Wat is er nodig om 10 albums met muziek uit te brengen?
Het is geen vraag die we MIKE rechtstreeks voorlegden, maar zijn nieuwste studioalbum, Showbiz!, biedt een antwoord op zichzelf. De in Brooklyn wonende artiest is nog maar midden twintig, maar heeft al veel geleefd, en zijn toewijding aan de overtuiging dat muziek een geleefde ervaring moet zijn, getuigt daarvan.
``Het is net zoiets als: maak je kunst, of is kunst gewoon een onderdeel van je leven?'', vraagt hij. ``Ik denk dat het voor mij altijd het tweede is.''
Michael Bonema kwam als tiener naar New York. Hij werd geboren in het nabijgelegen New Jersey, maar bracht als kind ook tijd door in Philadelphia en Londen. MIKE erkende eerder dat de inmiddels nostalgische vaste waarde, Channel U – het Britse tv-kanaal dat een generatie underground rap- en grimeartiesten een platform bood – zijn brede muzieksmaak beïnvloedde, evenals de R&B uit de jaren 2000 die zijn zussen thuis draaiden.
De rapmuziek die hij maakt – vooral als hij zelf geproduceerd is – heeft de neiging om twee of zelfs drie verschillende beats in één te proppen, waarbij hij soms dezelfde sample op twee verschillende manieren omdraait. Iets voor in de metro en iets voor een dj blackpowerset (zijn produceralias), allemaal in één track. 'Als ik een track maak en ik heb zin om de beat drie keer om te draaien, doe ik dat gewoon. Het is nooit geforceerd – het gaat meer om gevoel,' zegt hij openhartig vanuit zijn huis, de dag na een studiosessie die tot in de vroege uurtjes van een dinsdagochtend duurde. 'Hiphop is al een vrije sport – je hoeft je niet aan regels te houden als je dat niet wilt, en dat is wat me altijd zo enthousiast heeft gemaakt.
Zijn muziek wordt net zo goed gevormd door de mensen en plekken om hem heen als door zijn eigen creatieve impulsen. Of het nu zijn onafhankelijke label 10k is, dat is uitgegroeid van een hecht collectief tot een wereldwijd erkend platform, of Young World, het gratis toegankelijke festival in New York dat nu net zozeer bij de stad hoort als bij hem, MIKE's visie reikte altijd verder dan alleen het maken en uitbrengen van platen.
Zijn samenwerking met UNCLE doet meer dan alleen de promotie van dit baanbrekende tiende album. Het brengt 22 collages – één voor elk nummer op Showbiz! – de straten van New York op. Deze stukken, ontworpen in samenwerking met een goede vriend, zijn niet zomaar promotie, maar een verlengstuk van het album zelf – net zo persoonlijk en kwetsbaar als de muziek zelf. "De collages weerspiegelen elk nummer en zijn heel persoonlijk voor mij", zegt MIKE. "Ik heb het gevoel dat mensen de kwetsbare aard van mijn muziek waarderen, en dit is daar een verlengstuk van."
Deze filosofie strekt zich ook uit tot zijn tournees. Zijn aankomende wereldtournee van 71 data is meer dan alleen zijn grootste tot nu toe – het is een reizende gemeenschapspoging, die minstens 24 andere artiesten op het podium brengt tijdens verschillende data, waaronder Duendita, Navy Blue, Liv.e en Maxo, evenals labelgenoten als Anysia Kym, Sideshow en Jadasea. Op het podium heeft MIKE altijd ruimte gecreëerd voor jongere artiesten, hen geïntroduceerd bij gelijkgestemde menigten, terwijl hij ook rekeningen deelde – en een nummer – met artiesten als Sister Nancy, de dancehall-pionier, wat een intergenerationele essentie aan zijn aanpak toevoegt.
"Alles wat we nu doen, maakt deel uit van iets groters dat al tientallen jaren gaande is", zegt hij. "Zuster Nancy was niet bedoeld om te zijn wie ze is – er waren barrières, systemen die niet gebouwd waren om haar te laten floreren. Maar ze brak er toch doorheen."
“Zo blijft de lineage in stand. Als je echt deel uitmaakt van iets groters, kun je niet bang zijn dat er nieuwe mensen opduiken. Je wilt nieuwe kanshebbers, want dat betekent dat de cultuur leeft. De echte blijven altijd.”
functionaliteiten
03.25 MIKE
“Kunst is onze kans om ongrijpbare dingen tastbaar te maken.”
Hoewel er geen eenduidig antwoord is op de vraag wat er nodig is om tien albums met muziek uit te brengen, lijkt het een samensmelting van al het bovenstaande. En het onderstaande…
Hoe lang woon je inmiddels in New York?
Het einde van de negende klas. Ik studeerde af in 2016 en ik was vanaf het begin van de tiende klas in New York. Dus, 2013 – inmiddels twaalf jaar.
Denk je dat verhuizen naar New York je een ander perspectief op de dingen geeft?
Zeker, maar niet op een manier waarop ik me ooit een buitenstaander voelde. Nigerianen in het bijzonder hebben vier, vijf, misschien wel zes thuisbases waar je weet dat je veel Nigerianen zult vinden. Ik ben mijn hele leven blijven rondreizen, dus naar New York komen was niet zo'n grote verandering voor mij – ik kon al begrijpen wat er gaande was.
Ik had neven in de stad en ik ging er elke zomer heen. Ze lieten me zien wat er gebeurde – of het nou de eerste mensen waren die me Pop Smoke lieten zien voordat hij muziek ging maken, of ze lieten me kennismaken met verschillende stijlen, de manier waarop mensen zich kleedden. Ik was in de Bronx en rockte een geweldige Polo, want dat was wat ik zag.
Toen ik er uiteindelijk naartoe verhuisde, woonde ik bij diezelfde neven en nichten, dus het voelde al normaal. En ik denk dat het verhuizen me heeft geholpen om te ontdekken hoe ik in verschillende gemeenschappen kon leven. Misschien niet om de beste redenen, maar het gaf me een breder begrip van hoe ik mijn mensen kon vinden. Dus toen ik in New York aankwam, was het makkelijk om mijn stam te vinden.
Hoe lang woon je inmiddels in New York?
Het einde van de negende klas. Ik studeerde af in 2016 en ik was vanaf het begin van de tiende klas in New York. Dus, 2013 – inmiddels twaalf jaar.
Denk je dat verhuizen naar New York je een ander perspectief op de dingen geeft?
Zeker, maar niet op een manier waarop ik me ooit een buitenstaander voelde. Nigerianen in het bijzonder hebben vier, vijf, misschien wel zes thuisbases waar je weet dat je veel Nigerianen zult vinden. Ik ben mijn hele leven blijven rondreizen, dus naar New York komen was niet zo'n grote verandering voor mij – ik kon al begrijpen wat er gaande was.
Ik had neven in de stad en ik ging er elke zomer heen. Ze lieten me zien wat er gebeurde – of het nou de eerste mensen waren die me Pop Smoke lieten zien voordat hij muziek ging maken, of ze lieten me kennismaken met verschillende stijlen, de manier waarop mensen zich kleedden. Ik was in de Bronx en rockte een geweldige Polo, want dat was wat ik zag.
Toen ik er uiteindelijk naartoe verhuisde, woonde ik bij diezelfde neven en nichten, dus het voelde al normaal. En ik denk dat het verhuizen me heeft geholpen om te ontdekken hoe ik in verschillende gemeenschappen kon leven. Misschien niet om de beste redenen, maar het gaf me een breder begrip van hoe ik mijn mensen kon vinden. Dus toen ik in New York aankwam, was het makkelijk om mijn stam te vinden.
Je muziek omarmt die groep altijd, en je albums hebben altijd artiesten en samenwerkingen omarmd. Voelt dit nieuwste album, je tiende album, net zozeer als een gezamenlijke inspanning als een soloalbum?
Ja, ik denk dat elk project altijd een gemeenschappelijke inspanning is. Zelfs als ik alleen schrijf of aan iets werk, de ervaringen die de muziek vormgeven, komen van de mensen om me heen.
Ik werk sinds eind 2023 aan Showbiz! en alleen al als ik denk aan hoeveel er in die tijd is gebeurd, moet het wel een samenwerking zijn geweest. Er zijn mensen die mijn leven op verschillende manieren hebben gered, en daar moet ik dankbaar voor zijn. Het kan een vriend zijn die op me lette, of gewoon de kleine momenten die je perspectief veranderen. Alles speelt een rol in de muziek.
Het is net als, maak je kunst, of is kunst gewoon een deel van je leven? Ik denk dat het voor mij altijd het tweede is. De muziek weerspiegelt wat er om me heen gebeurt, dus het is altijd verbonden met de mensen, plaatsen en energie die eromheen hangen. Daarom voelt elk album – dit album inbegrepen – als meer dan alleen ik.
En waar komt Showbiz!, de naam van dit project, vandaan?
Ik denk dat Showbiz! begon als een idee toen ik op tournee was. We zijn de afgelopen drie jaar non-stop aan het touren geweest en sinds 2017 ben ik serieus muziek aan het maken. Op een gegeven moment voelde het alsof mijn hele leven zo was geworden – alsof ik volledig was gaan leven in wat het betekent om artiest te zijn.
Voor mij gaat Showbiz! over volwassen worden, niet alleen als artiest, maar ook als mens. Over vier jaar word ik 30, wat ik gek vind, want ik heb het gevoel dat ik al zoveel heb geleefd, maar tegelijkertijd heb ik nog niks gedaan. Zo voelt dit album: mezelf ontdekken, beseffen dat dit is wat ik doe, en het volledig accepteren.
Ik had het laatst met mijn maatje over hoe ouders altijd zeggen: 'Leg niet al je eieren in één mandje.' En we dachten: waarom niet? We leggen al onze eieren in één mandje, want dit is het enige mandje dat we hebben. Maar dat betekent niet dat het mandje klein hoeft te zijn. Het kan zo groot zijn als we het zelf maken. Dat is Showbiz!: beseffen dat ik er helemaal in zit, en dat er geen alternatief plan is.
Het album is wederom uitgebracht op je eigen label 10K. Van buitenaf gezien voelde 10K soms als een platform voor jou en je vrienden om muziek uit te brengen. Nu voelt het alsof het die ethos heeft behouden, maar is geëvolueerd en uitgebreid – zowel qua geluid als qua locatie – tot een platenlabel dat kan concurreren met andere indielabels. Wat is de visie voor 10K?
We zien het niet per se als een label – misschien meer als een criminele organisatie. [lacht] Maar nee, echt, vanaf het begin hebben we het altijd als een familiebedrijf gezien. Het idee was om alles zelf te doen, iets te bouwen waar we niet afhankelijk waren van dezelfde industriële systemen waar veel mensen zich gevangen in voelen.
Veel ervan komt neer op het uitzoeken wat ons anders maakt. Hoe staan we naast die andere labels die de middelen hebben om al die gekke shit in de industrie te doen? En ik denk dat we dat antwoord hebben gevonden door gewoon trouw te blijven aan de mensen om ons heen. We hebben homies die podia runnen, mensen die verschillende aspecten van muziek en evenementen behandelen, en een netwerk dat niet alleen over één scene of één stad gaat.
Dus de visie is eigenlijk gewoon om daarop voort te bouwen – om een ruimte te creëren waar kunstenaars hun kunst comfortabel kunnen laten vallen en kunnen doen wat ze moeten doen zonder al die extra bullshit. Als je prioriteit geeft aan de kunst en de kunstenaar, kan het goedkomen. En ik ben dankbaar dat ik deel uitmaak van iets dat dat vooruit helpt.
Ja, ik denk dat elk project altijd een gemeenschappelijke inspanning is. Zelfs als ik alleen schrijf of aan iets werk, de ervaringen die de muziek vormgeven, komen van de mensen om me heen.
Ik werk sinds eind 2023 aan Showbiz! en alleen al als ik denk aan hoeveel er in die tijd is gebeurd, moet het wel een samenwerking zijn geweest. Er zijn mensen die mijn leven op verschillende manieren hebben gered, en daar moet ik dankbaar voor zijn. Het kan een vriend zijn die op me lette, of gewoon de kleine momenten die je perspectief veranderen. Alles speelt een rol in de muziek.
Het is net als, maak je kunst, of is kunst gewoon een deel van je leven? Ik denk dat het voor mij altijd het tweede is. De muziek weerspiegelt wat er om me heen gebeurt, dus het is altijd verbonden met de mensen, plaatsen en energie die eromheen hangen. Daarom voelt elk album – dit album inbegrepen – als meer dan alleen ik.
En waar komt Showbiz!, de naam van dit project, vandaan?
Ik denk dat Showbiz! begon als een idee toen ik op tournee was. We zijn de afgelopen drie jaar non-stop aan het touren geweest en sinds 2017 ben ik serieus muziek aan het maken. Op een gegeven moment voelde het alsof mijn hele leven zo was geworden – alsof ik volledig was gaan leven in wat het betekent om artiest te zijn.
Voor mij gaat Showbiz! over volwassen worden, niet alleen als artiest, maar ook als mens. Over vier jaar word ik 30, wat ik gek vind, want ik heb het gevoel dat ik al zoveel heb geleefd, maar tegelijkertijd heb ik nog niks gedaan. Zo voelt dit album: mezelf ontdekken, beseffen dat dit is wat ik doe, en het volledig accepteren.
Ik had het laatst met mijn maatje over hoe ouders altijd zeggen: 'Leg niet al je eieren in één mandje.' En we dachten: waarom niet? We leggen al onze eieren in één mandje, want dit is het enige mandje dat we hebben. Maar dat betekent niet dat het mandje klein hoeft te zijn. Het kan zo groot zijn als we het zelf maken. Dat is Showbiz!: beseffen dat ik er helemaal in zit, en dat er geen alternatief plan is.
Het album is wederom uitgebracht op je eigen label 10K. Van buitenaf gezien voelde 10K soms als een platform voor jou en je vrienden om muziek uit te brengen. Nu voelt het alsof het die ethos heeft behouden, maar is geëvolueerd en uitgebreid – zowel qua geluid als qua locatie – tot een platenlabel dat kan concurreren met andere indielabels. Wat is de visie voor 10K?
We zien het niet per se als een label – misschien meer als een criminele organisatie. [lacht] Maar nee, echt, vanaf het begin hebben we het altijd als een familiebedrijf gezien. Het idee was om alles zelf te doen, iets te bouwen waar we niet afhankelijk waren van dezelfde industriële systemen waar veel mensen zich gevangen in voelen.
Veel ervan komt neer op het uitzoeken wat ons anders maakt. Hoe staan we naast die andere labels die de middelen hebben om al die gekke shit in de industrie te doen? En ik denk dat we dat antwoord hebben gevonden door gewoon trouw te blijven aan de mensen om ons heen. We hebben homies die podia runnen, mensen die verschillende aspecten van muziek en evenementen behandelen, en een netwerk dat niet alleen over één scene of één stad gaat.
Dus de visie is eigenlijk gewoon om daarop voort te bouwen – om een ruimte te creëren waar kunstenaars hun kunst comfortabel kunnen laten vallen en kunnen doen wat ze moeten doen zonder al die extra bullshit. Als je prioriteit geeft aan de kunst en de kunstenaar, kan het goedkomen. En ik ben dankbaar dat ik deel uitmaak van iets dat dat vooruit helpt.
Je staat op het punt om te beginnen aan een tournee van 71 concerten – je grootste tot nu toe. Hoe belangrijk is toeren voor jou als onafhankelijk artiest, en welke rol speelt het in het voortbestaan van je carrière?
Touren is superbelangrijk. Naast optreden, doen we al drie, vier jaar een aantal van deze steden aan, dus het is meer dan alleen een show – het gaat om de mensen die we onderweg hebben ontmoet. Elke keer dat we ergens nieuws naartoe gaan, voelt het alsof de familie groter wordt.
Ik heb deze theorie dat op een dag alle goede mensen ter wereld zich bij elkaar zullen voegen – of het nu in een grote Instagram-chat is of zoiets, ik weet het niet. Maar elke keer dat ik op tournee ben, voelt het alsof dat al in het echte leven gebeurt. Je gaat naar een plek waar je nog nooit bent geweest en je realiseert je dat er mensen zijn die zich met je kunnen identificeren, die hetzelfde over dingen denken. Het herinnert je eraan dat deze muziek, deze hele reis, groter is dan alleen ik.
En wat betreft het volhouden van wat ik doe, is het alles. Toeren is hoe ik contact maak met mensen, hoe ik blijf groeien, hoe ik overleef als artiest. Optreden is een van mijn favoriete dingen om te doen – het voelt spiritueel, als een kerk of zoiets. Het is waar ik me het meest mezelf voel. Op het podium word je geacht de meester van de ceremonie te zijn, je eigen wereld te creëren, en ik hou elke keer weer van die shit.
Wat is er zo bijzonder aan New York als plek om thuis te komen na al dat toeren?
Man, goed weer, goede benzine, goed eten, daar kom ik op terug. We gaan naar vreemde plekken, dus als ik terugkom, is het gewoon tijd om op te dagen. Maar eerlijk gezegd, zelfs als de wereldtournee stopt, gaan we gewoon naar de stad en gaan we door. Zo gaat het altijd. We reizen de wereld rond in het eerste kwartaal en doen dan alles wat we net in het buitenland hebben gedaan, thuis voor de zomer.
New York is speciaal omdat het je thuis is, maar het is ook geen plek waar je stilzit. Er gebeurt altijd wel iets, er is altijd wel ergens iets te doen. Na een reis is het niet zo dat ik terugkom en dan stop – het is meer een verschuiving in energie. De beweging stopt niet, het komt gewoon terug naar waar het begon.
En New York is in de zomer ook de locatie van Young World, het gratis toegankelijke festival dat jullie nu al vier jaar organiseren. Wat inspireerde jullie om dat festival te starten en wat was het meest lonende aan de oprichting ervan?
Het begon eigenlijk als een heel ander idee. Ik wilde een serie shows doen in verschillende loodsen, waarbij alle podia in het midden zouden staan en het publiek eromheen zou lopen. Dat was eerst de droom, maar toen ik erachter kwam hoe ik dat ook echt kon realiseren, kwam ik terecht bij wat Young World nu is.
Vanaf het begin wilde ik dat het meer zou zijn dan zomaar een show. Ik wilde dat het iets zou zijn dat mensen echt samenbracht, dat voelde alsof het bij de stad hoorde. En door de jaren heen heb ik gezien dat het precies dat deed: het is een plek waar verschillende generaties artiesten en fans samenkomen via hiphop. Dat in real time zien, zien hoeveel het voor mensen betekent, dat is het meest lonende deel.
Waarom is New York de perfecte plek voor een festival als dit?
New York is gebouwd voor zoiets. Het is al een plek waar verschillende generaties, verschillende culturen en verschillende geluiden elkaar altijd kruisen. Dat is waar Young World over gaat: al die werelden samenbrengen in één ruimte.
Zelfs vanaf het eerste moment, toen we de deal met het kunstcentrum in de Lower East Side hadden, was het gewoon logisch. De mensen die erbij betrokken waren, de energie ervan, de manier waarop het iedereen samenbracht – het voelde allemaal als een natuurlijke uitbreiding van wat er al in de stad gebeurde. Toen we het naar het park in Brooklyn verhuisden, werd het nog groter. Dat was het moment waarop ik echt zag hoeveel het voor de gemeenschap betekende.
Nu zijn er mensen die mij niet eens kennen van mijn muziek, maar wel van het opzetten van Young World. Ik liep in mijn buurt en iemand noemde mij "de gast die het parkding doet." Noemde het niet eens Young World - gewoon "het parkding." Dat vind ik gek. Of ik ben in de sportschool en een van de beveiligers die daar al jaren werkt, herkent mij eerst niet, en dan zegt hij: "Oh, jij bent die gast van Young World?" Dat is gek, want dat betekent dat het mensen bereikt die niet alleen naar mijn muziek luisteren.
Dat is wat New York de juiste plek hiervoor maakt. Het is niet langer alleen mijn ding. Het is iets dat nu bij de stad hoort.
Je hebt met een ontwerper samengewerkt om collages te maken voor elk nummer op het nieuwe album. Deze zullen in heel New York te zien zijn als onderdeel van je samenwerking met oom. Wat voegen deze beelden toe aan de beleving van het album?
De beelden zijn net zo belangrijk als de muziek. Ze vertellen het verhaal op een manier die de muziek alleen soms niet kan. Elk project begint met een los idee – iets dat visueel bij me blijft hangen – en van daaruit laat ik het groeien. Bij Showbiz! dacht ik veel na over optreden, over het innemen van een rol, en over hoe het echte leven daarin meespeelt. Zo bid ik bijvoorbeeld voor elke show tot mijn moeder – biddend dat ze het kan zien en dat mensen ervan genieten – en zo heb ik die traditie kunnen verwerken in dit album en in de beelden van 'You're the Only One Watching'.
De collages weerspiegelen elk nummer en zijn heel persoonlijk voor mij. Ik heb het gevoel dat mensen de kwetsbare aard van mijn muziek waarderen, en dit is een uitbreiding daarvan. Het gaat niet alleen om promotie – het gaat erom dat we de kunst op een andere manier kunnen presenteren, los van de muziek. Kunst is onze kans om ongrijpbare dingen tastbaar te maken, en dat is wat deze visuals doen. Ze maken de emoties en ideeën achter elk nummer iets dat je daadwerkelijk kunt zien en ervaren in de echte wereld.
Hoe vindt u het om de kloof tussen de digitale en de echte wereld te overbruggen?
Het is spannend omdat er in het echte leven geen algoritme is. Iedereen kan er langs lopen, ermee interacteren en kennismaken met iets waar ze niet naar op zoek waren. Dat is het deel waar ik van hou: de willekeur ervan.
Het doet me denken aan hoe ik in het leven op dingen ben gezet. Iemand laat je iets zien, neemt je ergens mee naartoe en plotseling verandert je hele perspectief. Dat is wat ik hoop dat hiermee kan gebeuren – mensen die de kunst in hun dagelijkse leven tegenkomen en misschien iets ontdekken dat bij ze blijft hangen.
Over het verbinden met het publiek gesproken: hoe heeft je relatie met sociale media zich ontwikkeld, vooral als onafhankelijk artiest? Het is nog niet zo lang geleden dat je je Instagram-account hebt uitgezet...
Man, ik ga zo weer terug naar privé. [lacht] Sociale media zijn waardeloos, man. Maar tegelijkertijd hebben ze macht. En alles wat macht heeft – als het ten goede kan worden gebruikt, zal het ook tegen ons worden gebruikt. Elk sociaalmediaplatform voelt nu gewoon rechts aan.
Ik ben wel een scroller, hoor. Ik rap, en ik scroll. Dat is echt mijn ding. [lacht] En als je er even goed voor gaat zitten, is het net een hamsterwiel. Mijn vrienden die kinderen hebben, vertellen me over Cocomelon – hoe het gewoon met hun dopamine speelt, met hun hersenen speelt. En dan denk ik… bro, wij zitten ook allemaal op Cocomelon. Sociale media doen hetzelfde met ons, alleen dan anders aangekleed.
Daarom probeer ik mezelf – en andere artiesten – eraan te herinneren dat we nog steeds een vrije wil hebben in dit alles. Je kunt afstand nemen, je kunt het gebruiken zoals je wilt, zonder dat het je overneemt.
Of mensen er nu op straat, via de muziek in een koptelefoon of tijdens een optreden mee in aanraking komen, wat hoop je dat mensen meenemen van het nieuwe album?
Ik hoop alleen dat de muziek mensen een ruimte geeft om zichzelf te voelen. Ik wil dat de shows een veilige plek zijn – een plek waar mensen kunnen luisteren en misschien verbinding kunnen maken met gevoelens die ze hebben gehad, maar die ze niet in woorden konden vatten of konden uitbeelden.
Zelfs buiten de muziek om, met de collages of het zien ervan op straat, wil ik gewoon dat mensen iets ervaren dat bij ze blijft hangen. Misschien inspireert het ze om op een nieuwe manier naar hun eigen leven te kijken, of om na te denken over waar ze zijn en waar ze naartoe gaan. Dat is echt alles waar ik op kon hopen.
Touren is superbelangrijk. Naast optreden, doen we al drie, vier jaar een aantal van deze steden aan, dus het is meer dan alleen een show – het gaat om de mensen die we onderweg hebben ontmoet. Elke keer dat we ergens nieuws naartoe gaan, voelt het alsof de familie groter wordt.
Ik heb deze theorie dat op een dag alle goede mensen ter wereld zich bij elkaar zullen voegen – of het nu in een grote Instagram-chat is of zoiets, ik weet het niet. Maar elke keer dat ik op tournee ben, voelt het alsof dat al in het echte leven gebeurt. Je gaat naar een plek waar je nog nooit bent geweest en je realiseert je dat er mensen zijn die zich met je kunnen identificeren, die hetzelfde over dingen denken. Het herinnert je eraan dat deze muziek, deze hele reis, groter is dan alleen ik.
En wat betreft het volhouden van wat ik doe, is het alles. Toeren is hoe ik contact maak met mensen, hoe ik blijf groeien, hoe ik overleef als artiest. Optreden is een van mijn favoriete dingen om te doen – het voelt spiritueel, als een kerk of zoiets. Het is waar ik me het meest mezelf voel. Op het podium word je geacht de meester van de ceremonie te zijn, je eigen wereld te creëren, en ik hou elke keer weer van die shit.
Wat is er zo bijzonder aan New York als plek om thuis te komen na al dat toeren?
Man, goed weer, goede benzine, goed eten, daar kom ik op terug. We gaan naar vreemde plekken, dus als ik terugkom, is het gewoon tijd om op te dagen. Maar eerlijk gezegd, zelfs als de wereldtournee stopt, gaan we gewoon naar de stad en gaan we door. Zo gaat het altijd. We reizen de wereld rond in het eerste kwartaal en doen dan alles wat we net in het buitenland hebben gedaan, thuis voor de zomer.
New York is speciaal omdat het je thuis is, maar het is ook geen plek waar je stilzit. Er gebeurt altijd wel iets, er is altijd wel ergens iets te doen. Na een reis is het niet zo dat ik terugkom en dan stop – het is meer een verschuiving in energie. De beweging stopt niet, het komt gewoon terug naar waar het begon.
En New York is in de zomer ook de locatie van Young World, het gratis toegankelijke festival dat jullie nu al vier jaar organiseren. Wat inspireerde jullie om dat festival te starten en wat was het meest lonende aan de oprichting ervan?
Het begon eigenlijk als een heel ander idee. Ik wilde een serie shows doen in verschillende loodsen, waarbij alle podia in het midden zouden staan en het publiek eromheen zou lopen. Dat was eerst de droom, maar toen ik erachter kwam hoe ik dat ook echt kon realiseren, kwam ik terecht bij wat Young World nu is.
Vanaf het begin wilde ik dat het meer zou zijn dan zomaar een show. Ik wilde dat het iets zou zijn dat mensen echt samenbracht, dat voelde alsof het bij de stad hoorde. En door de jaren heen heb ik gezien dat het precies dat deed: het is een plek waar verschillende generaties artiesten en fans samenkomen via hiphop. Dat in real time zien, zien hoeveel het voor mensen betekent, dat is het meest lonende deel.
Waarom is New York de perfecte plek voor een festival als dit?
New York is gebouwd voor zoiets. Het is al een plek waar verschillende generaties, verschillende culturen en verschillende geluiden elkaar altijd kruisen. Dat is waar Young World over gaat: al die werelden samenbrengen in één ruimte.
Zelfs vanaf het eerste moment, toen we de deal met het kunstcentrum in de Lower East Side hadden, was het gewoon logisch. De mensen die erbij betrokken waren, de energie ervan, de manier waarop het iedereen samenbracht – het voelde allemaal als een natuurlijke uitbreiding van wat er al in de stad gebeurde. Toen we het naar het park in Brooklyn verhuisden, werd het nog groter. Dat was het moment waarop ik echt zag hoeveel het voor de gemeenschap betekende.
Nu zijn er mensen die mij niet eens kennen van mijn muziek, maar wel van het opzetten van Young World. Ik liep in mijn buurt en iemand noemde mij "de gast die het parkding doet." Noemde het niet eens Young World - gewoon "het parkding." Dat vind ik gek. Of ik ben in de sportschool en een van de beveiligers die daar al jaren werkt, herkent mij eerst niet, en dan zegt hij: "Oh, jij bent die gast van Young World?" Dat is gek, want dat betekent dat het mensen bereikt die niet alleen naar mijn muziek luisteren.
Dat is wat New York de juiste plek hiervoor maakt. Het is niet langer alleen mijn ding. Het is iets dat nu bij de stad hoort.
Je hebt met een ontwerper samengewerkt om collages te maken voor elk nummer op het nieuwe album. Deze zullen in heel New York te zien zijn als onderdeel van je samenwerking met oom. Wat voegen deze beelden toe aan de beleving van het album?
De beelden zijn net zo belangrijk als de muziek. Ze vertellen het verhaal op een manier die de muziek alleen soms niet kan. Elk project begint met een los idee – iets dat visueel bij me blijft hangen – en van daaruit laat ik het groeien. Bij Showbiz! dacht ik veel na over optreden, over het innemen van een rol, en over hoe het echte leven daarin meespeelt. Zo bid ik bijvoorbeeld voor elke show tot mijn moeder – biddend dat ze het kan zien en dat mensen ervan genieten – en zo heb ik die traditie kunnen verwerken in dit album en in de beelden van 'You're the Only One Watching'.
De collages weerspiegelen elk nummer en zijn heel persoonlijk voor mij. Ik heb het gevoel dat mensen de kwetsbare aard van mijn muziek waarderen, en dit is een uitbreiding daarvan. Het gaat niet alleen om promotie – het gaat erom dat we de kunst op een andere manier kunnen presenteren, los van de muziek. Kunst is onze kans om ongrijpbare dingen tastbaar te maken, en dat is wat deze visuals doen. Ze maken de emoties en ideeën achter elk nummer iets dat je daadwerkelijk kunt zien en ervaren in de echte wereld.
Hoe vindt u het om de kloof tussen de digitale en de echte wereld te overbruggen?
Het is spannend omdat er in het echte leven geen algoritme is. Iedereen kan er langs lopen, ermee interacteren en kennismaken met iets waar ze niet naar op zoek waren. Dat is het deel waar ik van hou: de willekeur ervan.
Het doet me denken aan hoe ik in het leven op dingen ben gezet. Iemand laat je iets zien, neemt je ergens mee naartoe en plotseling verandert je hele perspectief. Dat is wat ik hoop dat hiermee kan gebeuren – mensen die de kunst in hun dagelijkse leven tegenkomen en misschien iets ontdekken dat bij ze blijft hangen.
Over het verbinden met het publiek gesproken: hoe heeft je relatie met sociale media zich ontwikkeld, vooral als onafhankelijk artiest? Het is nog niet zo lang geleden dat je je Instagram-account hebt uitgezet...
Man, ik ga zo weer terug naar privé. [lacht] Sociale media zijn waardeloos, man. Maar tegelijkertijd hebben ze macht. En alles wat macht heeft – als het ten goede kan worden gebruikt, zal het ook tegen ons worden gebruikt. Elk sociaalmediaplatform voelt nu gewoon rechts aan.
Ik ben wel een scroller, hoor. Ik rap, en ik scroll. Dat is echt mijn ding. [lacht] En als je er even goed voor gaat zitten, is het net een hamsterwiel. Mijn vrienden die kinderen hebben, vertellen me over Cocomelon – hoe het gewoon met hun dopamine speelt, met hun hersenen speelt. En dan denk ik… bro, wij zitten ook allemaal op Cocomelon. Sociale media doen hetzelfde met ons, alleen dan anders aangekleed.
Daarom probeer ik mezelf – en andere artiesten – eraan te herinneren dat we nog steeds een vrije wil hebben in dit alles. Je kunt afstand nemen, je kunt het gebruiken zoals je wilt, zonder dat het je overneemt.
Of mensen er nu op straat, via de muziek in een koptelefoon of tijdens een optreden mee in aanraking komen, wat hoop je dat mensen meenemen van het nieuwe album?
Ik hoop alleen dat de muziek mensen een ruimte geeft om zichzelf te voelen. Ik wil dat de shows een veilige plek zijn – een plek waar mensen kunnen luisteren en misschien verbinding kunnen maken met gevoelens die ze hebben gehad, maar die ze niet in woorden konden vatten of konden uitbeelden.
Zelfs buiten de muziek om, met de collages of het zien ervan op straat, wil ik gewoon dat mensen iets ervaren dat bij ze blijft hangen. Misschien inspireert het ze om op een nieuwe manier naar hun eigen leven te kijken, of om na te denken over waar ze zijn en waar ze naartoe gaan. Dat is echt alles waar ik op kon hopen.
