“Ik heb me niet aangemeld om contentmaker te worden. Ik ben een dichter.”
Dat zijn de woorden van Maureen Onwunali, de in Dublin geboren Nigeriaanse dichteres wier werk steeds meer weerklank vindt bij een groeiend aantal poëzie-evenementen, terwijl het zich ook online verspreidt, zoals de cultuur al een groot deel van haar 23-jarige leven doet. "June Jordan, Audre Lorde of James Baldwin hoefden nooit drie reels per maand te plaatsen om door het algoritme opgepikt te worden", zegt ze, waarmee ze zowel haar inspiratiebronnen opsomt als haar teleurstelling over het huidige medialandschap uitspreekt.
Aan de andere kant van die medaille staat echter haar dankbaarheid dat haar woorden plekken hebben bereikt waar zij zelf niet is geweest. Haar gedichten hebben mensen in kleine steden in Australië, Noord- en Zuid-Amerika en daarbuiten bereikt, en dragen observaties met zich mee over mannelijkheid, migratie, zorg, het nachtleven en de mensen die de maatschappij vergeet op te merken. Puffer Jacket PoëzieZe schrijft over zwarte mannelijkheid en de mannen die zelden de ruimte krijgen om zachtaardig te zijn. Simpel gezegd: 'die mannen huilen niet genoeg.' In een ander gedicht vraagt ze God niet om de Koning te redden, maar 'de mensen die we vergeten op te merken'. Degenen die geld naar huis sturen. Koks die werken op basis van de spiergeheugen van hun moeder. Vrijwillige afvalopruimers die de wereld redden, één geplette Red Bull-blikje tegelijk.
Onwunali, die al lange tijd in Milton Keynes woont, is ook geïnteresseerd in een plek die je kunt vormgeven, in plaats van er toevallig te wonen. Geboren in Ierland als dochter van Nigeriaanse ouders, zegt ze dat haar familie "Nigeria in onze woonkamer heeft opgebouwd", waarbij cultuur en tradities over de grenzen heen werden verspreid. Ierland en Nigeria zijn voor haar verbonden door hun koloniale geschiedenis, door hetzelfde "Babylon" dat zich in verschillende delen van de wereld manifesteert. Milton Keynes is daarentegen jonger en groener en nog steeds in ontwikkeling. Hoewel Camden regelmatig langskomt vanwege haar residentie in het iconische Roundhouse, is MK een plek waar ze graag een tastbare impact wil hebben.
Haar eigen weg naar de poëzie was grotendeels autodidactisch, minder gevormd door de gedichten die ze op school kreeg dan door rap, cyphers en performances. In plaats daarvan zat ze tijdens het eten voor de tv, keek ze naar poetry slams en bestudeerde ze hoe mensen taal gebruikten. Poëzie is volgens haar minder een vaststaand document dan "een levend, ademend iets".
Dat maakt haar samenwerking met UNCLE, die in de aanloop naar de lokale verkiezingen tot stand kwam, extra passend. Geïnspireerd door Zoe Leonard's Ik wil een presidentHet gedicht van Onwunali stelt de vraag wat voor soort kandidaat mensen eigenlijk willen, en wat er zou gebeuren als we onze eisen zouden verhogen. Het is poëzie die niet alleen op een telefoonscherm te vinden is, maar ook op een podium, maar de straat op gaat.
functionaliteiten
05.26 Maureen Onwunali is de dichter die betere politici wil.
Wat trok je in eerste instantie aan tot poëzie, en wanneer veranderde het van iets persoonlijks in iets wat je publiekelijk wilde delen?
Ik was aanvankelijk nooit echt geïnteresseerd in poëzie. Het ging me meer om verhalen vertellen. Ik groeide op met MTV op de achtergrond en was geobsedeerd door rap, door cyphers, door woordspelingen — hoe mensen met zo weinig ruimte hele werelden konden creëren door middel van taal.
Ooit wilde ik rapper worden, maar ik kon de beat nooit te pakken krijgen — ik had gewoon te veel te zeggen. Dus ben ik teruggegaan naar de woorden, en vanaf dat moment is mijn relatie met het schrijven echt gegroeid.
Ik begon met schrijven toen ik een jaar of elf was. Destijds voelde het niet echt cool aan, dus bleef het persoonlijk – meer een soort documentatie. Maar naarmate ik ouder werd, realiseerde ik me dat ik schreef over de politieke realiteit om me heen, over opgroeien in een immigrantengezin, en ik begon te voelen dat het te belangrijk was om het voor mezelf te houden. Als ik echt geloofde in wat ik zei, kon het niet zomaar met mij meeleven.
Het keerpunt was een workshop met de dichter Joelle Taylor. Ik had een map meegenomen met alles wat ik ooit had geschreven, las er een paar voor, en ze nodigde me uit om in Londen op te treden. Het waren alleen ik, mijn moeder en de helft van mijn Engelse afdeling in de trein, en ik weet nog dat ik het podium opging en dacht: dit is het.
Van daaruit is het eigenlijk als een sneeuwbal gaan rollen — na mijn middelbare school deed ik mee aan een poetry slam in de Roundhouse, won die en kwam uiteindelijk terug voor een residentie. Ik werk nu al een paar jaar als freelancer, wat nog steeds een beetje gek aanvoelt.
Veel van je werk haalt betekenis uit heel alledaagse momenten — kleine gebaren, je plaats afstaan in de metro — wat trekt je aan in dat soort details?
Ik denk dat het voortkomt uit het idee dat alles poëzie is. Je moet er alleen even de tijd voor nemen om het te zien. Het is de kunst van het opmerken.
Ik omschrijf het altijd als het grijpen van een moment en het tegen het licht houden. Zelfs zoiets simpels als je stoel afstaan – de meeste mensen hebben het wel eens gedaan zonder erbij stil te staan, maar als je er echt over nadenkt, wordt het een heel mooie, meelevende daad.
Ik denk dat ik mensen eraan wil herinneren hoe gelijk we eigenlijk zijn. We denken zo vaak dat wat we meemaken volkomen uniek is, maar in werkelijkheid leiden we allemaal vergelijkbare levens. Iedereen wil deel uitmaken van iets groters, en soms heb je gewoon een herinnering nodig dat je dat al bent.
Ik was aanvankelijk nooit echt geïnteresseerd in poëzie. Het ging me meer om verhalen vertellen. Ik groeide op met MTV op de achtergrond en was geobsedeerd door rap, door cyphers, door woordspelingen — hoe mensen met zo weinig ruimte hele werelden konden creëren door middel van taal.
Ooit wilde ik rapper worden, maar ik kon de beat nooit te pakken krijgen — ik had gewoon te veel te zeggen. Dus ben ik teruggegaan naar de woorden, en vanaf dat moment is mijn relatie met het schrijven echt gegroeid.
Ik begon met schrijven toen ik een jaar of elf was. Destijds voelde het niet echt cool aan, dus bleef het persoonlijk – meer een soort documentatie. Maar naarmate ik ouder werd, realiseerde ik me dat ik schreef over de politieke realiteit om me heen, over opgroeien in een immigrantengezin, en ik begon te voelen dat het te belangrijk was om het voor mezelf te houden. Als ik echt geloofde in wat ik zei, kon het niet zomaar met mij meeleven.
Het keerpunt was een workshop met de dichter Joelle Taylor. Ik had een map meegenomen met alles wat ik ooit had geschreven, las er een paar voor, en ze nodigde me uit om in Londen op te treden. Het waren alleen ik, mijn moeder en de helft van mijn Engelse afdeling in de trein, en ik weet nog dat ik het podium opging en dacht: dit is het.
Van daaruit is het eigenlijk als een sneeuwbal gaan rollen — na mijn middelbare school deed ik mee aan een poetry slam in de Roundhouse, won die en kwam uiteindelijk terug voor een residentie. Ik werk nu al een paar jaar als freelancer, wat nog steeds een beetje gek aanvoelt.
Veel van je werk haalt betekenis uit heel alledaagse momenten — kleine gebaren, je plaats afstaan in de metro — wat trekt je aan in dat soort details?
Ik denk dat het voortkomt uit het idee dat alles poëzie is. Je moet er alleen even de tijd voor nemen om het te zien. Het is de kunst van het opmerken.
Ik omschrijf het altijd als het grijpen van een moment en het tegen het licht houden. Zelfs zoiets simpels als je stoel afstaan – de meeste mensen hebben het wel eens gedaan zonder erbij stil te staan, maar als je er echt over nadenkt, wordt het een heel mooie, meelevende daad.
Ik denk dat ik mensen eraan wil herinneren hoe gelijk we eigenlijk zijn. We denken zo vaak dat wat we meemaken volkomen uniek is, maar in werkelijkheid leiden we allemaal vergelijkbare levens. Iedereen wil deel uitmaken van iets groters, en soms heb je gewoon een herinnering nodig dat je dat al bent.
Zie je je werk als het documenteren van gedrag, of als het stilzwijgend uitdagen ervan?
Ik zou zeggen dat het een beetje van beide is, maar waarschijnlijk meer het laatste.
Vaak schrijf ik vanuit een gevoel van urgentie — zo van: iedereen moet stoppen met wat hij of zij aan het doen is en luisteren. Laten we erkennen wat er werkelijk aan de hand is.
Ik heb er niet echt zin in om er urenlang aan te werken en het op de traditionele manier te perfectioneren. Soms voelt het alsof de hemel in brand staat en wil ik dat mensen horen wat ik nu te zeggen heb.
Natuurlijk zullen mensen er later op terugkijken als een weerspiegeling van die tijd, maar voor mij gaat het om het heden: getuige zijn van wat er gebeurt en mensen daarvan bewust maken.
Je stelde in een ander interview een heel interessante vraag: "Waarom hebben we anderen nodig om ons te vertellen wat we voelen?" Denk je dat poëzie iets zou moeten zijn wat iedereen doet, in plaats van iets wat slechts een select groepje mensen professioneel beoefent?
Ik blijf bij die overtuiging. Ik denk dat we het vaak zien als de doeners en de voelers, alsof er een speciale groep mensen is die verantwoordelijk is voor het vastleggen van alle gevoelens in de wereld en het omzetten ervan in iets dat we kunnen consumeren, of dat nu muziek, poëzie, schilderkunst of iets anders is.
Maar ik vind niet dat dat zo zou moeten zijn. Poëzie is voor iedereen, en het is een van de weinige momenten in het leven waarop je geen toestemming hoeft te vragen om dingen te zeggen of te denken. Je hoeft niet te wachten tot iemand je vertelt dat je iets mag voelen, of iets mag bevragen.
Je kunt gewoon de dichtstbijzijnde pen pakken en schrijven. Zelfs als je het niet opschrijft, spreek je nog steeds tot jezelf. Je bent getuige van iets en zegt: dit verdient het om gearchiveerd, herinnerd of overdacht te worden.
Men zegt wel eens dat niets in het leven gratis is, behalve de gedachte, het opmerken, dát is gratis. Hoewel ik mezelf een dichter noem, denk ik niet dat dat me onderscheidt van 'niet-dichters'. Ik denk eigenlijk niet dat er echt niet-dichters bestaan. Het is niet zozeer een titel of een rol, maar eerder een handeling. Ik zou niet willen dat iemand denkt: "Nou ja, zij is de dichter, dus ik luister wel." We zijn allemaal constant bezig met die handeling.
Ja, ik denk dus dat we moeten stoppen met afhankelijk te zijn van anderen voor onze gevoelens en daar zelf de controle over moeten nemen.
Ik zou zeggen dat het een beetje van beide is, maar waarschijnlijk meer het laatste.
Vaak schrijf ik vanuit een gevoel van urgentie — zo van: iedereen moet stoppen met wat hij of zij aan het doen is en luisteren. Laten we erkennen wat er werkelijk aan de hand is.
Ik heb er niet echt zin in om er urenlang aan te werken en het op de traditionele manier te perfectioneren. Soms voelt het alsof de hemel in brand staat en wil ik dat mensen horen wat ik nu te zeggen heb.
Natuurlijk zullen mensen er later op terugkijken als een weerspiegeling van die tijd, maar voor mij gaat het om het heden: getuige zijn van wat er gebeurt en mensen daarvan bewust maken.
Je stelde in een ander interview een heel interessante vraag: "Waarom hebben we anderen nodig om ons te vertellen wat we voelen?" Denk je dat poëzie iets zou moeten zijn wat iedereen doet, in plaats van iets wat slechts een select groepje mensen professioneel beoefent?
Ik blijf bij die overtuiging. Ik denk dat we het vaak zien als de doeners en de voelers, alsof er een speciale groep mensen is die verantwoordelijk is voor het vastleggen van alle gevoelens in de wereld en het omzetten ervan in iets dat we kunnen consumeren, of dat nu muziek, poëzie, schilderkunst of iets anders is.
Maar ik vind niet dat dat zo zou moeten zijn. Poëzie is voor iedereen, en het is een van de weinige momenten in het leven waarop je geen toestemming hoeft te vragen om dingen te zeggen of te denken. Je hoeft niet te wachten tot iemand je vertelt dat je iets mag voelen, of iets mag bevragen.
Je kunt gewoon de dichtstbijzijnde pen pakken en schrijven. Zelfs als je het niet opschrijft, spreek je nog steeds tot jezelf. Je bent getuige van iets en zegt: dit verdient het om gearchiveerd, herinnerd of overdacht te worden.
Men zegt wel eens dat niets in het leven gratis is, behalve de gedachte, het opmerken, dát is gratis. Hoewel ik mezelf een dichter noem, denk ik niet dat dat me onderscheidt van 'niet-dichters'. Ik denk eigenlijk niet dat er echt niet-dichters bestaan. Het is niet zozeer een titel of een rol, maar eerder een handeling. Ik zou niet willen dat iemand denkt: "Nou ja, zij is de dichter, dus ik luister wel." We zijn allemaal constant bezig met die handeling.
Ja, ik denk dus dat we moeten stoppen met afhankelijk te zijn van anderen voor onze gevoelens en daar zelf de controle over moeten nemen.
Poëzie kan soms nogal ontoegankelijk of academisch overkomen, maar jouw werk voelt juist heel toegankelijk aan. Ben je je daarvan bewust tijdens het schrijven?
Ja, absoluut. Ik heb een zin in een van mijn gedichten die zoiets zegt als: "Wie zegt dat de revolutie sowieso in jullie jargon gesproken zal worden?"
Voor mij is de functie van poëzie om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Waarom zou ik mezelf daartoe beperken, alleen maar om mijn woordenschat te laten zien of te bewijzen dat ik bepaalde taaltechnieken beheers? Het is geen manier om te laten zien hoe ontwikkeld ik mezelf vind. Mijn prioriteit is om met zoveel mogelijk mensen in contact te komen.
Ik denk dat dat gebeurt door die alledaagse momenten waar we achteloos aan voorbijgaan. Dat zijn de momenten waarop mensen kunnen zeggen: "Eigenlijk herken ik mezelf daarin."
Onze eerste kennismaking met poëzie is vaak op school, en de GCSE-bloemlezing heeft poëzie een vreselijke reputatie bezorgd. Mensen koesteren er jarenlang een wrok tegen. Ze huiveren nog steeds als ze het woord poëzie horen.
Ik denk dat we dat moeten veranderen. Ik probeer de reputatie van poëzie een beetje te redden. Op school kan poëzie aanvoelen als een vaststaand document, alsof het in steen gebeiteld is en je er weinig aan kunt veranderen. Maar eigenlijk is het meer als een Google-document. Het is iets levends, het wordt voortdurend bewerkt. Het ademt, het is constant in beweging, het heeft een eigen hartslag. Het leeft, en het is niet in steen gebeiteld. Het hoort vloeibaar te zijn.
Ja, absoluut. Ik heb een zin in een van mijn gedichten die zoiets zegt als: "Wie zegt dat de revolutie sowieso in jullie jargon gesproken zal worden?"
Voor mij is de functie van poëzie om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Waarom zou ik mezelf daartoe beperken, alleen maar om mijn woordenschat te laten zien of te bewijzen dat ik bepaalde taaltechnieken beheers? Het is geen manier om te laten zien hoe ontwikkeld ik mezelf vind. Mijn prioriteit is om met zoveel mogelijk mensen in contact te komen.
Ik denk dat dat gebeurt door die alledaagse momenten waar we achteloos aan voorbijgaan. Dat zijn de momenten waarop mensen kunnen zeggen: "Eigenlijk herken ik mezelf daarin."
Onze eerste kennismaking met poëzie is vaak op school, en de GCSE-bloemlezing heeft poëzie een vreselijke reputatie bezorgd. Mensen koesteren er jarenlang een wrok tegen. Ze huiveren nog steeds als ze het woord poëzie horen.
Ik denk dat we dat moeten veranderen. Ik probeer de reputatie van poëzie een beetje te redden. Op school kan poëzie aanvoelen als een vaststaand document, alsof het in steen gebeiteld is en je er weinig aan kunt veranderen. Maar eigenlijk is het meer als een Google-document. Het is iets levends, het wordt voortdurend bewerkt. Het ademt, het is constant in beweging, het heeft een eigen hartslag. Het leeft, en het is niet in steen gebeiteld. Het hoort vloeibaar te zijn.
U noemde dat u in het onderwijs werkt – hoe belangrijk is het dat jongeren toegang krijgen tot poëzie buiten de traditionele canon, met name poëzie die vanuit een dekoloniaal perspectief spreekt?
Het is zo belangrijk. Ik heb zelfs een gedicht voorgedragen op een GCSE-conferentie, en ik begon het met: "William Wordsworth is mijn woorden niet waard als de kinderen niet weten wat hun woorden waard zijn."
En dan gaat het verder, en de leerlingen worden helemaal enthousiast omdat ze begrijpen wat er gezegd wordt. Het is weliswaar straattaal, maar het is nog steeds poëzie.
Ik denk dat alles een politieke daad is: wat we zien, wat we niet zien, de stemmen die een podium krijgen en de stemmen die het zwijgen worden opgelegd. De poëzie die we te zien krijgen, wordt zo vaak oververtegenwoordigd door oude witte mannen die praten over hertoginnen en koloniale expansie. De teksten mogen dan prachtig zijn, maar als de kinderen zichzelf er niet in herkennen, zullen ze er geen connectie mee voelen. Er staat voor hen niets op het spel.
Poëzie bestaat al sinds mensen leerden met elkaar te communiceren. In collectivistische culturen, in het mondiale zuiden, is mondelinge overlevering en orale geschiedenis poëzie. Het is er altijd geweest en zal er altijd zijn.
Als mensen het over Wordsworth hebben, denk ik altijd dat de echte dichters, in elke generatie, de mensen zijn die in stadscentra op zeepkisten staan en voor gek worden verklaard, terwijl ze zeggen: "Luister naar wat ik te zeggen heb. Dit is wat er met de wereld aan de hand is."
Ik zou mezelf een zeepkistdichter noemen. Ik wil de dorpsgek zijn die naar de hemel schreeuwt, op mijn borst slaat en tegen de wereld zegt: dit is wat er gebeurt.
Het curriculum heeft enkele hervormingen doorgevoerd en meer moderne poëzie opgenomen, dus er wordt wel degelijk aan gewerkt, maar ik denk dat er nog veel meer te doen is.
Het is zo belangrijk. Ik heb zelfs een gedicht voorgedragen op een GCSE-conferentie, en ik begon het met: "William Wordsworth is mijn woorden niet waard als de kinderen niet weten wat hun woorden waard zijn."
En dan gaat het verder, en de leerlingen worden helemaal enthousiast omdat ze begrijpen wat er gezegd wordt. Het is weliswaar straattaal, maar het is nog steeds poëzie.
Ik denk dat alles een politieke daad is: wat we zien, wat we niet zien, de stemmen die een podium krijgen en de stemmen die het zwijgen worden opgelegd. De poëzie die we te zien krijgen, wordt zo vaak oververtegenwoordigd door oude witte mannen die praten over hertoginnen en koloniale expansie. De teksten mogen dan prachtig zijn, maar als de kinderen zichzelf er niet in herkennen, zullen ze er geen connectie mee voelen. Er staat voor hen niets op het spel.
Poëzie bestaat al sinds mensen leerden met elkaar te communiceren. In collectivistische culturen, in het mondiale zuiden, is mondelinge overlevering en orale geschiedenis poëzie. Het is er altijd geweest en zal er altijd zijn.
Als mensen het over Wordsworth hebben, denk ik altijd dat de echte dichters, in elke generatie, de mensen zijn die in stadscentra op zeepkisten staan en voor gek worden verklaard, terwijl ze zeggen: "Luister naar wat ik te zeggen heb. Dit is wat er met de wereld aan de hand is."
Ik zou mezelf een zeepkistdichter noemen. Ik wil de dorpsgek zijn die naar de hemel schreeuwt, op mijn borst slaat en tegen de wereld zegt: dit is wat er gebeurt.
Het curriculum heeft enkele hervormingen doorgevoerd en meer moderne poëzie opgenomen, dus er wordt wel degelijk aan gewerkt, maar ik denk dat er nog veel meer te doen is.
Kun je me iets vertellen over het kunstwerk dat je voor Uncle hebt gemaakt en wat je ermee wilde overbrengen?
Het gedicht is gebaseerd op dat van Zoe Leonard. Ik wil een presidentHet is gebouwd rond het idee van: "Ik wil een kandidaat die..." en van daaruit gaat het verder.
Ik woon in Milton Keynes, in een behoorlijk diverse buurt, en er stond een kandidaat van de Reformpartij aan mijn deur. Ik dacht alleen maar: dit is hilarisch. Echt hilarisch.
Het zette me aan het denken dat we onze normen moeten verhogen. Bij alles, of het nu artsen, elektriciens of ingenieurs zijn, willen we het beste, omdat we weten dat kwaliteit belangrijk is. Maar als het om politici gaat, nemen we genoegen met zo weinig. We geven zo veel toe. We moeten streven naar beter voor onszelf en onze gemeenschappen.
Het gedicht somt in feite het type kandidaat op dat ik graag zou zien. Er staan regels in als: "Ik wil een kandidaat met een gouden glimlach", of "Ik wil een rouwende moeder als kandidaat", of "Ik wil een kandidaat die weet hoe kostbaar zijn woorden zijn", en "een kandidaat die de kou van beton heeft gevoeld".
Ik wil iemand met wie ik me kan identificeren. Of dat realistisch is, doet er eigenlijk niet toe. Realisme interesseert me niet. Het gaat me erom dat mensen zich afvragen wat voor soort kandidaat ze willen zien, en of dat ook daadwerkelijk terug te vinden is in wat er op het stembiljet staat.
Ik ben benieuwd hoe mensen erop reageren, en hopelijk zet het een gesprek op gang over wat wij als kiezers verwachten.
Met de lokale verkiezingen in het achterhoofd, denk je dat het juist krachtig is om je te richten op wat er om je heen gebeurt – in je directe omgeving – in plaats van altijd nationaal of wereldwijd te denken?
Honderd procent. Ik geloof niet per se dat het huidige kiesstelsel een soort utopie zal creëren, maar lokale verkiezingen gaan over tastbare, alledaagse, materiële veranderingen die mensen echt raken.
Ik denk dat het belangrijk is om inspraak te hebben in zaken die je letterlijk kunt aanraken en voelen. Sommigen beweren zelfs dat dit belangrijker is dan een landelijke verkiezing, omdat je de impact van je stem direct voelt. Het is dichter bij huis.
Het gedicht is gebaseerd op dat van Zoe Leonard. Ik wil een presidentHet is gebouwd rond het idee van: "Ik wil een kandidaat die..." en van daaruit gaat het verder.
Ik woon in Milton Keynes, in een behoorlijk diverse buurt, en er stond een kandidaat van de Reformpartij aan mijn deur. Ik dacht alleen maar: dit is hilarisch. Echt hilarisch.
Het zette me aan het denken dat we onze normen moeten verhogen. Bij alles, of het nu artsen, elektriciens of ingenieurs zijn, willen we het beste, omdat we weten dat kwaliteit belangrijk is. Maar als het om politici gaat, nemen we genoegen met zo weinig. We geven zo veel toe. We moeten streven naar beter voor onszelf en onze gemeenschappen.
Het gedicht somt in feite het type kandidaat op dat ik graag zou zien. Er staan regels in als: "Ik wil een kandidaat met een gouden glimlach", of "Ik wil een rouwende moeder als kandidaat", of "Ik wil een kandidaat die weet hoe kostbaar zijn woorden zijn", en "een kandidaat die de kou van beton heeft gevoeld".
Ik wil iemand met wie ik me kan identificeren. Of dat realistisch is, doet er eigenlijk niet toe. Realisme interesseert me niet. Het gaat me erom dat mensen zich afvragen wat voor soort kandidaat ze willen zien, en of dat ook daadwerkelijk terug te vinden is in wat er op het stembiljet staat.
Ik ben benieuwd hoe mensen erop reageren, en hopelijk zet het een gesprek op gang over wat wij als kiezers verwachten.
Met de lokale verkiezingen in het achterhoofd, denk je dat het juist krachtig is om je te richten op wat er om je heen gebeurt – in je directe omgeving – in plaats van altijd nationaal of wereldwijd te denken?
Honderd procent. Ik geloof niet per se dat het huidige kiesstelsel een soort utopie zal creëren, maar lokale verkiezingen gaan over tastbare, alledaagse, materiële veranderingen die mensen echt raken.
Ik denk dat het belangrijk is om inspraak te hebben in zaken die je letterlijk kunt aanraken en voelen. Sommigen beweren zelfs dat dit belangrijker is dan een landelijke verkiezing, omdat je de impact van je stem direct voelt. Het is dichter bij huis.
Je bent Nigeriaans, geboren in Ierland en hebt in Milton Keynes gewoond. Hoe beïnvloedt of inspireert elk van deze plaatsen je werk?
Opgroeien in Nigeria heeft niet alleen mijn werk, maar ook mijn zelfbeeld beïnvloed. Ik denk dat ik nog geen jaar oud was toen ik voor het eerst en waarschijnlijk ook voor het laatst in Nigeria was, dus ik heb er geen echte herinneringen aan. Maar mijn ouders deden hun best om zoveel mogelijk cultuur en traditie in die 25 kilo zware koffer te proppen en mee naar Ierland te nemen.
Ze hebben Nigeria in onze woonkamer nagebouwd, dus ik heb altijd een sterke band gehad met de cultuur en mijn wortels. Ik voel me geen buitenstaander in dat deel van mijn identiteit.
Mijn jeugd in Dublin was bepalend voor mijn leven. Het zijn mijn vrienden, mijn familie en zelfs mijn accent. Ik woon nu al elf jaar in het Verenigd Koninkrijk en je hoort er nog steeds flarden van terug.
Politiek gezien denk ik dat mijn Ierse en Nigeriaanse identiteiten hand in hand gaan. Ierland heeft vanwege zijn eigen geschiedenis vaak geprobeerd op te komen tegen onrecht, en Nigeria heeft ook het Britse Rijk meegemaakt. Datzelfde Babylon stak in beide delen van de wereld de kop op, dus in die zin voelen die identiteiten voor mij erg vergelijkbaar aan.
Als mensen naar Milton Keynes kijken, vragen ze altijd: waarom Milton Keynes? En eerlijk gezegd, mijn moeder heeft hiervoor gekozen. Maar ik vind het echt leuk. Het is zo fris en nieuw. Het is pas zo'n zestig jaar oud, en je kunt zien dat het heel bewust zo is ontworpen. Zelfs als je naar de plattegrond kijkt, met de rasterstructuur, voelt het soms een beetje aan als een poppenhuis van Barbie, omdat alles zo goed gepland is.
Maar ik vind het prachtig. Het is heel groen, het is kneedbaar, en nu is het een stad. Ik voel er een vreemde vorm van patriottisme bij. Londenaren denken dat alles buiten Londen gewoon landbouwgrond is, maar ik zal Milton Keynes tot het einde verdedigen.
Ik zie mezelf er echt in terug. Het is nog steeds in ontwikkeling en ik groei zelf ook nog. Ik heb veel samengewerkt met de gemeente en ik probeer mijn steentje bij te dragen aan de vorming van Milton Keynes tot de stad die ik voor ogen heb. Dat is zo gaaf, want wie kan er nou zeggen dat hij of zij daadwerkelijk bijdraagt aan de ontwikkeling van zijn of haar stad?
Opgroeien in Nigeria heeft niet alleen mijn werk, maar ook mijn zelfbeeld beïnvloed. Ik denk dat ik nog geen jaar oud was toen ik voor het eerst en waarschijnlijk ook voor het laatst in Nigeria was, dus ik heb er geen echte herinneringen aan. Maar mijn ouders deden hun best om zoveel mogelijk cultuur en traditie in die 25 kilo zware koffer te proppen en mee naar Ierland te nemen.
Ze hebben Nigeria in onze woonkamer nagebouwd, dus ik heb altijd een sterke band gehad met de cultuur en mijn wortels. Ik voel me geen buitenstaander in dat deel van mijn identiteit.
Mijn jeugd in Dublin was bepalend voor mijn leven. Het zijn mijn vrienden, mijn familie en zelfs mijn accent. Ik woon nu al elf jaar in het Verenigd Koninkrijk en je hoort er nog steeds flarden van terug.
Politiek gezien denk ik dat mijn Ierse en Nigeriaanse identiteiten hand in hand gaan. Ierland heeft vanwege zijn eigen geschiedenis vaak geprobeerd op te komen tegen onrecht, en Nigeria heeft ook het Britse Rijk meegemaakt. Datzelfde Babylon stak in beide delen van de wereld de kop op, dus in die zin voelen die identiteiten voor mij erg vergelijkbaar aan.
Als mensen naar Milton Keynes kijken, vragen ze altijd: waarom Milton Keynes? En eerlijk gezegd, mijn moeder heeft hiervoor gekozen. Maar ik vind het echt leuk. Het is zo fris en nieuw. Het is pas zo'n zestig jaar oud, en je kunt zien dat het heel bewust zo is ontworpen. Zelfs als je naar de plattegrond kijkt, met de rasterstructuur, voelt het soms een beetje aan als een poppenhuis van Barbie, omdat alles zo goed gepland is.
Maar ik vind het prachtig. Het is heel groen, het is kneedbaar, en nu is het een stad. Ik voel er een vreemde vorm van patriottisme bij. Londenaren denken dat alles buiten Londen gewoon landbouwgrond is, maar ik zal Milton Keynes tot het einde verdedigen.
Ik zie mezelf er echt in terug. Het is nog steeds in ontwikkeling en ik groei zelf ook nog. Ik heb veel samengewerkt met de gemeente en ik probeer mijn steentje bij te dragen aan de vorming van Milton Keynes tot de stad die ik voor ogen heb. Dat is zo gaaf, want wie kan er nou zeggen dat hij of zij daadwerkelijk bijdraagt aan de ontwikkeling van zijn of haar stad?
VOORUITKIJKEND, WAT WIL JE MEER ZIEN – IN JE EIGEN WERK OF IN DE BREDE POËZIEWERELD?
Ik denk dat poëzie al op de goede weg is, dat het meer mainstream wordt. Ik heb onlangs opgetreden in de Roundhouse, en we beweerden dat het het grootste poëzie-evenement ter wereld was. Er waren 1,500 mensen in het publiek, dus misschien was het wel zo — ik moet dat even nakijken.
Ik vind het fantastisch dat poëzie op grote podia te zien is, maar ik wil niet dat het een eenzijdig gesprek wordt. Poëzie moet een gelijkwaardige uitwisseling zijn. Ik wil niet op een voetstuk of podium geplaatst worden om vervolgens op mensen neer te kijken.
Ik zou graag zien dat meer mensen ermee aan de slag gaan, niet alleen als publiek, maar ook als gever en ontvanger. Ik wil dat mensen het echt een kans geven en meer delen. Ik wil dat poëzie net zo normaal aanvoelt als zingen onder de douche – iets alledaags. Alsof ik zomaar een gedicht schrijf op weg naar mijn werk.
Wat mijn eigen werk betreft, denk ik dat ik al veel doe van wat ik wilde doen, dus al het andere is eigenlijk een bonus. Als freelancer hoef ik aan niemand verantwoording af te leggen en zijn er niet dezelfde beperkingen aan wat ik kan zeggen. Ik kan mijn politieke wetenschappenstudie in de meest pure vorm gebruiken, in plaats van de traditionele route naar de ambtenarij of iets dergelijks te volgen.
Ik denk dat ik waarschijnlijk politiek actiever zal worden, en ik zou graag zien dat poëzie in dat opzicht ook meer mainstream wordt. Ik wil dat het normaal voelt om dit soort gesprekken te voeren, bijvoorbeeld tijdens het eten of in de klas.
WAT HOOP JE DAT MENSEN UIT DIT WERK MEENEMEN – OF HET NU OM HET GEDICHT ZELF GAAT OF OM DE BREDERE SAMENWERKING?
Ik wil benadrukken dat je groter moet dromen. Laat je niet beperken door de lage standaarden die we onszelf hebben opgelegd.
Je kunt daadwerkelijk streven naar een betere kandidaat, een betere wereld en betere gemeenschappen.
En natuurlijk, ga stemmen.
Ik denk dat poëzie al op de goede weg is, dat het meer mainstream wordt. Ik heb onlangs opgetreden in de Roundhouse, en we beweerden dat het het grootste poëzie-evenement ter wereld was. Er waren 1,500 mensen in het publiek, dus misschien was het wel zo — ik moet dat even nakijken.
Ik vind het fantastisch dat poëzie op grote podia te zien is, maar ik wil niet dat het een eenzijdig gesprek wordt. Poëzie moet een gelijkwaardige uitwisseling zijn. Ik wil niet op een voetstuk of podium geplaatst worden om vervolgens op mensen neer te kijken.
Ik zou graag zien dat meer mensen ermee aan de slag gaan, niet alleen als publiek, maar ook als gever en ontvanger. Ik wil dat mensen het echt een kans geven en meer delen. Ik wil dat poëzie net zo normaal aanvoelt als zingen onder de douche – iets alledaags. Alsof ik zomaar een gedicht schrijf op weg naar mijn werk.
Wat mijn eigen werk betreft, denk ik dat ik al veel doe van wat ik wilde doen, dus al het andere is eigenlijk een bonus. Als freelancer hoef ik aan niemand verantwoording af te leggen en zijn er niet dezelfde beperkingen aan wat ik kan zeggen. Ik kan mijn politieke wetenschappenstudie in de meest pure vorm gebruiken, in plaats van de traditionele route naar de ambtenarij of iets dergelijks te volgen.
Ik denk dat ik waarschijnlijk politiek actiever zal worden, en ik zou graag zien dat poëzie in dat opzicht ook meer mainstream wordt. Ik wil dat het normaal voelt om dit soort gesprekken te voeren, bijvoorbeeld tijdens het eten of in de klas.
WAT HOOP JE DAT MENSEN UIT DIT WERK MEENEMEN – OF HET NU OM HET GEDICHT ZELF GAAT OF OM DE BREDERE SAMENWERKING?
Ik wil benadrukken dat je groter moet dromen. Laat je niet beperken door de lage standaarden die we onszelf hebben opgelegd.
Je kunt daadwerkelijk streven naar een betere kandidaat, een betere wereld en betere gemeenschappen.
En natuurlijk, ga stemmen.
