Het idee dat beperkingen de creativiteit bevorderen, wordt al zo vaak erkend dat het bijna een cliché is. Maar zulke opvattingen vinden weerklank omdat ze, op een bepaald moment of onder bepaalde omstandigheden, waar zijn. Soms is de beste camera is Die in je hand.
De New Yorkse loftjazzscene van de jaren 1970 is een goed voorbeeld. Toen de formele jazzwereld niet langer voldoende ruimte bood aan serieuze avant-gardemusici – clubs, platenlabels, studio's en het bredere commerciële circuit boden niet langer de betrouwbare ondersteuning die nodig was – begonnen muzikanten hun eigen ruimtes te creëren, in lofts, appartementen, fabrieken en pakhuizen in Lower Manhattan.
Diezelfde achtergrond is terug te vinden in Market Gallery, het project in Chinatown dat is opgericht door Adam Zhu. "Market Gallery is een galerie in een schuur op mijn dak", zegt hij. De ruimte, die je bereikt door vanuit zijn appartement naar het dak te lopen, ligt boven Market Street en is uitgegroeid tot een van de meest bijzondere kleine galerieën in het centrum van New York. Die ongebruikelijke route is juist een belangrijk onderdeel van de bedoeling.
"Het is niet zo dat ik zomaar toegang heb gekregen tot wat je zou kunnen beschouwen als de gevestigde orde in de kunstwereld," zegt hij. "Er is momenteel een lastige plek voor het midden. Je hebt de grote, gevestigde galerieën en de kleinere, en het is niet zo makkelijk om ruimte te creëren voor kunstenaars om zich te uiten zonder de druk van de markt."
New York City mag dan eindeloos lijken, maar ondanks een vergelijkbaar inwoneraantal beslaat de stad slechts de helft van de oppervlakte van Londen. Verschillende steden, verschillende bevolkingsdichtheden, maar toch dicht genoeg bij elkaar om de ruimtedruk in New York goed te kunnen voelen. Zhu voelt dat ook. "Ruimte is schaars in Manhattan," zegt hij, "dus ik wist dat ik er mijn voordeel mee moest doen."
Dat gevoel van vindingrijkheid loopt als een rode draad door het hele project, maar dat geldt ook voor de kwaliteit die voortkomt uit die intimiteit. De schuur wordt niet gepresenteerd als een charmant, ietwat vervallen anti-ruimte. Zhu heeft hem grondig gerenoveerd: witte muren, een houten vloer, een echte galerie gebouwd met wat voorhanden was, in plaats van te wachten tot er iets groters of officiëlers op de markt kwam. Kunstenaars zoals Andrew Kass, Rachel Simon, Lorenzo Amos en Marcus Jahmal hebben allemaal bijgedragen aan de invulling van de ruimte, vaak terwijl Adam in de buurt eten grilt voor gasten.
Market Gallery mag dan wel verborgen liggen boven de straat, maar de stad eronder heeft haar altijd gevormd – Chinatown, New York, de druk van het stadsleven en een kunstwereld waarin zichtbaarheid nooit gelijk verdeeld is. Met UNCLE komt het werk dat voorheen in de loods op het dak te zien was, nu weer terug naar de straat, waardoor het bereik van de galerie wordt vergroot zonder de geest te verliezen die haar in de eerste plaats de moeite waard maakte om te bezoeken.
Want soms is het schuurtje op je dak wel de beste fotogalerij.
functionaliteiten
04.26 Market Gallery: De Chinatown Apartment Gallery in een loods op het dak
KUNT U MARKET GALLERY ALS EERST IEMAND VOORSTELLEN DIE ER NOG NOOIT VAN GEHOORD HEEFT?
Adam: Het is een appartementengalerij waar je door mijn appartement heen moet lopen naar een dakterras, waar een schuur staat die we hebben omgebouwd tot galerij. De ruimte bevindt zich in Chinatown en is al meer dan tien jaar een creatieve ruimte in mijn huis. In de zomer van 2024 besloot ik het te verbouwen tot een galerij. Het was voorheen een studio, een muziekstudio, een opslagruimte – het is in de loop der jaren voor van alles gebruikt – en was een beetje verrot en vervallen. De huidige versie is de meest uitgebreide, die echt aanvoelt als een galerij: witte muren, houten vloer.
HOE IS MARKET GALLERY EIGENLIJK ONTSTAAN? WAS ER EEN BEPAALD MOMENT WAAROP JE APPARTEMENT, JE SCHUUR EN JE BREDERE CREATIEVE WERELD SAMENKWAMEN TOT IETS DAT AANVOELDE ALS EEN GALERIE IN PLAATS VAN ALLEEN JE EIGEN RUIMTE?
Adam: Het is eigenlijk een beetje uit de hand gelopen. Mijn huis is altijd al een creatieve ruimte geweest, en de vraag wat ik met die ruimte moest doen, begon meer als: ik moet het schuurtje renoveren of slopen, want het valt uit elkaar en wordt niet meer gebruikt. Mijn vrienden die het gebruikten, zaten in een jazzband genaamd Onyx Collective, en ze waren ermee gestopt omdat ze andere studio's hadden, maar ook omdat het behoorlijk beschimmeld was geraakt en de vloer was ingestort. Ik had het zelf al een tijdje niet meer gebruikt en kwam tot het besef: als ik dit opknap, wat moet ik dan met deze ruimte?
Ik organiseerde altijd al tentoonstellingen, en het was eigenlijk niet de eerste keer dat ik zoiets als een kunsttentoonstelling in mijn ruimte deed. Het werd een beetje een idee, zo van: misschien kunnen we daar wel galerie-exposities houden. Het begon eigenlijk als iets wat ik leuk vond voor 20 tot 50 mensen – voornamelijk mijn vrienden.
Toen ik eenmaal in de bouw investeerde, besefte ik pas toen het bijna klaar was: wow, dit is echt. Voor mij was het vooral het feit dat ik nu deze prachtige ruimte heb – en ruimte is schaars in Manhattan – dus ik wist dat ik er optimaal gebruik van moest maken. Creatief gezien stond ik op een kruispunt, en ik dacht dat dit een geweldig platform was voor mijn vrienden, mijn gemeenschap, maar ook een verlengstuk van mijn eigen werk – iets om me creatief te blijven stimuleren en met kunstenaars samen te werken.
Vindingrijkheid lijkt hier een terugkerend thema te zijn. Market Gallery is ontstaan uit de behoefte om iets serieus en doordachts te creëren vanuit een relatief kleine, onconventionele ruimte. Is er in New York de druk om elke centimeter ruimte optimaal te benutten? In hoeverre heeft dat je manier van denken over het opzetten van een galerie beïnvloed?
Adam: Ik denk dat, zelfs tijdens mijn jeugd, de tentoonstellingen waar ik aan heb meegedaan, veel van de exposities waar ik aan heb deelgenomen, zich aan de rand van de doe-het-zelf-beweging bevonden of op onconventionele manieren gebruik maakten van de ruimte. Een van de eerste groepstentoonstellingen waar ik aan meedeed, vond plaats in een verlaten gebouw.
Die instelling van altijd denken: oké, ik heb toegang tot deze ruimte, hoe ga ik die gebruiken? – zo ben ik altijd te werk gegaan in de creatieve wereld. Het is niet zo dat ik altijd direct toegang had tot wat je zou kunnen beschouwen als de gevestigde orde in de kunstwereld. Dit is altijd mijn manier van werken geweest, en zo doen mijn vrienden en ik het ook: als we toegang hebben tot een kale ruimte, een atelier of iets dergelijks, dan komt de bal aan het rollen en denken we: oké, laten we iets met deze ruimte doen.
Ik denk dat dat een belangrijk onderdeel is van het New Yorks zijn, en van jong en creatief zijn, als je niet per se toegang hebt tot echte galerieruimte. Mijn uitgangspunt bij het opzetten van dit project was absoluut dat: hoe kan ik iets doen in de geest van wat we altijd al hebben gedaan, namelijk gewoon ruimte gebruiken, maar het misschien iets verheffen en een echte galerieomgeving creëren binnen de context van iets dat zich meer aan de rand van de traditionele galeriecontext bevindt, en zonder de barrières die we normaal gesproken tegenkomen bij het betreden van die ruimtes in de kunstwereld.
Een van de opvallende dingen aan Market Gallery is dat het niet overdreven professioneel of steriel aanvoelt. Het voelt bijna alsof je in iemands woonkamer bent uitgenodigd. Hoe belangrijk is die intimiteit voor wat je doet?
Adam: Het is er eigenlijk een integraal onderdeel van. Ik vind het altijd belangrijk om te benadrukken dat het anders aanvoelt dan een typische kleine galerie in Chinatown, omdat de beleving van nature een groot deel uitmaakt van wat de galerie is. Je moet door mijn appartement lopen en komt uiteindelijk op mijn dakterras terecht. De galerie zelf is vrij klein, maar er is genoeg ruimte om buiten te socializen, dus in die zin voelt het meer als een happening, op een andere manier dan andere galeries, waar je de kunst bekijkt, onder fel licht rondhangt en uiteindelijk op de stoep belandt.
In deze situatie bevind je je in mijn ruimte. Normaal gesproken ben ik aan het koken of barbecueën. Het heeft een compleet andere energie dan veel andere plekken waar ik ben geweest, en ik denk dat dat de reden is waarom mensen zich er zo toe aangetrokken voelen, en kunstenaars ook, omdat het een element van gemeenschap en authenticiteit heeft dat gewoon voelbaar is in de omgeving zelf.
Adam: Het is een appartementengalerij waar je door mijn appartement heen moet lopen naar een dakterras, waar een schuur staat die we hebben omgebouwd tot galerij. De ruimte bevindt zich in Chinatown en is al meer dan tien jaar een creatieve ruimte in mijn huis. In de zomer van 2024 besloot ik het te verbouwen tot een galerij. Het was voorheen een studio, een muziekstudio, een opslagruimte – het is in de loop der jaren voor van alles gebruikt – en was een beetje verrot en vervallen. De huidige versie is de meest uitgebreide, die echt aanvoelt als een galerij: witte muren, houten vloer.
HOE IS MARKET GALLERY EIGENLIJK ONTSTAAN? WAS ER EEN BEPAALD MOMENT WAAROP JE APPARTEMENT, JE SCHUUR EN JE BREDERE CREATIEVE WERELD SAMENKWAMEN TOT IETS DAT AANVOELDE ALS EEN GALERIE IN PLAATS VAN ALLEEN JE EIGEN RUIMTE?
Adam: Het is eigenlijk een beetje uit de hand gelopen. Mijn huis is altijd al een creatieve ruimte geweest, en de vraag wat ik met die ruimte moest doen, begon meer als: ik moet het schuurtje renoveren of slopen, want het valt uit elkaar en wordt niet meer gebruikt. Mijn vrienden die het gebruikten, zaten in een jazzband genaamd Onyx Collective, en ze waren ermee gestopt omdat ze andere studio's hadden, maar ook omdat het behoorlijk beschimmeld was geraakt en de vloer was ingestort. Ik had het zelf al een tijdje niet meer gebruikt en kwam tot het besef: als ik dit opknap, wat moet ik dan met deze ruimte?
Ik organiseerde altijd al tentoonstellingen, en het was eigenlijk niet de eerste keer dat ik zoiets als een kunsttentoonstelling in mijn ruimte deed. Het werd een beetje een idee, zo van: misschien kunnen we daar wel galerie-exposities houden. Het begon eigenlijk als iets wat ik leuk vond voor 20 tot 50 mensen – voornamelijk mijn vrienden.
Toen ik eenmaal in de bouw investeerde, besefte ik pas toen het bijna klaar was: wow, dit is echt. Voor mij was het vooral het feit dat ik nu deze prachtige ruimte heb – en ruimte is schaars in Manhattan – dus ik wist dat ik er optimaal gebruik van moest maken. Creatief gezien stond ik op een kruispunt, en ik dacht dat dit een geweldig platform was voor mijn vrienden, mijn gemeenschap, maar ook een verlengstuk van mijn eigen werk – iets om me creatief te blijven stimuleren en met kunstenaars samen te werken.
Vindingrijkheid lijkt hier een terugkerend thema te zijn. Market Gallery is ontstaan uit de behoefte om iets serieus en doordachts te creëren vanuit een relatief kleine, onconventionele ruimte. Is er in New York de druk om elke centimeter ruimte optimaal te benutten? In hoeverre heeft dat je manier van denken over het opzetten van een galerie beïnvloed?
Adam: Ik denk dat, zelfs tijdens mijn jeugd, de tentoonstellingen waar ik aan heb meegedaan, veel van de exposities waar ik aan heb deelgenomen, zich aan de rand van de doe-het-zelf-beweging bevonden of op onconventionele manieren gebruik maakten van de ruimte. Een van de eerste groepstentoonstellingen waar ik aan meedeed, vond plaats in een verlaten gebouw.
Die instelling van altijd denken: oké, ik heb toegang tot deze ruimte, hoe ga ik die gebruiken? – zo ben ik altijd te werk gegaan in de creatieve wereld. Het is niet zo dat ik altijd direct toegang had tot wat je zou kunnen beschouwen als de gevestigde orde in de kunstwereld. Dit is altijd mijn manier van werken geweest, en zo doen mijn vrienden en ik het ook: als we toegang hebben tot een kale ruimte, een atelier of iets dergelijks, dan komt de bal aan het rollen en denken we: oké, laten we iets met deze ruimte doen.
Ik denk dat dat een belangrijk onderdeel is van het New Yorks zijn, en van jong en creatief zijn, als je niet per se toegang hebt tot echte galerieruimte. Mijn uitgangspunt bij het opzetten van dit project was absoluut dat: hoe kan ik iets doen in de geest van wat we altijd al hebben gedaan, namelijk gewoon ruimte gebruiken, maar het misschien iets verheffen en een echte galerieomgeving creëren binnen de context van iets dat zich meer aan de rand van de traditionele galeriecontext bevindt, en zonder de barrières die we normaal gesproken tegenkomen bij het betreden van die ruimtes in de kunstwereld.
Een van de opvallende dingen aan Market Gallery is dat het niet overdreven professioneel of steriel aanvoelt. Het voelt bijna alsof je in iemands woonkamer bent uitgenodigd. Hoe belangrijk is die intimiteit voor wat je doet?
Adam: Het is er eigenlijk een integraal onderdeel van. Ik vind het altijd belangrijk om te benadrukken dat het anders aanvoelt dan een typische kleine galerie in Chinatown, omdat de beleving van nature een groot deel uitmaakt van wat de galerie is. Je moet door mijn appartement lopen en komt uiteindelijk op mijn dakterras terecht. De galerie zelf is vrij klein, maar er is genoeg ruimte om buiten te socializen, dus in die zin voelt het meer als een happening, op een andere manier dan andere galeries, waar je de kunst bekijkt, onder fel licht rondhangt en uiteindelijk op de stoep belandt.
In deze situatie bevind je je in mijn ruimte. Normaal gesproken ben ik aan het koken of barbecueën. Het heeft een compleet andere energie dan veel andere plekken waar ik ben geweest, en ik denk dat dat de reden is waarom mensen zich er zo toe aangetrokken voelen, en kunstenaars ook, omdat het een element van gemeenschap en authenticiteit heeft dat gewoon voelbaar is in de omgeving zelf.
Je hebt samengewerkt met kunstenaars via tentoonstellingen en residenties. Zijn er bepaalde samenwerkingen of tentoonstellingen die tot nu toe een bijzondere rol hebben gespeeld in de geschiedenis van Market Gallery?
Adam: Elke kunstenaar die ik op de posters heb afgebeeld, is een kunstenaar met wie we solotentoonstellingen hebben georganiseerd. Hoewel ik onder de naam Market Gallery nog twee andere grote groepstentoonstellingen heb samengesteld, zijn deze kunstenaars essentieel voor het verhaal omdat we solotentoonstellingen met hen hebben gehad. Ik zou ze allemaal kunnen toelichten en hun belang kunnen beschrijven.
Andrew Kass was de eerste kunstenaar die er exposeerde, maar hij was ook verantwoordelijk voor de renovatie die de schuur tot galerie maakte. Hij is dus eigenlijk zowel aannemer als kunstenaar. Zora Sicher is een goede vriendin en een samenwerkingspartner door de jaren heen. Haar tentoonstelling was de eerste in de winter en liet me zien dat we ondanks het weer toch iets moois konden creëren. We hadden soep en een gezellig vuurtje.
Elke kunstenaar is belangrijk geweest en ze hebben me allemaal laten zien hoe ze de ruimte op een andere manier kunnen benutten. Tucker maakte een video-installatie met een scherm in de achterwand dat volledig naadloos was, waardoor er zowel beeld als geluid te zien was. Marcus Jahmal was de eerste die sculpturen exposeerde. Amanda Ba weerspiegelde de sfeer van de ruimte, omdat ze schilderijen toonde die persoonlijker en stilistisch anders waren dan wat ze in grotere galerieën tentoonstelt.
En dan is er iemand als Alix Vernet – het bronmateriaal voor haar werk was de daadwerkelijke dakvloer. Na tien jaar daar gewoond te hebben, zat de vloer vol met graffiti en verflagen, en ze gebruikte hars om die lagen te verwijderen. Dat was een mijlpaal in de interactie met de ruimte. Rachel Simon, die de Spider-Man tekeningen en schilderijen maakt, was een andere kunstenaar bij wie ik nauw betrokken was bij elk aspect van het creatieproces. Lorenzo maakt een bliksemcarrière en weet zijn schilderijen te verbinden met een New Yorkse traditie. Elke kunstenaar is me dierbaar geweest voor het verhaal van de ruimte, en ze hebben me allemaal laten zien wat de mogelijkheden zijn.
Ik heb tot nu toe alleen solo-optredens in de schuur gegeven – de groepstentoonstellingen vonden altijd ergens anders plaats – dus de kans om zo nauw en diepgaand met elke persoon samen te werken, is de mooiste ervaring van dit alles geweest.
IS ER EEN BEPAALDE ETHOS OF INSTINCT WAARVOOR U ZOEK BIJ DE KUNSTENAARS WAARMEE U SAMENWERKT? NIET PER SE IN TERMEN VAN MEDIUM OF STIJL…
Adam: Naast mijn persoonlijke smaak in kunst, nodig ik je natuurlijk ook uit in mijn huis, in mijn ruimte, dus daar zit iets heel persoonlijks aan. Een paar dingen moeten kloppen – niet alleen mijn smaak in het werk, maar ook een natuurlijke connectie. Met iedereen met wie ik samenwerk, heb ik een persoonlijke band, die natuurlijk versterkt wordt door de tentoonstelling en de samenwerking, maar het blijft altijd persoonlijk.
Ik denk dat dat de rode draad is: er is een organische band en een gevoel van een echte relatie tussen de galerie en de kunstenaar. Als mensen me vragen: "Hoe gaat het? Verzamelaars, dit en dat", dan is de beste graadmeter voor wat werkt mijn relatie met de kunstenaar. De andere dingen zijn niet echt mijn sterkste punt, hoewel ik het wel aan het leren ben. Maar als kunstenaar is voor mij de belangrijkste maatstaf voor de groei van de galerie mijn relatie met kunstenaars, en het feit dat de kunstenaars die ik respecteer en bewonder graag met Market Gallery willen samenwerken.
Chinatown voelt als een centraal onderdeel van de identiteit van het project. Hoe heeft de vestiging daar de energie van Market Gallery beïnvloed? Wat betekent Chinatown in bredere zin voor jou in 2026? Het is zo'n gemythologiseerd deel van New York, maar tegelijkertijd ook een echte buurt die onder druk staat — wat houdt het voor jou creatief levendig?
Adam: Ik woon sinds 2015 in Chinatown, maar ik ben opgegroeid in East Village, de Lower East Side, dus Chinatown is mijn hele leven al onderdeel van mijn leven. Omdat ik half Chinees ben, de taal spreek en hier tijd doorbreng, is het een essentieel onderdeel van mijn identiteit.
In de tien jaar dat ik in Chinatown woon, is het behoorlijk veranderd. Mijn gebouw is nog steeds bijna volledig Chinees, en een paar straten verderop is het gebied wat men nu Dimes Square noemt. De gentrificatie is duidelijk merkbaar in de buurt en heeft zich ook naar mijn straat, Market Street, verspreid. Maar er is hier nog steeds een echte Chinese gemeenschap. De gemeenschap in mijn buurt, East Broadway, is meer Fujianees – het is minder toeristisch. Het is niet zoals Mott Street of de straten ten westen hiervan. De gemeenschap hier is diepgeworteld. Het zijn niet alleen Chinese restaurants – het is een echte gemeenschap van mensen die hier wonen.
Adam: Elke kunstenaar die ik op de posters heb afgebeeld, is een kunstenaar met wie we solotentoonstellingen hebben georganiseerd. Hoewel ik onder de naam Market Gallery nog twee andere grote groepstentoonstellingen heb samengesteld, zijn deze kunstenaars essentieel voor het verhaal omdat we solotentoonstellingen met hen hebben gehad. Ik zou ze allemaal kunnen toelichten en hun belang kunnen beschrijven.
Andrew Kass was de eerste kunstenaar die er exposeerde, maar hij was ook verantwoordelijk voor de renovatie die de schuur tot galerie maakte. Hij is dus eigenlijk zowel aannemer als kunstenaar. Zora Sicher is een goede vriendin en een samenwerkingspartner door de jaren heen. Haar tentoonstelling was de eerste in de winter en liet me zien dat we ondanks het weer toch iets moois konden creëren. We hadden soep en een gezellig vuurtje.
Elke kunstenaar is belangrijk geweest en ze hebben me allemaal laten zien hoe ze de ruimte op een andere manier kunnen benutten. Tucker maakte een video-installatie met een scherm in de achterwand dat volledig naadloos was, waardoor er zowel beeld als geluid te zien was. Marcus Jahmal was de eerste die sculpturen exposeerde. Amanda Ba weerspiegelde de sfeer van de ruimte, omdat ze schilderijen toonde die persoonlijker en stilistisch anders waren dan wat ze in grotere galerieën tentoonstelt.
En dan is er iemand als Alix Vernet – het bronmateriaal voor haar werk was de daadwerkelijke dakvloer. Na tien jaar daar gewoond te hebben, zat de vloer vol met graffiti en verflagen, en ze gebruikte hars om die lagen te verwijderen. Dat was een mijlpaal in de interactie met de ruimte. Rachel Simon, die de Spider-Man tekeningen en schilderijen maakt, was een andere kunstenaar bij wie ik nauw betrokken was bij elk aspect van het creatieproces. Lorenzo maakt een bliksemcarrière en weet zijn schilderijen te verbinden met een New Yorkse traditie. Elke kunstenaar is me dierbaar geweest voor het verhaal van de ruimte, en ze hebben me allemaal laten zien wat de mogelijkheden zijn.
Ik heb tot nu toe alleen solo-optredens in de schuur gegeven – de groepstentoonstellingen vonden altijd ergens anders plaats – dus de kans om zo nauw en diepgaand met elke persoon samen te werken, is de mooiste ervaring van dit alles geweest.
IS ER EEN BEPAALDE ETHOS OF INSTINCT WAARVOOR U ZOEK BIJ DE KUNSTENAARS WAARMEE U SAMENWERKT? NIET PER SE IN TERMEN VAN MEDIUM OF STIJL…
Adam: Naast mijn persoonlijke smaak in kunst, nodig ik je natuurlijk ook uit in mijn huis, in mijn ruimte, dus daar zit iets heel persoonlijks aan. Een paar dingen moeten kloppen – niet alleen mijn smaak in het werk, maar ook een natuurlijke connectie. Met iedereen met wie ik samenwerk, heb ik een persoonlijke band, die natuurlijk versterkt wordt door de tentoonstelling en de samenwerking, maar het blijft altijd persoonlijk.
Ik denk dat dat de rode draad is: er is een organische band en een gevoel van een echte relatie tussen de galerie en de kunstenaar. Als mensen me vragen: "Hoe gaat het? Verzamelaars, dit en dat", dan is de beste graadmeter voor wat werkt mijn relatie met de kunstenaar. De andere dingen zijn niet echt mijn sterkste punt, hoewel ik het wel aan het leren ben. Maar als kunstenaar is voor mij de belangrijkste maatstaf voor de groei van de galerie mijn relatie met kunstenaars, en het feit dat de kunstenaars die ik respecteer en bewonder graag met Market Gallery willen samenwerken.
Chinatown voelt als een centraal onderdeel van de identiteit van het project. Hoe heeft de vestiging daar de energie van Market Gallery beïnvloed? Wat betekent Chinatown in bredere zin voor jou in 2026? Het is zo'n gemythologiseerd deel van New York, maar tegelijkertijd ook een echte buurt die onder druk staat — wat houdt het voor jou creatief levendig?
Adam: Ik woon sinds 2015 in Chinatown, maar ik ben opgegroeid in East Village, de Lower East Side, dus Chinatown is mijn hele leven al onderdeel van mijn leven. Omdat ik half Chinees ben, de taal spreek en hier tijd doorbreng, is het een essentieel onderdeel van mijn identiteit.
In de tien jaar dat ik in Chinatown woon, is het behoorlijk veranderd. Mijn gebouw is nog steeds bijna volledig Chinees, en een paar straten verderop is het gebied wat men nu Dimes Square noemt. De gentrificatie is duidelijk merkbaar in de buurt en heeft zich ook naar mijn straat, Market Street, verspreid. Maar er is hier nog steeds een echte Chinese gemeenschap. De gemeenschap in mijn buurt, East Broadway, is meer Fujianees – het is minder toeristisch. Het is niet zoals Mott Street of de straten ten westen hiervan. De gemeenschap hier is diepgeworteld. Het zijn niet alleen Chinese restaurants – het is een echte gemeenschap van mensen die hier wonen.
Wat zijn volgens u de grootste uitdagingen voor de kunstwereld in de stad op dit moment?
Adam: Ik beschouw mezelf nog steeds grotendeels als een buitenstaander in de kunstwereld. Ik denk dat er hier in New York veel barrières zijn voor wat als de kunstwereld wordt beschouwd, en ik denk dat Market Gallery is ontstaan vanuit de poging om een aantal van die barrières tussen de kunstenaars en de galerie te slechten.
In de kunstwereld in het algemeen wordt veel gesproken over uitdagingen, verkoopcijfers en dergelijke, en over de grote behoefte aan decentralisatie ten opzichte van de gevestigde orde. Er is momenteel een lastige middenweg – je hebt de grote, gevestigde galerieën en de kleinere – en het creëren van een ruimte voor kunstenaars om zich te uiten zonder de druk van de markt is niet zo eenvoudig. Dat is een essentieel onderdeel van de missie van Market Gallery.
En aan de andere kant, wat zijn de sterke punten van New York op dit moment? Waarom is het nog steeds de moeite waard om daar te werken?
Adam: New York is historisch gezien en ook nu nog een van de meest bijzondere plekken op creatief gebied. Wat New York zo uniek maakt, is de onderlinge verbondenheid en interactie – je stapt de deur uit en je wordt blootgesteld aan allerlei verschillende culturen, lagen van de bevolking en de smeltkroes die het is. Het creëert een minder geïsoleerde omgeving en biedt ruimte voor expressie en creativiteit.
Een van de grootste bedreigingen daarvoor is gentrificatie en de stijgende prijzen voor alles. Kunstenaars kunnen er eigenlijk niet van rondkomen, en zelfs grote bedrijven hebben het moeilijk, dus je kunt je wel voorstellen hoe het met kunstenaars gaat. Dat is nu juist de uitdaging van creëren in New York: hoeveel compromissen je moet sluiten om commercieel succes te hebben. Maar wat New York zo geweldig maakt, is het gemeenschapsgevoel, de creatieve geest en de vindingrijkheid. Binnen die beperkingen ontstaat er ook een ongelooflijk bijzondere creativiteit.
HOE VOELT HET OM HET WERK UIT DE GALERIE TE HEBBEN EN OP STRAAT TE ZIEN MET DEZE SAMENWERKING?
Adam: Het is echt bijzonder, en ik denk dat het de filosofie van de galerie heel goed weerspiegelt, want onze werkwijze is niet zoals die van een traditionele galerie. Het sluit perfect aan bij de nabijheid van de straat, en zelfs de straat- en graffiticultuur, die al deel uitmaakt van mijn ruimte sinds ik hier woon.
Er zit sowieso al iets guerrilla-achtigs in de manier waarop we dingen doen, dus deze zichtbaarheid op straatniveau – vooral omdat we op straatniveau onzichtbaar zijn, we zijn geen galerie met een winkelpui – is altijd een bijzondere kans. Als New Yorker, en met veel van de kunstenaars die ik heb tentoongesteld ook New Yorkers, is die aanwezigheid op straat altijd opvallend. Het zou ongebruikelijk zijn voor een doorsnee galerie, maar het sluit goed aan bij wat we bij Market doen.
WAT IS DE LANGE TERMIJNVISIE VOOR MARKET GALLERY?
Adam: Het is een lastige vraag. Ik worstel er zelf ook mee, want naarmate het groeit, weet ik niet zeker of het over vijf jaar nog steeds puur in mijn eigen ruimte of in het schuurtje kan bestaan. Dat gezegd hebbende, zie ik mezelf niet per se een traditionele fysieke galerie openen, maar je weet maar nooit – misschien is dat wel de weg die ik wil bewandelen.
Of misschien gaat het erom de verschillende aspecten ervan verder uit te bouwen: de branding, het drukwerk, de mogelijkheden om op afstand shows in het buitenland of op andere locaties te organiseren. Ik ben altijd enthousiast over groei buiten mijn appartement, en hoe dat er over vijf jaar precies uit zal zien, is nog onduidelijk. Maar ik sta open voor alles wat dit project me brengt, want het is in feite mijn enige focus geworden. Wat wel duidelijk is, is dat het de beperkingen van mijn appartement moet ontgroeien, wat het al gedaan heeft, maar in welke mate is nog onduidelijk.
Adam: Ik beschouw mezelf nog steeds grotendeels als een buitenstaander in de kunstwereld. Ik denk dat er hier in New York veel barrières zijn voor wat als de kunstwereld wordt beschouwd, en ik denk dat Market Gallery is ontstaan vanuit de poging om een aantal van die barrières tussen de kunstenaars en de galerie te slechten.
In de kunstwereld in het algemeen wordt veel gesproken over uitdagingen, verkoopcijfers en dergelijke, en over de grote behoefte aan decentralisatie ten opzichte van de gevestigde orde. Er is momenteel een lastige middenweg – je hebt de grote, gevestigde galerieën en de kleinere – en het creëren van een ruimte voor kunstenaars om zich te uiten zonder de druk van de markt is niet zo eenvoudig. Dat is een essentieel onderdeel van de missie van Market Gallery.
En aan de andere kant, wat zijn de sterke punten van New York op dit moment? Waarom is het nog steeds de moeite waard om daar te werken?
Adam: New York is historisch gezien en ook nu nog een van de meest bijzondere plekken op creatief gebied. Wat New York zo uniek maakt, is de onderlinge verbondenheid en interactie – je stapt de deur uit en je wordt blootgesteld aan allerlei verschillende culturen, lagen van de bevolking en de smeltkroes die het is. Het creëert een minder geïsoleerde omgeving en biedt ruimte voor expressie en creativiteit.
Een van de grootste bedreigingen daarvoor is gentrificatie en de stijgende prijzen voor alles. Kunstenaars kunnen er eigenlijk niet van rondkomen, en zelfs grote bedrijven hebben het moeilijk, dus je kunt je wel voorstellen hoe het met kunstenaars gaat. Dat is nu juist de uitdaging van creëren in New York: hoeveel compromissen je moet sluiten om commercieel succes te hebben. Maar wat New York zo geweldig maakt, is het gemeenschapsgevoel, de creatieve geest en de vindingrijkheid. Binnen die beperkingen ontstaat er ook een ongelooflijk bijzondere creativiteit.
HOE VOELT HET OM HET WERK UIT DE GALERIE TE HEBBEN EN OP STRAAT TE ZIEN MET DEZE SAMENWERKING?
Adam: Het is echt bijzonder, en ik denk dat het de filosofie van de galerie heel goed weerspiegelt, want onze werkwijze is niet zoals die van een traditionele galerie. Het sluit perfect aan bij de nabijheid van de straat, en zelfs de straat- en graffiticultuur, die al deel uitmaakt van mijn ruimte sinds ik hier woon.
Er zit sowieso al iets guerrilla-achtigs in de manier waarop we dingen doen, dus deze zichtbaarheid op straatniveau – vooral omdat we op straatniveau onzichtbaar zijn, we zijn geen galerie met een winkelpui – is altijd een bijzondere kans. Als New Yorker, en met veel van de kunstenaars die ik heb tentoongesteld ook New Yorkers, is die aanwezigheid op straat altijd opvallend. Het zou ongebruikelijk zijn voor een doorsnee galerie, maar het sluit goed aan bij wat we bij Market doen.
WAT IS DE LANGE TERMIJNVISIE VOOR MARKET GALLERY?
Adam: Het is een lastige vraag. Ik worstel er zelf ook mee, want naarmate het groeit, weet ik niet zeker of het over vijf jaar nog steeds puur in mijn eigen ruimte of in het schuurtje kan bestaan. Dat gezegd hebbende, zie ik mezelf niet per se een traditionele fysieke galerie openen, maar je weet maar nooit – misschien is dat wel de weg die ik wil bewandelen.
Of misschien gaat het erom de verschillende aspecten ervan verder uit te bouwen: de branding, het drukwerk, de mogelijkheden om op afstand shows in het buitenland of op andere locaties te organiseren. Ik ben altijd enthousiast over groei buiten mijn appartement, en hoe dat er over vijf jaar precies uit zal zien, is nog onduidelijk. Maar ik sta open voor alles wat dit project me brengt, want het is in feite mijn enige focus geworden. Wat wel duidelijk is, is dat het de beperkingen van mijn appartement moet ontgroeien, wat het al gedaan heeft, maar in welke mate is nog onduidelijk.
