten gaan als ze met humor te slim af zijn. Ik noem Farage en zijn brigade van Tory-afvalligen 'vreugdeloze ganzen'. Ze trekken het hele land door en zeggen dat het kapot is en geven anderen de schuld. Het is gewoon zo'n ellendige kijk op de zaak. Zonder enige humor of vreugde. Het is net als Trump – je ziet hem nooit lachen of de successen van anderen vieren, het is alleen maar wanhoop en narcisme. Ze hebben geen enkel vermogen tot plezier of lachen, dus is het makkelijk om ze met satirische middelen te bestoken.
De leukste feedback die ik krijg op ons werk is: 'Bedankt dat jullie ons aan het lachen hebben gemaakt'. Daarom vind ik het zo geweldig dat Graaf Binface in Clacton staat. Satire en humor zijn de enige manier om met die klootzakken om te gaan. Het is de mooiste beloning om te weten dat je een beetje vreugde hebt gebracht in een tijd van wanhoop.
U hebt de 'Turd Reich'-posters gratis beschikbaar gesteld om te downloaden, waardoor ze kunnen worden afgedrukt, opgeplakt en meegenomen naar protesten zonder uw tussenkomst. Hoe belangrijk is het dat politieke kunst zich kan verspreiden buiten de controle van de kunstenaar?
Heel belangrijk als je wilt dat het door een breder publiek gezien wordt. Hoewel ik me dat pas achteraf realiseerde. We hadden gezien hoe Shepard Fairey het succesvol deed met zijn Andre the Giant Obey-sticker, die hij weggaf en die vervolgens overal ter wereld opdook doordat anderen hem opplakten op plekken waar hij zelf niet kon komen. Het was dus geen origineel idee en we hebben het graag overgenomen – sorry Shep. We vonden het gewoon logisch om het weg te geven. Het voelde ook vreemd, gezien de nazi-iconografie en fascistische beelden, zij het met een humoristische twist, dat iemand het zou willen kopen of dat we er geld mee zouden verdienen. Dus we dachten: we kunnen de verspreiding ervan stoppen door er geld mee te verdienen en het te verkopen – het was gewoon logischer om het te delen.
Carl Stimpson, die ons destijds hielp met het opplakken ervan, zei iets dat ons is bijgebleven – eigenlijk twee dingen: 1. 'Dit is groter dan wij allemaal.' Hij liet zijn eigen plakwerk vallen om ons te helpen het te verspreiden. Hij zag er iets in. Ik begreep toen nog niet helemaal wat hij bedoelde, maar hij had gelijk. En ook: 'Wat heeft het voor zin om kunst te maken die niemand ziet?' Zijn enthousiasme en steun voor ons idee hebben er dus voor gezorgd dat het is geworden wat het nu is. Het dook zomaar op op plekken die we nooit voor mogelijk hadden gehouden. Ik kreeg zoveel berichten met de vraag: 'Kom naar Boston en plak het op', en mijn antwoord was: 'Ik stap niet in het vliegtuig naar de VS totdat die idioot die de leiding heeft weg is en het ook nog eens gratis te downloaden en zelf te doen is.'
Straatkunst bereikt mensen die er niet voor kiezen om een kunstgalerie te bezoeken. Wat verandert er als iemand tijdens zijn of haar dagelijkse bezigheden een kunstwerk op een muur tegenkomt in plaats van in een galerie?
Ik denk dat de meeste mensen kunstgalerieën intimiderend vinden. Zelfs als we kunst verkopen aan het publiek op informelere openluchtbeurzen, zie je dat klanten op een steenworp afstand van je vitrine met prints staan, ernaar staren en bang zijn om het kunstwerk aan te raken of op te pakken. Ik vind het vreemd dat ze erdoor geïntimideerd worden.
We brengen ons leven door met het bezoeken van tentoonstellingen, openingen en exposities; zelfs op vakantie maak ik een omweg om kunst te bekijken. Veel mensen zijn echter helemaal niet geïnteresseerd in kunst. Ik denk dat wanneer je kunst uit de galerie haalt en op straat zet, je die afstandelijkheid van de steriele witte muren van een galerie doorbreekt en de kijker dwingt om er zelf mee in contact te komen. Het wordt openbaar en democratisch, en je hebt ook niemand die het je probeert te verkopen of uit te leggen wat het betekent. De interpretaties van mensen zijn veel interessanter.
We ontdekten dat het ophangen van de 'Turd Reich' voor de eerste keer een heel prettige ervaring was. Het werd een soort P.T. Barnum/Harry Houdini-achtige show, waarbij we alle voorbijgangers op straat lieten stoppen om te kijken wie we als volgende zouden ophangen van de zes posters die we hadden gemaakt. Het was een gelukkig toeval dat onze manier van werken veranderde en onze kunst democratischer maakte, en over echte dingen die ertoe doen en mensen raken. We maken geen mooie schilderijen van bloemen of portretten van je hond. We verkopen wel werk in een paar galerieën waar we graag mee samenwerken en die een speelsere benadering van het werk hebben, maar meestal verkopen we rechtstreeks via onze webshop.
Ik denk dat het altijd begint met boosheid over iets, zoals Trump die Netanyahu als eerste gast ontving. Dat was de vonk en inspiratie die het Turd Reich-proces op gang bracht. Ik heb ontdekt dat boosheid een energiebron is die me aanzet tot het maken van authentieke dingen waar mensen zich in kunnen herkennen, zodra ik die boosheid heb verwerkt in onze van nature sarcastische stem.
Ik luisterde lang geleden, tijdens de lockdown, naar een interview met Sarah Pascoe waarin ze vertelde dat haar humor in het begin nogal belerend en direct was, en dat het niet aansloeg bij het publiek. Toen ze sarcasme en geestigheid toevoegde, begrepen mensen het wel. Dit sloot perfect aan bij wat we destijds maakten. Ik had echter niet begrepen waarom het wel of niet werkte, totdat ze het uitlegde. En ik denk dat het een openbaring was: ik moet de essentie van deze filosofie in ons werk behouden.
Als het je niet aan het lachen maakt, dan is het een grote afknapper, vooral als het over politiek gaat. Superstanski ging onlangs op sociale media de confrontatie aan met Laurence Fox en veegde hem volledig van tafel met haar briljante gevoel voor humor. Haar uitleg was dat 'de fascisten' geen gevoel voor humor of plezier in hun leven hebben en niet weten hoe ze ermee om moeten gaan als ze met humor te slim af zijn. Ik noem Farage en zijn brigade van Tory-afvalligen 'vreugdeloze ganzen'. Ze trekken het hele land door en zeggen dat het kapot is en geven anderen de schuld. Het is gewoon zo'n ellendige kijk op de zaak. Zonder enige humor of vreugde. Het is net als Trump – je ziet hem nooit lachen of de successen van anderen vieren, het is alleen maar wanhoop en narcisme. Ze hebben geen enkel vermogen tot plezier of lachen, dus is het makkelijk om ze met satirische middelen te bestoken.
De leukste feedback die ik krijg op ons werk is: 'Bedankt dat jullie ons aan het lachen hebben gemaakt'. Daarom vind ik het zo geweldig dat Graaf Binface in Clacton staat. Satire en humor zijn de enige manier om met die klootzakken om te gaan. Het is de mooiste beloning om te weten dat je een beetje vreugde hebt gebracht in een tijd van wanhoop.
U hebt de 'Turd Reich'-posters gratis beschikbaar gesteld om te downloaden, waardoor ze kunnen worden afgedrukt, opgeplakt en meegenomen naar protesten zonder uw tussenkomst. Hoe belangrijk is het dat politieke kunst zich kan verspreiden buiten de controle van de kunstenaar?
Heel belangrijk als je wilt dat het door een breder publiek gezien wordt. Hoewel ik me dat pas achteraf realiseerde. We hadden gezien hoe Shepard Fairey het succesvol deed met zijn Andre the Giant Obey-sticker, die hij weggaf en die vervolgens overal ter wereld opdook doordat anderen hem opplakten op plekken waar hij zelf niet kon komen. Het was dus geen origineel idee en we hebben het graag overgenomen – sorry Shep. We vonden het gewoon logisch om het weg te geven. Het voelde ook vreemd, gezien de nazi-iconografie en fascistische beelden, zij het met een humoristische twist, dat iemand het zou willen kopen of dat we er geld mee zouden verdienen. Dus we dachten: we kunnen de verspreiding ervan stoppen door er geld mee te verdienen en het te verkopen – het was gewoon logischer om het te delen.
Carl Stimpson, die ons destijds hielp met het opplakken ervan, zei iets dat ons is bijgebleven – eigenlijk twee dingen: 1. 'Dit is groter dan wij allemaal.' Hij liet zijn eigen plakwerk vallen om ons te helpen het te verspreiden. Hij zag er iets in. Ik begreep toen nog niet helemaal wat hij bedoelde, maar hij had gelijk. En ook: 'Wat heeft het voor zin om kunst te maken die niemand ziet?' Zijn enthousiasme en steun voor ons idee hebben er dus voor gezorgd dat het is geworden wat het nu is. Het dook zomaar op op plekken die we nooit voor mogelijk hadden gehouden. Ik kreeg zoveel berichten met de vraag: 'Kom naar Boston en plak het op', en mijn antwoord was: 'Ik stap niet in het vliegtuig naar de VS totdat die idioot die de leiding heeft weg is en het ook nog eens gratis te downloaden en zelf te doen is.'
Straatkunst bereikt mensen die er niet voor kiezen om een kunstgalerie te bezoeken. Wat verandert er als iemand tijdens zijn of haar dagelijkse bezigheden een kunstwerk op een muur tegenkomt in plaats van in een galerie?
Ik denk dat de meeste mensen kunstgalerieën intimiderend vinden. Zelfs als we kunst verkopen aan het publiek op informelere openluchtbeurzen, zie je dat klanten op een steenworp afstand van je vitrine met prints staan, ernaar staren en bang zijn om het kunstwerk aan te raken of op te pakken. Ik vind het vreemd dat ze erdoor geïntimideerd worden.
We brengen ons leven door met het bezoeken van tentoonstellingen, openingen en exposities; zelfs op vakantie maak ik een omweg om kunst te bekijken. Veel mensen zijn echter helemaal niet geïnteresseerd in kunst. Ik denk dat wanneer je kunst uit de galerie haalt en op straat zet, je die afstandelijkheid van de steriele witte muren van een galerie doorbreekt en de kijker dwingt om er zelf mee in contact te komen. Het wordt openbaar en democratisch, en je hebt ook niemand die het je probeert te verkopen of uit te leggen wat het betekent. De interpretaties van mensen zijn veel interessanter.
We ontdekten dat het ophangen van de 'Turd Reich' voor de eerste keer een heel prettige ervaring was. Het werd een soort P.T. Barnum/Harry Houdini-achtige show, waarbij we alle voorbijgangers op straat lieten stoppen om te kijken wie we als volgende zouden ophangen van de zes posters die we hadden gemaakt. Het was een gelukkig toeval dat onze manier van werken veranderde en onze kunst democratischer maakte, en over echte dingen die ertoe doen en mensen raken. We maken geen mooie schilderijen van bloemen of portretten van je hond. We verkopen wel werk in een paar galerieën waar we graag mee samenwerken en die een speelsere benadering van het werk hebben, maar meestal verkopen we rechtstreeks via onze webshop.
Big Issue is opgericht in de straten van Londen en heeft een manier gecreëerd waarop mensen zelf geld kunnen verdienen in plaats van passief liefdadigheid te ontvangen. Waarom voelde het 35-jarig jubileum als de juiste samenwerking voor Grow Up?
We werden eerder dit jaar door hen gevraagd om een artist takeover te doen, na het succes van de Trainspotters-show die we met Atom en Big Issue hadden gedaan. Ik was enorm verrast dat het samenviel met hun jubileumuitgave, dus we vonden dat we de lat wat hoger moesten leggen en er iets extra's voor moesten doen.
Samenwerken met Big Issue aan welk project dan ook is voor ons altijd een grote stap. Het is de juiste partner en het is fantastisch om met hen samen te werken.
We voelen ons niet langer op ons gemak in een galerie waar 50% van de verkoopprijs van je kunst wordt ingehouden. Samenwerken met Big Issue en UNCLE is een veel leukere, onconventionele manier om iets te creëren, en het is bovendien leuker en onafhankelijker van de galerie. Daarnaast hebben we ons altijd al ingezet voor mensen met psychische problemen, mensen die herstellen van een verslaving of mensen die in armoede leven. Het uitnodigen van 35 andere fantastische kunstenaars om hetzelfde te doen, voelt als een geweldige manier om onze boodschap aan een breder publiek over te brengen.
De titel Paste Present Future transformeert de fysieke handeling van het ophangen van een poster in een manier van denken over die 35 jaar heen. Wat betekent die titel voor jou?
De titel voor de show begon als een grapje tijdens een gesprek met een andere kunstenaar. Het was misschien zelfs een verspreking toen het uitkwam als Paste Present and Future, waar we allebei om moesten lachen. Ik stopte even en dacht meteen: 'Dat is een geweldig idee voor een show. Dat moet ik doen,' want het sloot perfect aan bij wat we doen.
Toen we de show later uitbreidden en het idee van de geschiedenis van protestkunst erin verwerkten, en we er dieper onderzoek naar deden – al die prachtige en krachtige protestacties door de jaren heen – werd het een interessanter en breder concept. Heel vaak begint een idee als een woordspeling in mijn hoofd waar ik innerlijk om moet lachen, en dan wordt het iets concreets. Soms is het de moeite waard om naar die rare stemmen in mijn hoofd te luisteren.
De tentoonstelling brengt iedereen samen, van Anthony Burrill, Jamie Reid en Kennard Phillipps tot Jeremy Deller, Sarah Maple, Chris Packham, Modern Toss en Everyone Hates Elon Musk. Wat was de gemeenschappelijke eigenschap waarnaar je op zoek was bij het samenstellen van die groep?
Wat ons gemeen hebben, is dat ik hun werk bewonder en hoe ze een radicale stem en benadering van kunst hebben. Ik heb altijd tentoonstellingen samengesteld en met anderen samengewerkt, maar het moet leuk zijn – het kost zoveel tijd om dit soort dingen te organiseren, het moet een plezierig en bevredigend proces zijn. Een ander belangrijk aspect is: 'Vind ik hun werk mooi?' Zullen ze iets nieuws brengen? Een van onze filosofieën is: 'Spring van een berg en bedenk onderweg hoe je je parachute omdoet', dan land je altijd op een leuke plek. We zijn maar één keer met een enorme klap op de grond terechtgekomen.
Met ongeveer 50% van de kunstenaars heb ik al eerder samengewerkt, maar de andere helft kende ik niet voordat ik de tentoonstelling samenstelde. Ik denk dat het een leerproces moet zijn om met nieuwe mensen te werken, nieuwe dingen te leren en nieuwe, leuke ervaringen op te doen. Ik probeer de lat ook steeds hoger te leggen als ik zoiets groots organiseer. Het was dan ook fantastisch om zo'n sterke lijst met talentvolle kunstenaars te hebben.
Het werk zal bestaan als een stadbrede paste-up galerij in samenwerking met Uncle, en als een tentoonstelling in Laundry Studios, waarbij 25% van de opbrengst naar Big Issue gaat. Los van het opgehaalde geld of het aantal bezoekers, wat zou het project voor jou tot een succes maken?
Ik denk dat het een soort 'Ik ben Spartacus'-moment zou zijn; als het maar één persoon inspireert om een penseel en een printje te pakken en de straat op te gaan om kunst te maken in de openbare ruimte, of om een reactie te plaatsen of een protestbord te maken en de rechten van anderen te verdedigen tijdens een demonstratie, om hun privileges te gebruiken om iemand anders te steunen, dan zou dat enorm bevredigend zijn. Ik hoop dat genoeg mensen zich verenigen om AI-datacenters te stoppen, om oneerlijke straffen voor terrorisme die protesteren tegen genocide ongedaan te maken, of om een einde te maken aan hebzucht door miljardairs en bedrijven eerlijk te belasten, en om een einde te maken aan dakloosheid. Jeremy Corbyns manifest, onlangs door Burnham opnieuw gebruikt, om slechts een kleine rimpeling in een vijver te creëren die een grotere tsunami kan veroorzaken. Gewoon om een paar mensen te inspireren om te roepen: 'Ik ben woedend en ik pik dit niet langer.'
VOORUITKIJKEND, HOE HOOP JE DAT DE TOEKOMST VAN STREET ART ERUITZIET – EN WAT MAG HET NOOIT VERLIEZEN?
Mijn hersenen laten me op dit moment niet nadenken over wat de toekomst brengt; ze zijn te veel bezig met hoe we de huidige duisternis van het hier en nu doorkomen en de zaken weer in een gezonder evenwicht brengen in deze tijdlijn, om gewoon weer van het plezier te kunnen genieten.
Kunst, straatkunst en protest mogen echter nooit hun gevoel voor humor verliezen en moeten altijd de gevestigde orde uitdagen... of met een gigantische dynamietstaaf.
We werden eerder dit jaar door hen gevraagd om een artist takeover te doen, na het succes van de Trainspotters-show die we met Atom en Big Issue hadden gedaan. Ik was enorm verrast dat het samenviel met hun jubileumuitgave, dus we vonden dat we de lat wat hoger moesten leggen en er iets extra's voor moesten doen.
Samenwerken met Big Issue aan welk project dan ook is voor ons altijd een grote stap. Het is de juiste partner en het is fantastisch om met hen samen te werken.
We voelen ons niet langer op ons gemak in een galerie waar 50% van de verkoopprijs van je kunst wordt ingehouden. Samenwerken met Big Issue en UNCLE is een veel leukere, onconventionele manier om iets te creëren, en het is bovendien leuker en onafhankelijker van de galerie. Daarnaast hebben we ons altijd al ingezet voor mensen met psychische problemen, mensen die herstellen van een verslaving of mensen die in armoede leven. Het uitnodigen van 35 andere fantastische kunstenaars om hetzelfde te doen, voelt als een geweldige manier om onze boodschap aan een breder publiek over te brengen.
De titel Paste Present Future transformeert de fysieke handeling van het ophangen van een poster in een manier van denken over die 35 jaar heen. Wat betekent die titel voor jou?
De titel voor de show begon als een grapje tijdens een gesprek met een andere kunstenaar. Het was misschien zelfs een verspreking toen het uitkwam als Paste Present and Future, waar we allebei om moesten lachen. Ik stopte even en dacht meteen: 'Dat is een geweldig idee voor een show. Dat moet ik doen,' want het sloot perfect aan bij wat we doen.
Toen we de show later uitbreidden en het idee van de geschiedenis van protestkunst erin verwerkten, en we er dieper onderzoek naar deden – al die prachtige en krachtige protestacties door de jaren heen – werd het een interessanter en breder concept. Heel vaak begint een idee als een woordspeling in mijn hoofd waar ik innerlijk om moet lachen, en dan wordt het iets concreets. Soms is het de moeite waard om naar die rare stemmen in mijn hoofd te luisteren.
De tentoonstelling brengt iedereen samen, van Anthony Burrill, Jamie Reid en Kennard Phillipps tot Jeremy Deller, Sarah Maple, Chris Packham, Modern Toss en Everyone Hates Elon Musk. Wat was de gemeenschappelijke eigenschap waarnaar je op zoek was bij het samenstellen van die groep?
Wat ons gemeen hebben, is dat ik hun werk bewonder en hoe ze een radicale stem en benadering van kunst hebben. Ik heb altijd tentoonstellingen samengesteld en met anderen samengewerkt, maar het moet leuk zijn – het kost zoveel tijd om dit soort dingen te organiseren, het moet een plezierig en bevredigend proces zijn. Een ander belangrijk aspect is: 'Vind ik hun werk mooi?' Zullen ze iets nieuws brengen? Een van onze filosofieën is: 'Spring van een berg en bedenk onderweg hoe je je parachute omdoet', dan land je altijd op een leuke plek. We zijn maar één keer met een enorme klap op de grond terechtgekomen.
Met ongeveer 50% van de kunstenaars heb ik al eerder samengewerkt, maar de andere helft kende ik niet voordat ik de tentoonstelling samenstelde. Ik denk dat het een leerproces moet zijn om met nieuwe mensen te werken, nieuwe dingen te leren en nieuwe, leuke ervaringen op te doen. Ik probeer de lat ook steeds hoger te leggen als ik zoiets groots organiseer. Het was dan ook fantastisch om zo'n sterke lijst met talentvolle kunstenaars te hebben.
Het werk zal bestaan als een stadbrede paste-up galerij in samenwerking met Uncle, en als een tentoonstelling in Laundry Studios, waarbij 25% van de opbrengst naar Big Issue gaat. Los van het opgehaalde geld of het aantal bezoekers, wat zou het project voor jou tot een succes maken?
Ik denk dat het een soort 'Ik ben Spartacus'-moment zou zijn; als het maar één persoon inspireert om een penseel en een printje te pakken en de straat op te gaan om kunst te maken in de openbare ruimte, of om een reactie te plaatsen of een protestbord te maken en de rechten van anderen te verdedigen tijdens een demonstratie, om hun privileges te gebruiken om iemand anders te steunen, dan zou dat enorm bevredigend zijn. Ik hoop dat genoeg mensen zich verenigen om AI-datacenters te stoppen, om oneerlijke straffen voor terrorisme die protesteren tegen genocide ongedaan te maken, of om een einde te maken aan hebzucht door miljardairs en bedrijven eerlijk te belasten, en om een einde te maken aan dakloosheid. Jeremy Corbyns manifest, onlangs door Burnham opnieuw gebruikt, om slechts een kleine rimpeling in een vijver te creëren die een grotere tsunami kan veroorzaken. Gewoon om een paar mensen te inspireren om te roepen: 'Ik ben woedend en ik pik dit niet langer.'
VOORUITKIJKEND, HOE HOOP JE DAT DE TOEKOMST VAN STREET ART ERUITZIET – EN WAT MAG HET NOOIT VERLIEZEN?
Mijn hersenen laten me op dit moment niet nadenken over wat de toekomst brengt; ze zijn te veel bezig met hoe we de huidige duisternis van het hier en nu doorkomen en de zaken weer in een gezonder evenwicht brengen in deze tijdlijn, om gewoon weer van het plezier te kunnen genieten.
Kunst, straatkunst en protest mogen echter nooit hun gevoel voor humor verliezen en moeten altijd de gevestigde orde uitdagen... of met een gigantische dynamietstaaf.
![“Ben je naar de kunstacademie gegaan?” “[Lachend] Nee. Ik denk dat als je iets echt wilt, je wel een manier vindt om het te doen!” “Ben je naar de kunstacademie gegaan?”](https://manfromuncle.info/wp-content/uploads/2026/10/x051D0954-D46D-48AA-8AC7-13F920D5704E_1_201_a-scaled.jpeg.pagespeed.ic.Gw1XaJSK73.jpg)
