‘HOPE / THE END’ is een project dat diep resoneert met het huidige sociaal-politieke klimaat. Wij zijn een samenwerking aangegaan met de maker AVVN met een flyposting-campagne, met als doel de publieke aandacht te vestigen op zijn aangrijpende werk dat thema's van hoop en wanhoop in een complexe wereld behandelt. Zijn kunst is gebaseerd op een unieke mix van zowel licht als donker gevoel, met als doel resoneren met een publiek over de hele wereld dat met soortgelijke gevoelens worstelt. 

De kunst van UNGA overstijgt louter esthetische aantrekkingskracht; ze is erop gericht tot nadenken aan te zetten en kijkers aan te moedigen zich te verdiepen in de sociaal-politieke kwesties die in haar werken worden afgebeeld. Haar aankomende projecten, waaronder een muurschildering in Parijs, zetten deze missie voort en streven ernaar kunst toegankelijk en impactvol te maken voor een breed publiek. In het verleden werkte ze samen met muzikanten als Pearl Jam, Beck, U2 en Kendrick Lamar, wat een belangrijke rol heeft gespeeld in haar creatieve proces.  

In dit interview benadrukt hij de dualiteit van menselijke emoties en zijn persoonlijke gevoel van hopeloosheid over de toekomst, zowel regionaal als mondiaal. Toch benadrukt hij ook de noodzaak om de hoop als dagelijkse praktijk te behouden, ondanks de harde realiteit. Dit genuanceerde perspectief is essentieel voor zijn boodschap en spoort kijkers aan om het naast elkaar bestaan ​​van deze emoties te omarmen in plaats van de een boven de ander te verkiezen. 

WAT INSPIREERDE JE OM HET DIPTYCH “HOPE / THE END” TE MAKEN?  

Ik voel me hopeloos over mijn regio en in het algemeen over waar de wereld naartoe gaat. Ik heb het gemaakt voor mezelf en anderen die op dit moment misschien een boodschap van hoop nodig hebben. Tegelijkertijd wil ik de realiteit niet negeren. Beide kanten bestaan ​​in mij, en het is oké om onzeker en verward te zijn over deze nachtmerrieachtige realiteit.  

KUN JE DE THEMA'S HOOP EN BLEEKHEID DIE OP DE POSTERS WORDEN AFGEBEELD, nader uitwerken?  

Ik heb het gevoel dat er altijd hoop en wanhoop in ons bestaan, en het is belangrijk om de hoop dagelijks op een actieve manier in praktijk te brengen en de realiteit dat gevoel van hoop niet te laten verslaan, omdat het essentieel is om verandering te bewerkstelligen. Ik begrijp dat als je een dierbare hebt verloren, je op dit moment geen hoop kunt zien. Dit is heel menselijk, maar ik wil mensen (en mezelf) eraan herinneren dat er nog steeds hoop is – ook al is het nu moeilijk te zien.   

 Welke boodschap hoop je dat de kijkers wegnemen met betrekking tot de dagelijkse dilemma's waarmee de mensheid wordt geconfronteerd?  

Vaak wordt het conflict gezien als een keuze tussen twee kanten, maar ik wijs dit af. Zowel de Israëlische regering als Hamas geven niets om de levens van hun eigen volk. Ik kies de kant van degenen die in vrede willen leven, ongeacht of ze Israëli's of Palestijnen zijn. Het is oké om gemengde gevoelens te hebben en van perspectief te veranderen, dit is geen voetbalwedstrijd.   

OP WELKE MANIEREN HEBBEN DE FYSISCHE EN POLITIEKE OMSTANDIGHEDEN IN HET MIDDEN-OOSTEN UW WERK BEÏNVLOED?  

Opgroeien in Israël heeft mij en mijn werk diepgaand gevormd, het is nooit ver van de oppervlakte. Het heeft mij de veerkracht en menselijkheid in mensen laten zien, ondanks ontberingen. Het leerde me echter ook hoe mensen door hun omstandigheden kunnen worden gemanipuleerd en gehersenspoeld.   

WAT IS JE ERVARING MET SAMENWERKEN MET MUZIKANTEN ALS PRIMUS, PEARL JAM, BECK, U2, THE ALCHEMIST EN KENDRICK LAMAR?  

Muziek was altijd onze belangrijkste inspiratiebron. We zijn begonnen met het maken van posters voor optredens en albumhoezen voor onze lokale scene in Haifa. Samenwerken met muzikanten waar we van houden is een droom. Zelfs met artiesten van wie we niet naar muziek luisteren, is het vinden van een connectie een lonende uitdaging.  

HOE BEÏNVLOEDEN DEZE SAMENWERKINGEN UW CREATIEVE PROCES EN DE THEMA’S DIE U ONTDEKT?  

Het maken van kunst voor muzikanten houdt in dat we een delicaat evenwicht moeten vinden tussen onze visuele stijl en hun geluid, waardoor we soms uit onze comfortzone worden gehaald en nieuwe creatieve uitdagingen worden geboden. We beginnen ons vaak af te vragen: “hoe zou deze muziek eruit zien als het een schilderij was?”   

HOE HEEFT LONDEN UW WERK BEÏNVLOED?  

Londen leerde me de subtiliteit van kleur en de kracht van ingetogenheid te waarderen, een contrast met de felheid en het opzichtige karakter die in het Midden-Oosten nodig zijn. Nu waardeer ik de nuances in tinten en tonen. Ik kom uit het Midden-Oosten, waar je luid moet spreken om gehoord te worden, niet alleen tijdens een gesprek, maar ook omdat de zon zo meedogenloos is dat er geen ruimte is voor die subtiliteiten. Dat waardeer ik enorm, maar na al die jaren in Londen kan ik ook schilderijen met zes verschillende grijstinten waarderen.  

VIND JE INSPIRATIE IN HET STADION?  

Absoluut. Londen blijft me steeds weer verrassen. Elke keer als ik denk dat ik de stad begin te kennen, ontdek ik een compleet nieuwe wijk waar ik nog nooit ben geweest. Ik ben hier immigrant, maar niemand heeft me ooit het gevoel gegeven dat dit niet mijn stad is, en dat neem ik niet voor vanzelfsprekend aan.   

AAN WELKE AANKOMENDE PROJECTEN OF CAMPAGNES WERKT U MOMENTEEL?  

We hebben net de grootste muurschildering die we ooit hebben gemaakt afgerond: een hangar die tien keer groter is dan alles wat we ooit eerder hebben geschilderd. Het kostte ons vier weken met een team van twintig helpers, dus we zijn nog steeds aan het bijkomen... Het volgende project is in oktober in Parijs, waar we de buitenkant van een nieuw metrostation gaan beschilderen.  

HOE HOOP JE HET PUBLIEK VERDER MET JE KUNST TE BETREKKEN?  

Ik hoop openbare kunst te maken die langer meegaat dan muurschilderingen, zoals sculpturen in de openbare ruimte of het werken met kunst in de metro om een ​​metrostation te maken. Het feit dat iedereen onze kunst op elk moment en gratis kan zien, vind ik veel spannender dan het bij rijke mensen thuis te laten hangen...