Waar zou de clubcultuur zijn zonder het queer nachtleven? Gelukkig is die vraag grotendeels academisch, maar het antwoord zou vaker in gedachten moeten worden gehouden door iedereen die langs een portier stapt, een stempel op zijn hand krijgt en zich om 2 uur 's nachts onder de lichten van een club bevindt.
New York City heeft een bijzonder belangrijke rol gespeeld in die geschiedenis. In bars, op dansvloeren, in loodsen en in alle andere ruimtes die nodig waren, hebben queer mensen, en met name queer mensen van kleur, de clubcultuur zoals we die nu kennen mede vormgegeven. Niet alleen de muziek, maar ook de codes, de stijl, de vrijheid, het verzet, het besef dat een dansvloer meer kan zijn dan alleen een vloer om op te dansen.
Papi Juice past in die traditie. Het collectief, opgericht in Brooklyn en inmiddels 13 jaar actief, omschrijft zichzelf als een missie "om de levens van queer en trans mensen van kleur te bevestigen en te vieren". Die missie heeft vorm gekregen door middel van feesten, fotografie, muziek, visuele identiteit, de openbare ruimte en wat Oscar Nuñez, een van de medeoprichters, de behoefte noemt "om een gemeenschap te vinden, om je eigen buitenbeentjes te vinden".
Voor Nuñez begon die relatie met het nachtleven al vroeg, via de studentenradio en geheime feestjes in de kelder van zijn moeders huis. "Ik heb het gevoel dat ik op een bepaalde manier voor het nachtleven ben geboren," zegt hij. Voor Mohammed Iman Fayaz, de art director van Papi Juice, betekende opgroeien in Queens dat hij vanaf zijn achttiende door de stad uitging, voordat hij het queer nachtleven ontdekte als een plek waar uitgaan "niet alleen roekeloos en leuk hoefde te zijn", maar waar je ook "geweldige muziek" kon horen.
Die serieuze benadering van muziek is nog steeds terug te vinden bij Papi Juice. DJ's krijgen de ruimte om hun instinct te volgen in plaats van zich aan een vastomlijnd plan te houden, en het feest zelf verandert van vorm afhankelijk van de locatie, de avond of, meer recent, een 24-uursfeest in het iconische Nowadays. Als onderdeel van hun samenwerking met UNCLE begeeft hun werk zich nu weer in een andere ruimte, waar het in New York te zien is via een flyeractie met foto's die tijdens hun evenementen zijn gemaakt.
Het collectief begon met een gratis clubavond in een zaal met een capaciteit van 75 personen. Hoewel er iets meer dansers in pasten, was dat nog steeds klein vergeleken met sommige van de evenementen die ze nu organiseren. Maar in een gesprek met UNCLE, niet lang na het Nowadays-feest, herleiden Mohammed en Oscar de identiteit van hun evenementen naar die eerste.
"Je kon gewoon langskomen, de sfeer opsnuiven, bijdragen aan de sfeer en er deel van uitmaken," zegt Mohammed. "Dat gaf mensen toegang en de mogelijkheid om het vorm te geven."
Dertien jaar later omschrijven ze Papi Juice als een "stemmingswisselingige tiener", die nog steeds nieuwe dingen uitprobeert in plaats van te herhalen wat al succesvol is gebleken. "Soms voelt het alsof we weer in het eerste jaar zitten", zegt Fayaz over hun huidige situatie. Nuñez verwoordt het botter: "Ik vind zelfgenoegzaamheid, vooral in de kunst, een beetje saai of voorspelbaar. Dat wil ik niet."
functionaliteiten
06.26 Papi Juice over het queer nachtleven van mensen van kleur, zijn New Yorkse afkomst en revolutionaire vreugde.
Waren er, helemaal vanaf het begin, bepaalde feesten, locaties of personen die de inspiratie vormden voor wat Papi Juice is geworden?
Mohammed: Ik ontmoette Oscar tijdens zijn eerste dj-set in Azúcar, een feest in Bed-Stuy aan Franklin Avenue. Dat was een van de eerste keren dat ik me herinner dat ik echt interessante, fascinerende clubmuziek hoorde.
GHE20G0TH1K (Ghetto Gothic) is natuurlijk een van onze absolute voorgangers en grondleggers van de scene. Het was een plek waar veel verschillende muziekstijlen konden botsen en samensmelten, en toch heel goed werkten.
Oscar: Daar ben ik het met Mo eens. Maar dit is New York City. Er is een lange traditie van mensen, met name queer mensen, die in het nachtleven hebben gewerkt. Ik denk dat we onvermijdelijk door hen geïnspireerd worden en dat we tegelijkertijd hun werk voortzetten.
Ik denk aan Paradise Garage, Limelight, de clubgangers uit de jaren '90. Al deze mensen waren er al vóór ons in het nachtleven, en we zijn allemaal afstammelingen van hun werk, of we ons nu openlijk door hen hebben laten inspireren of dat het bijna onbewust is.
In New York City bestaat er maar weinig op zichzelf. We maken allemaal deel uit van een rijke culturele geschiedenis van het nachtleven en de dansmuziek.
Mohammed: Ik ontmoette Oscar tijdens zijn eerste dj-set in Azúcar, een feest in Bed-Stuy aan Franklin Avenue. Dat was een van de eerste keren dat ik me herinner dat ik echt interessante, fascinerende clubmuziek hoorde.
GHE20G0TH1K (Ghetto Gothic) is natuurlijk een van onze absolute voorgangers en grondleggers van de scene. Het was een plek waar veel verschillende muziekstijlen konden botsen en samensmelten, en toch heel goed werkten.
Oscar: Daar ben ik het met Mo eens. Maar dit is New York City. Er is een lange traditie van mensen, met name queer mensen, die in het nachtleven hebben gewerkt. Ik denk dat we onvermijdelijk door hen geïnspireerd worden en dat we tegelijkertijd hun werk voortzetten.
Ik denk aan Paradise Garage, Limelight, de clubgangers uit de jaren '90. Al deze mensen waren er al vóór ons in het nachtleven, en we zijn allemaal afstammelingen van hun werk, of we ons nu openlijk door hen hebben laten inspireren of dat het bijna onbewust is.
In New York City bestaat er maar weinig op zichzelf. We maken allemaal deel uit van een rijke culturele geschiedenis van het nachtleven en de dansmuziek.
WAT ZIJN DE REALITEITEN VAN HET PROBEREN OM EEN GEMEENSCHAPSRUIMTE IN NEW YORK IN 2026 IN STAND TE HOUDEN?
Mohammed: We zijn absoluut gebonden aan een veel strengere stad dan sommige andere steden. We werken graag samen met locaties. Doe-het-zelf-ruimtes in New York worden streng gecontroleerd, en vrienden van ons die dat doen, zijn er erg goed in geworden om mazen in de wet te vinden.
Maar wij, als gemarginaliseerde mensen, willen liever niet met de politie in contact komen of te maken krijgen met overmatige politiecontrole of regelgeving.
In New York wisselen locaties ook razendsnel, en elke locatie heeft zijn eigen karakter. Een van mijn favoriete dingen is dat we grappen dat Papi Juice een vloeistof is. In welke locatie we ook spelen, het voelt alsof we in een andere container stappen die we kunnen vullen.
Omdat onze evenementen rondreizen en we niet aan één locatie gebonden zijn, hebben we geen vaste Papi Juice-bar. Dus de vraag is: hoe voelt de sfeer in deze bar? Hoe voelt de sfeer in deze locatie? Hoe voelt de sfeer in deze loods?
Oscar: Een andere uitdaging waar we, in ieder geval in 2026, mee te maken hebben, is de economie van het nachtleven en de financiële last die artiesten dragen in een dure stad als New York.
Al die rijke mensen verhuizen naar New York omdat ze zich aangetrokken voelen tot wat kunstenaars maken, wat kunstenaars hebben opgebouwd en hoe kunstenaars leven. Maar dan ineens kunnen veel kunstenaars het zich niet meer veroorloven om hier te wonen. Veel geboren New Yorkers die de stad hebben gevormd, opgebouwd en alle ontberingen van de stad hebben doorstaan, kunnen hier zelfs niet meer blijven.
Ik heb met veel vrienden in het nachtleven gesproken en we zijn het er allemaal over eens: ik weet niet wat er gaat gebeuren. Hoe gaan we dit overleven? We blijven hoopvol, en we zijn artiesten, dus we zijn innovatief en creatief en we zullen een manier vinden. Maar de economische situatie in het nachtleven is momenteel iets waar we heel nauwkeurig en weloverwogen mee om moeten gaan.
Helaas gaat daardoor wel iets van de magie en het artistieke aspect verloren. Artistiek talent blijft natuurlijk altijd centraal staan, maar het is een hele uitdaging om er zo hard voor te moeten werken.
Mohammed: We zijn absoluut gebonden aan een veel strengere stad dan sommige andere steden. We werken graag samen met locaties. Doe-het-zelf-ruimtes in New York worden streng gecontroleerd, en vrienden van ons die dat doen, zijn er erg goed in geworden om mazen in de wet te vinden.
Maar wij, als gemarginaliseerde mensen, willen liever niet met de politie in contact komen of te maken krijgen met overmatige politiecontrole of regelgeving.
In New York wisselen locaties ook razendsnel, en elke locatie heeft zijn eigen karakter. Een van mijn favoriete dingen is dat we grappen dat Papi Juice een vloeistof is. In welke locatie we ook spelen, het voelt alsof we in een andere container stappen die we kunnen vullen.
Omdat onze evenementen rondreizen en we niet aan één locatie gebonden zijn, hebben we geen vaste Papi Juice-bar. Dus de vraag is: hoe voelt de sfeer in deze bar? Hoe voelt de sfeer in deze locatie? Hoe voelt de sfeer in deze loods?
Oscar: Een andere uitdaging waar we, in ieder geval in 2026, mee te maken hebben, is de economie van het nachtleven en de financiële last die artiesten dragen in een dure stad als New York.
Al die rijke mensen verhuizen naar New York omdat ze zich aangetrokken voelen tot wat kunstenaars maken, wat kunstenaars hebben opgebouwd en hoe kunstenaars leven. Maar dan ineens kunnen veel kunstenaars het zich niet meer veroorloven om hier te wonen. Veel geboren New Yorkers die de stad hebben gevormd, opgebouwd en alle ontberingen van de stad hebben doorstaan, kunnen hier zelfs niet meer blijven.
Ik heb met veel vrienden in het nachtleven gesproken en we zijn het er allemaal over eens: ik weet niet wat er gaat gebeuren. Hoe gaan we dit overleven? We blijven hoopvol, en we zijn artiesten, dus we zijn innovatief en creatief en we zullen een manier vinden. Maar de economische situatie in het nachtleven is momenteel iets waar we heel nauwkeurig en weloverwogen mee om moeten gaan.
Helaas gaat daardoor wel iets van de magie en het artistieke aspect verloren. Artistiek talent blijft natuurlijk altijd centraal staan, maar het is een hele uitdaging om er zo hard voor te moeten werken.
WAAROM HEEFT PAPI JUICE ZICH ZO KUNNEN BLIJVEN ONTWIKKELEN?
Mohammed: Ik denk dat de muziek daar een groot deel van uitmaakt.
We hebben twee vaste dj's, Oscar en Adam R., en als we dj's uitnodigen om te draaien, vroegen ze in het begin vaak: "Wat voor set van mij zoeken jullie?" Al heel snel maakten we ze duidelijk: "Nee hoor, hier zijn de knoppen. Hier is de plek. Je kunt ermee doen wat je wilt, ongeacht waar je als artiest staat."
Wat ik zo geweldig vind aan New York is dat het publiek erg toegewijd is aan onze dj's en ze echt als hun hoeders ziet. Als een favoriete dj op het podium staat en zijn of haar ding doet, wat de sfeer op een bepaalde avond ook moge zijn, dan is het publiek er helemaal klaar voor.
Vooral bij Papi weten mensen: we kunnen erop vertrouwen dat deze artiest ons ergens naartoe brengt. Of een artiest nu net begint, voor het eerst bij Papi speelt of al een tijdje meedraait, ze kunnen op dat podium doen wat ze willen en het publiek zal hen daar omarmen.
Oscar: Het klinkt misschien wat cliché, maar eerlijk gezegd is het de liefde voor elkaar en het vertrouwen dat we in elkaar hebben (die ervoor gezorgd hebben dat Papi Juice is blijven bestaan). Om al 13 jaar samen te werken, is een bepaalde mate van vertrouwen, liefde en toewijding nodig, en dat vergt constant hard werken.
Zelfs met Adam, ons derde lid, moeten we met z'n drieën constant werken aan niet alleen onze professionele relatie, maar ook aan onze vriendschap. Uiteindelijk is het onze vriendschap, onze queer, heel queer vriendschap, die het project en het werk stuurt.
Mohammed: Ik denk dat de muziek daar een groot deel van uitmaakt.
We hebben twee vaste dj's, Oscar en Adam R., en als we dj's uitnodigen om te draaien, vroegen ze in het begin vaak: "Wat voor set van mij zoeken jullie?" Al heel snel maakten we ze duidelijk: "Nee hoor, hier zijn de knoppen. Hier is de plek. Je kunt ermee doen wat je wilt, ongeacht waar je als artiest staat."
Wat ik zo geweldig vind aan New York is dat het publiek erg toegewijd is aan onze dj's en ze echt als hun hoeders ziet. Als een favoriete dj op het podium staat en zijn of haar ding doet, wat de sfeer op een bepaalde avond ook moge zijn, dan is het publiek er helemaal klaar voor.
Vooral bij Papi weten mensen: we kunnen erop vertrouwen dat deze artiest ons ergens naartoe brengt. Of een artiest nu net begint, voor het eerst bij Papi speelt of al een tijdje meedraait, ze kunnen op dat podium doen wat ze willen en het publiek zal hen daar omarmen.
Oscar: Het klinkt misschien wat cliché, maar eerlijk gezegd is het de liefde voor elkaar en het vertrouwen dat we in elkaar hebben (die ervoor gezorgd hebben dat Papi Juice is blijven bestaan). Om al 13 jaar samen te werken, is een bepaalde mate van vertrouwen, liefde en toewijding nodig, en dat vergt constant hard werken.
Zelfs met Adam, ons derde lid, moeten we met z'n drieën constant werken aan niet alleen onze professionele relatie, maar ook aan onze vriendschap. Uiteindelijk is het onze vriendschap, onze queer, heel queer vriendschap, die het project en het werk stuurt.
De term "veilige ruimte" wordt veel gebruikt, maar veiligheid is moeilijk te garanderen. Wat doe jij om ervoor te zorgen dat Papi Juice een doelbewuste en beschermde omgeving biedt?
Oscar: Een van de eerste lessen die we in ons werk hebben geleerd, is dat we onszelf geen veilige plek kunnen noemen. Uiteindelijk zijn we maar met drie mensen. We kunnen niet bepalen of 75 mensen of 2,000 mensen in een ruimte veilig zijn.
Ik ben geen politieagent. Ik ben geen rechter. Dat is niet mijn taak. Hoe graag we het ook zouden willen, we kunnen de veiligheid van elke aanwezige niet garanderen.
Maar we hebben al heel lang systemen hiervoor. Voor onze grotere evenementen stellen we altijd communityrichtlijnen op waarin we alle informatie rondom het evenement uiteenzetten. Dat kan informatie zijn over toegankelijkheid, de waarden van ons collectief, ticketinformatie, openingstijden, aantal trappen, zitplaatsen, de locatie van sprekers en dat soort dingen.
Bij vrijwel elke nieuwe locatie waarmee we samenwerken, overleggen we met de beveiliging en laten we hen weten dat een groot deel van onze bezoekers er mogelijk anders uitziet dan op hun identiteitsbewijs, of dat de naam op hun identiteitsbewijs anders is dan hij of zij lijkt. We vragen hen daarom extra alert te zijn op dit aspect.
We vragen de beveiliging ook om een de-escalatiestrategie te hanteren in plaats van een escalerende. De meeste leden van onze gemeenschap zijn queer en trans personen van kleur, en vaak staan we 's nachts op de uitkijk.
Dan zijn er nog de kleine dingen die we doen. Ik loop zelf een paar keer per uur door het hele feestterrein, gewoon om de sfeer te peilen en naar de mensen te glimlachen. Soms neem ik een vriend mee en dansen we in verschillende ruimtes. Misschien is dat wat spiritueler of sfeervoller, maar het helpt om te weten hoe mensen de ruimte ervaren.
Oscar: Een van de eerste lessen die we in ons werk hebben geleerd, is dat we onszelf geen veilige plek kunnen noemen. Uiteindelijk zijn we maar met drie mensen. We kunnen niet bepalen of 75 mensen of 2,000 mensen in een ruimte veilig zijn.
Ik ben geen politieagent. Ik ben geen rechter. Dat is niet mijn taak. Hoe graag we het ook zouden willen, we kunnen de veiligheid van elke aanwezige niet garanderen.
Maar we hebben al heel lang systemen hiervoor. Voor onze grotere evenementen stellen we altijd communityrichtlijnen op waarin we alle informatie rondom het evenement uiteenzetten. Dat kan informatie zijn over toegankelijkheid, de waarden van ons collectief, ticketinformatie, openingstijden, aantal trappen, zitplaatsen, de locatie van sprekers en dat soort dingen.
Bij vrijwel elke nieuwe locatie waarmee we samenwerken, overleggen we met de beveiliging en laten we hen weten dat een groot deel van onze bezoekers er mogelijk anders uitziet dan op hun identiteitsbewijs, of dat de naam op hun identiteitsbewijs anders is dan hij of zij lijkt. We vragen hen daarom extra alert te zijn op dit aspect.
We vragen de beveiliging ook om een de-escalatiestrategie te hanteren in plaats van een escalerende. De meeste leden van onze gemeenschap zijn queer en trans personen van kleur, en vaak staan we 's nachts op de uitkijk.
Dan zijn er nog de kleine dingen die we doen. Ik loop zelf een paar keer per uur door het hele feestterrein, gewoon om de sfeer te peilen en naar de mensen te glimlachen. Soms neem ik een vriend mee en dansen we in verschillende ruimtes. Misschien is dat wat spiritueler of sfeervoller, maar het helpt om te weten hoe mensen de ruimte ervaren.
WAT ZIJN DE KLEINERE MOMENTEN WAARIN JE HET DOEL VAN PAPI JUICE HET DUIDELIJKST ERVAART?
Mohammed: Ik hou van het publiek.
We kunnen nog zo grondig aan onze avonden werken, alles tot in de puntjes verzorgen, maar we kunnen er maar voor de helft aan beginnen. Die andere helft is wanneer de deuren opengaan en het publiek binnenkomt. Dan zijn het de looks, de dj's waar mensen naar uitkijken, de energie die ze meebrengen.
Voor onze grotere evenementen delen we gratis kaartjes uit, en soms vragen we op het formulier: naar welke dj kijk je het meest uit? Ik vind het geweldig om verrast te worden door de antwoorden. Ik vind het fantastisch om een artiest uit een ander land uit te nodigen en te zien hoe enthousiast het lokale publiek wordt. Het zorgt voor van die typische New Yorkse momenten, en ik heb het gevoel dat dat vaak gebeurt bij Papi.
Ik probeer vaak midden op de dansvloer te staan en er echt van te genieten. Ik probeer dan bijna objectief te bedenken: is dit leuk? En dan denk ik: oké, ja, dit is eigenlijk heel bijzonder.
Het decor, de belichting, de dj die draait, de combinatie van alles. Je kunt dat niet zomaar van de ene avond op de andere herhalen. Maar als mensen daar staan te dansen, te zweten en helemaal losgaan op de muziek van een bepaalde dj, dan is dat precies de sfeer waar we naar op zoek zijn. Ik vind het geweldig om daar ruimte voor te creëren en dan een stapje terug te doen en het te laten gebeuren.
Oscar: Het draait allemaal om die kleine momenten.
Na ons laatste evenement, ons 24-uursfeest in Nowadays, dat letterlijk van zaterdag 22.00 uur tot zondag 22.00 uur non-stop muziek was, was er een moment waarop 10010, een producer en artiest uit Mexico, salsa speelde met een drumachtig clubritme eronder. Zoiets had ik nog nooit eerder gehoord.
Het was 5 uur 's ochtends, we hadden RICO RICA aan de microfoon vanuit Montreal die aan het kreunen en schreeuwen was over Papi Juice, en het was gewoon: wow, dit is zo fantastisch. Echt fantastisch.
Wat zijn jullie plannen voor de Uncle-flypostingcampagne, en wat hopen jullie dat mensen meenemen als ze Papi Juice op straat zien?
Mohammed: Een van onze grootste dromen is om een begrip te worden in New York. Dat Papi zo'n thuis heeft in New York, en dat hij hier geboren en getogen is, is een grote eer.
Omdat we in het nachtleven zitten, is er iets heel spannends aan om op straat te zijn, door de hele stad, overdag, voor een publiek dat ons misschien niet eens ziet. Het is leuk om een beetje brutaal te zijn. We weten dat de naam mensen nieuwsgierig maakt, dus met de campagne wilden we Papi een beetje plagen.
We gebruiken foto's van onze evenementen. We huren voor elk evenement een fotograaf in, dus veel ervan is film, en veel ervan is echt prachtig. Net als bij de dj's laten we het publiek weten: doe waar je zin in hebt.
Als je weet wat Papi Juice is, is het vast spannend om het in het wild op straat te zien. En als je het niet weet, ben je vast nieuwsgierig. Je kijkt bijna verbaasd op, zo van: Pardon, Papi Juice? Waarom staat dat nou voor mijn apotheek?
We vinden het geweldig om zo openbaar en zichtbaar te zijn. Soms, afhankelijk van met wie we samenwerken, zien mensen ons meer bovengronds of juist ondergronds. Het is een leuke ervaring om letterlijk op straat te zijn.
Of je nu veel tijd doorbrengt in het nachtleven van New York, of dat je alleen in het weekend uitgaat voor speciale gelegenheden, er is iets charmants aan het moment dat je op weg naar je werk bent, dit op straat ziet en denkt: "Oh, dat ken ik."
Oscar: Het is een ondeugend gebaar. Het is een soort knipoog naar mensen die ons en onze gemeenschap kennen. Zoiets als: "Hé schat, veel plezier met je tandartsafspraak vandaag," of iets in die trant.
Een van de andere dingen die we met de campagne gaan doen, is onze aanwezigheid op Little Island promoten. Dat is een aangelegd openbaar park hier in New York City. Vorig jaar was we er voor het eerst, en nu zetten we onze relatie met het eiland en het park voort en verdiepen we die.
We gaan het ook gebruiken om onze Pride-plannen bekend te maken, aangezien het in de eerste week van juni online komt. Een deel van de ruimte zal gebruikt worden om onze Pride-kalender te promoten, die er nu al vol uitziet.
Mohammed: Ik hou van het publiek.
We kunnen nog zo grondig aan onze avonden werken, alles tot in de puntjes verzorgen, maar we kunnen er maar voor de helft aan beginnen. Die andere helft is wanneer de deuren opengaan en het publiek binnenkomt. Dan zijn het de looks, de dj's waar mensen naar uitkijken, de energie die ze meebrengen.
Voor onze grotere evenementen delen we gratis kaartjes uit, en soms vragen we op het formulier: naar welke dj kijk je het meest uit? Ik vind het geweldig om verrast te worden door de antwoorden. Ik vind het fantastisch om een artiest uit een ander land uit te nodigen en te zien hoe enthousiast het lokale publiek wordt. Het zorgt voor van die typische New Yorkse momenten, en ik heb het gevoel dat dat vaak gebeurt bij Papi.
Ik probeer vaak midden op de dansvloer te staan en er echt van te genieten. Ik probeer dan bijna objectief te bedenken: is dit leuk? En dan denk ik: oké, ja, dit is eigenlijk heel bijzonder.
Het decor, de belichting, de dj die draait, de combinatie van alles. Je kunt dat niet zomaar van de ene avond op de andere herhalen. Maar als mensen daar staan te dansen, te zweten en helemaal losgaan op de muziek van een bepaalde dj, dan is dat precies de sfeer waar we naar op zoek zijn. Ik vind het geweldig om daar ruimte voor te creëren en dan een stapje terug te doen en het te laten gebeuren.
Oscar: Het draait allemaal om die kleine momenten.
Na ons laatste evenement, ons 24-uursfeest in Nowadays, dat letterlijk van zaterdag 22.00 uur tot zondag 22.00 uur non-stop muziek was, was er een moment waarop 10010, een producer en artiest uit Mexico, salsa speelde met een drumachtig clubritme eronder. Zoiets had ik nog nooit eerder gehoord.
Het was 5 uur 's ochtends, we hadden RICO RICA aan de microfoon vanuit Montreal die aan het kreunen en schreeuwen was over Papi Juice, en het was gewoon: wow, dit is zo fantastisch. Echt fantastisch.
Wat zijn jullie plannen voor de Uncle-flypostingcampagne, en wat hopen jullie dat mensen meenemen als ze Papi Juice op straat zien?
Mohammed: Een van onze grootste dromen is om een begrip te worden in New York. Dat Papi zo'n thuis heeft in New York, en dat hij hier geboren en getogen is, is een grote eer.
Omdat we in het nachtleven zitten, is er iets heel spannends aan om op straat te zijn, door de hele stad, overdag, voor een publiek dat ons misschien niet eens ziet. Het is leuk om een beetje brutaal te zijn. We weten dat de naam mensen nieuwsgierig maakt, dus met de campagne wilden we Papi een beetje plagen.
We gebruiken foto's van onze evenementen. We huren voor elk evenement een fotograaf in, dus veel ervan is film, en veel ervan is echt prachtig. Net als bij de dj's laten we het publiek weten: doe waar je zin in hebt.
Als je weet wat Papi Juice is, is het vast spannend om het in het wild op straat te zien. En als je het niet weet, ben je vast nieuwsgierig. Je kijkt bijna verbaasd op, zo van: Pardon, Papi Juice? Waarom staat dat nou voor mijn apotheek?
We vinden het geweldig om zo openbaar en zichtbaar te zijn. Soms, afhankelijk van met wie we samenwerken, zien mensen ons meer bovengronds of juist ondergronds. Het is een leuke ervaring om letterlijk op straat te zijn.
Of je nu veel tijd doorbrengt in het nachtleven van New York, of dat je alleen in het weekend uitgaat voor speciale gelegenheden, er is iets charmants aan het moment dat je op weg naar je werk bent, dit op straat ziet en denkt: "Oh, dat ken ik."
Oscar: Het is een ondeugend gebaar. Het is een soort knipoog naar mensen die ons en onze gemeenschap kennen. Zoiets als: "Hé schat, veel plezier met je tandartsafspraak vandaag," of iets in die trant.
Een van de andere dingen die we met de campagne gaan doen, is onze aanwezigheid op Little Island promoten. Dat is een aangelegd openbaar park hier in New York City. Vorig jaar was we er voor het eerst, en nu zetten we onze relatie met het eiland en het park voort en verdiepen we die.
We gaan het ook gebruiken om onze Pride-plannen bekend te maken, aangezien het in de eerste week van juni online komt. Een deel van de ruimte zal gebruikt worden om onze Pride-kalender te promoten, die er nu al vol uitziet.
Er is een gedicht van S.A. Whitley online te vinden, gepubliceerd in Scalawag Magazine, getiteld: 'Upon Learning THAT Papi Juice Joined the Palestine Academic & Cultureal Boycott of Israel'. Het herkadert de dans niet simpelweg als escapisme, maar als een plek waar vreugde, verdriet, politiek, identiteit en gemeenschap tegelijkertijd kunnen bestaan. Resoneert dat met hoe jij Papi Juice ziet?
Mohammed: Ja, het spreekt me absoluut aan.
Ik vind het geweldig dat mensen naar onze plek komen en zich ermee verbinden, terwijl ze tegelijkertijd laten zien wat ze ook van elders meebrengen. Het nachtleven is vaak een vorm van escapisme, en als je zo'n utopie wilt creëren, vind ik dat een fantastisch idee. Maar iedereen blijft zichzelf, met wat ze meemaken en waar ze mee worstelen.
Ofwel probeer je het eruit te werken op de dansvloer, ofwel zit je in de binnenplaats je ogen uit te huilen bij een vriend(in), ofwel komen je persoonlijke problemen ook nog eens naar boven.
Als deze uitgestrekte, dynamische, energieke en geladen ruimtes mensen in staat stellen hun innerlijke stromingen te uiten, of die nu politiek, persoonlijk of een combinatie daarvan zijn, dan ben ik heel blij met mijn werk en met het creëren van ruimtes.
Oscar: In deze tijd van oorlog en genocide geloof ik sterk dat het veel vergt om ergens te verschijnen. Ik denk dat het een waar voorrecht is om ergens aan te komen zonder al een bepaald doel voor ogen te hebben, of zonder die dag iets te hebben hoeven verwerken.
Ik vind de dansvloer een fantastisch middel om de verschillende gevoelens van mensen te verwerken. Soms heb je de dansvloer nodig als een vorm van escapisme, vooral als je een queer of trans persoon van kleur bent en je dagelijks leven je dwingt om constant in het moment te zijn en op je hoede te blijven.
Ik ga graag naar de club om te kletsen. Ik geniet van een goed praatje in de rokersruimte. Dat doet me altijd goed. Ik ben een uitgesproken extravert persoon, dus dat is mijn uitlaatklep, mijn ontsnapping. Het laadt me weer op.
Maar voor iemand die introverter is dan ik, is een momentje alleen naast de speaker, waarbij je de bas je hartslag voelt overnemen, misschien wel een soort lichaamstherapie. Het kan een vorm van therapie zijn.
Ik heb dit ook altijd gezegd over queer-ruimtes. Er is iets bijzonders aan het gevoel dat je ergens in de meerderheid bent. Als je op een queer-dansvloer stapt, is dat gevoel van meerderheid zijn krachtig. Het is iets wat iedereen verdient te voelen: collectieve vreugde, samen, dat moment van samenzijn.
Het kan een positieve ontlading zijn en ook een langetermijneffect hebben op uithoudingsvermogen en overleving. Ik heb altijd gezegd dat vreugde revolutionair is en een noodzakelijk instrument voor de revolutie. Als queer mensen hebben we altijd geweten dat vreugde een heel belangrijk onderdeel is van ons overleven, en ik denk dat velen van ons vreugde kunnen vinden op de dansvloer.
WELK ADVIES ZOU JE GEVEN AAN IEMAND DIE ZIJN EIGEN AVOND OF GEMEENSCHAPSRUIMTE BEGINT?
Oscar: Houd vol en omring jezelf met mensen die je vertrouwt en liefhebt.
Relaties veranderen. Dynamiek verandert. Maar samen iets opbouwen is zo bijzonder en kan je echt motiveren. In een wereld waarin we ons soms zo alleen kunnen voelen, leef je samen met iemand anders en creëer je samen met iemand anders.
Het geeft je bijna een reden om te bestaan en samen te leven. Dus ga ermee door, zoek iemand van wie je houdt en werk met die persoon samen, creëer samen, doe samen gekke dingen.
Mohammed: Dat vind ik geweldig.
Ik zou zeggen dat er geen ideeën zijn die je kunt hebben en die je niet kunt realiseren. Het lijkt misschien ambitieus. Het lijkt misschien onmogelijk. Je weet misschien niet eens waar je moet beginnen. Maar het feit dat het bij je opkwam, betekent dat het de bedoeling is dat het via jou tot stand komt.
Dat idee is in je hoofd opgekomen om verder te onderzoeken. Hoe meer je het ontkent, of hoe meer excuses je zoekt om het niet te laten ontkiemen, hoe pijnlijker het eigenlijk is. Dus als je het denkt, ga ervoor.
Campagnefotografie door Elle Pérez, Guarionex Rodriguez Jr., Courtney Sofiah Yates en Elliott Jerome Brown Jr.
Mohammed: Ja, het spreekt me absoluut aan.
Ik vind het geweldig dat mensen naar onze plek komen en zich ermee verbinden, terwijl ze tegelijkertijd laten zien wat ze ook van elders meebrengen. Het nachtleven is vaak een vorm van escapisme, en als je zo'n utopie wilt creëren, vind ik dat een fantastisch idee. Maar iedereen blijft zichzelf, met wat ze meemaken en waar ze mee worstelen.
Ofwel probeer je het eruit te werken op de dansvloer, ofwel zit je in de binnenplaats je ogen uit te huilen bij een vriend(in), ofwel komen je persoonlijke problemen ook nog eens naar boven.
Als deze uitgestrekte, dynamische, energieke en geladen ruimtes mensen in staat stellen hun innerlijke stromingen te uiten, of die nu politiek, persoonlijk of een combinatie daarvan zijn, dan ben ik heel blij met mijn werk en met het creëren van ruimtes.
Oscar: In deze tijd van oorlog en genocide geloof ik sterk dat het veel vergt om ergens te verschijnen. Ik denk dat het een waar voorrecht is om ergens aan te komen zonder al een bepaald doel voor ogen te hebben, of zonder die dag iets te hebben hoeven verwerken.
Ik vind de dansvloer een fantastisch middel om de verschillende gevoelens van mensen te verwerken. Soms heb je de dansvloer nodig als een vorm van escapisme, vooral als je een queer of trans persoon van kleur bent en je dagelijks leven je dwingt om constant in het moment te zijn en op je hoede te blijven.
Ik ga graag naar de club om te kletsen. Ik geniet van een goed praatje in de rokersruimte. Dat doet me altijd goed. Ik ben een uitgesproken extravert persoon, dus dat is mijn uitlaatklep, mijn ontsnapping. Het laadt me weer op.
Maar voor iemand die introverter is dan ik, is een momentje alleen naast de speaker, waarbij je de bas je hartslag voelt overnemen, misschien wel een soort lichaamstherapie. Het kan een vorm van therapie zijn.
Ik heb dit ook altijd gezegd over queer-ruimtes. Er is iets bijzonders aan het gevoel dat je ergens in de meerderheid bent. Als je op een queer-dansvloer stapt, is dat gevoel van meerderheid zijn krachtig. Het is iets wat iedereen verdient te voelen: collectieve vreugde, samen, dat moment van samenzijn.
Het kan een positieve ontlading zijn en ook een langetermijneffect hebben op uithoudingsvermogen en overleving. Ik heb altijd gezegd dat vreugde revolutionair is en een noodzakelijk instrument voor de revolutie. Als queer mensen hebben we altijd geweten dat vreugde een heel belangrijk onderdeel is van ons overleven, en ik denk dat velen van ons vreugde kunnen vinden op de dansvloer.
WELK ADVIES ZOU JE GEVEN AAN IEMAND DIE ZIJN EIGEN AVOND OF GEMEENSCHAPSRUIMTE BEGINT?
Oscar: Houd vol en omring jezelf met mensen die je vertrouwt en liefhebt.
Relaties veranderen. Dynamiek verandert. Maar samen iets opbouwen is zo bijzonder en kan je echt motiveren. In een wereld waarin we ons soms zo alleen kunnen voelen, leef je samen met iemand anders en creëer je samen met iemand anders.
Het geeft je bijna een reden om te bestaan en samen te leven. Dus ga ermee door, zoek iemand van wie je houdt en werk met die persoon samen, creëer samen, doe samen gekke dingen.
Mohammed: Dat vind ik geweldig.
Ik zou zeggen dat er geen ideeën zijn die je kunt hebben en die je niet kunt realiseren. Het lijkt misschien ambitieus. Het lijkt misschien onmogelijk. Je weet misschien niet eens waar je moet beginnen. Maar het feit dat het bij je opkwam, betekent dat het de bedoeling is dat het via jou tot stand komt.
Dat idee is in je hoofd opgekomen om verder te onderzoeken. Hoe meer je het ontkent, of hoe meer excuses je zoekt om het niet te laten ontkiemen, hoe pijnlijker het eigenlijk is. Dus als je het denkt, ga ervoor.
Campagnefotografie door Elle Pérez, Guarionex Rodriguez Jr., Courtney Sofiah Yates en Elliott Jerome Brown Jr.
