Zo omschrijft de Ierse modeontwerpster Robyn Lynch haar gelijknamige merk. Van Malahide tot Dublin en nu Londen, Lynch is niet bang om haar Ierse afkomst te laten zien, terwijl ze tegelijkertijd herinneringen aan haar jeugd verwerkt in de mouwen van al haar collecties.
Sinds haar afstuderen aan de Universiteit van Westminster in 2019 heeft Robyn een eigen plek veroverd in de hedendaagse herenmode, een plek die zowel persoonlijk als universeel aanvoelt. Kleding die gedragen wordt, functioneel is en een eigen identiteit uitstraalt.
Met recente mijlpalen zoals het ontwerpen van uniformen voor het Guinness Storehouse, een samenwerking met schoenenmerk Geox en haar eerste buitenreclamecampagne, mogelijk gemaakt door UNCLE, blijft het merk Robyn Lynch zich ontwikkelen – met de nadruk op continuïteit in plaats van vernieuwing.
Voor London Fashion Week sprak UNCLE met Robyn over haar herinneringen aan Malahide, de gemeenschappen in Londen (waaronder waar je het beste glas Guinness kunt vinden) en waarom het opbouwen van een garderobe voor iedereen altijd belangrijker zal zijn dan het najagen van spektakel.
functionaliteiten
02.26 De Ierse ontwerpster Robyn Lynch presenteert haar collectie voor herfst/winter 26 op straat.
“Echte cultuur en echte kleding, geïnspireerd door echte mensen.”
OM TE BEGINNEN, HOE ZOU JE JEZELF IN JE EIGEN WOORDEN OMSCHRIJVEN – ZOWEL PERSOONLIJK ALS ALS DESIGNER?
Persoonlijk ben ik nogal pragmatisch en observerend. Ik ben geïnteresseerd in hoe mensen daadwerkelijk leven, wat ze dagelijks dragen, hoe kleding functioneert in de praktijk en de kleine details die ervoor zorgen dat iets goed aanvoelt.
Als ontwerper focus ik op functionaliteit, authenticiteit en storytelling. Ik ben geïnteresseerd in kleding die doorleefd aanvoelt, een doel heeft en verbonden is met iemands identiteit.
Je groeide op in het kustplaatsje Malahide, studeerde textiel in Dublin en verhuisde vervolgens naar Londen om je opleiding voort te zetten. Hoe heeft je geboorteplaats je werk beïnvloed?
Ik denk dat de mensen met wie ik ben opgegroeid mijn werk meer hebben gevormd dan de plek zelf. Malahide is prachtig, maar het zijn mijn vrienden en de herinneringen die de basis vormen voor elke collectie.
Veel van mijn werk komt voort uit nostalgie. Grappige verhalen, de merken die we vroeger droegen, hoe we onze outfits combineerden. Die herinneringen bepalen vaak de richting van een collectie en zelfs de droomcollaboraties die ik graag zou willen realiseren.
Van Malahide tot Dublin tot Londen, is er iets dat je mist aan het Ierse designecosysteem?
Ik mis het gemak van de gemeenschap en de bereidheid om te helpen. Als je ergens opgroeit, heb je vanzelf een netwerk om je heen.
Beginnen in Londen betekende dat ik al die relaties helemaal vanaf nul moest opbouwen, wat een uitdaging is. Maar het is ook een noodzakelijk onderdeel van onafhankelijk groeien.
Kun je je het moment herinneren waarop je voor het eerst besloot dat je in de mode wilde werken? Heb je ook andere carrièrepaden overwogen?
Het voelde heel instinctief aan. Elke fase van het onderwijs leidde op natuurlijke wijze naar de volgende, en het merk is uit dat proces gegroeid.
Na mijn afstuderen in 2019 kreeg ik de kans om mijn werk verder te ontwikkelen en me te richten op het vertegenwoordigen van een Ierse stem binnen de hedendaagse herenmode. Destijds was er nog niemand actief in die sector, dus het voelde als een duidelijk onderscheidend kenmerk.
U heeft het gehad over het belang van de Ierse cultuur in uw werk – of het nu gaat om culturele verwijzingen, muziek of humor. Hoe balanceert u tussen respectvol eerbetoon en cliché wanneer u met deze culturele symbolen werkt?
Het is een zeer dunne lijn, en iets wat ik in elke fase van het proces in twijfel trek. Kleur, stof, grafische vormgeving, casting, fotografie en muziek worden allemaal vanuit dat perspectief bekeken, vaak heel instinctief.
Ik wil dat het merk de Ierse cultuur viert zonder in een hokje geplaatst te worden. Het doel is dat mensen met verschillende achtergronden zich kunnen herkennen in de vormen en het gevoel, en hun eigen gevoel van nostalgie kunnen vinden, zelfs als ze niet Iers zijn.
HOE ZIET HET PROCES ACHTER EEN KUNSTWERK VAN ROBYN LYNCH ERUIT? WAAR BEGINT HET EN HOE ONTWIKKELT HET ZICH?
Het begint vaak met vintage. Ik breng uren door op eBay en bezoek archieven en vintage winkels wanneer ik op reis ben.
Van daaruit ga ik aan de slag met productontwikkeling in mijn fabrieken. Meestal begin ik met de kleurkeuze, daarna ga ik op zoek naar garen en ontwikkel ik de stof. Het is erg productgericht.
Het verhaal en de wereld komen later. De kernthema's veranderen niet drastisch van seizoen tot seizoen. Ik ben meer geïnteresseerd in het creëren van continuïteit en het ontwikkelen van de garderobes van de personages in de loop van de tijd, dan in het constant veranderen van richting.
Persoonlijk ben ik nogal pragmatisch en observerend. Ik ben geïnteresseerd in hoe mensen daadwerkelijk leven, wat ze dagelijks dragen, hoe kleding functioneert in de praktijk en de kleine details die ervoor zorgen dat iets goed aanvoelt.
Als ontwerper focus ik op functionaliteit, authenticiteit en storytelling. Ik ben geïnteresseerd in kleding die doorleefd aanvoelt, een doel heeft en verbonden is met iemands identiteit.
Je groeide op in het kustplaatsje Malahide, studeerde textiel in Dublin en verhuisde vervolgens naar Londen om je opleiding voort te zetten. Hoe heeft je geboorteplaats je werk beïnvloed?
Ik denk dat de mensen met wie ik ben opgegroeid mijn werk meer hebben gevormd dan de plek zelf. Malahide is prachtig, maar het zijn mijn vrienden en de herinneringen die de basis vormen voor elke collectie.
Veel van mijn werk komt voort uit nostalgie. Grappige verhalen, de merken die we vroeger droegen, hoe we onze outfits combineerden. Die herinneringen bepalen vaak de richting van een collectie en zelfs de droomcollaboraties die ik graag zou willen realiseren.
Van Malahide tot Dublin tot Londen, is er iets dat je mist aan het Ierse designecosysteem?
Ik mis het gemak van de gemeenschap en de bereidheid om te helpen. Als je ergens opgroeit, heb je vanzelf een netwerk om je heen.
Beginnen in Londen betekende dat ik al die relaties helemaal vanaf nul moest opbouwen, wat een uitdaging is. Maar het is ook een noodzakelijk onderdeel van onafhankelijk groeien.
Kun je je het moment herinneren waarop je voor het eerst besloot dat je in de mode wilde werken? Heb je ook andere carrièrepaden overwogen?
Het voelde heel instinctief aan. Elke fase van het onderwijs leidde op natuurlijke wijze naar de volgende, en het merk is uit dat proces gegroeid.
Na mijn afstuderen in 2019 kreeg ik de kans om mijn werk verder te ontwikkelen en me te richten op het vertegenwoordigen van een Ierse stem binnen de hedendaagse herenmode. Destijds was er nog niemand actief in die sector, dus het voelde als een duidelijk onderscheidend kenmerk.
U heeft het gehad over het belang van de Ierse cultuur in uw werk – of het nu gaat om culturele verwijzingen, muziek of humor. Hoe balanceert u tussen respectvol eerbetoon en cliché wanneer u met deze culturele symbolen werkt?
Het is een zeer dunne lijn, en iets wat ik in elke fase van het proces in twijfel trek. Kleur, stof, grafische vormgeving, casting, fotografie en muziek worden allemaal vanuit dat perspectief bekeken, vaak heel instinctief.
Ik wil dat het merk de Ierse cultuur viert zonder in een hokje geplaatst te worden. Het doel is dat mensen met verschillende achtergronden zich kunnen herkennen in de vormen en het gevoel, en hun eigen gevoel van nostalgie kunnen vinden, zelfs als ze niet Iers zijn.
HOE ZIET HET PROCES ACHTER EEN KUNSTWERK VAN ROBYN LYNCH ERUIT? WAAR BEGINT HET EN HOE ONTWIKKELT HET ZICH?
Het begint vaak met vintage. Ik breng uren door op eBay en bezoek archieven en vintage winkels wanneer ik op reis ben.
Van daaruit ga ik aan de slag met productontwikkeling in mijn fabrieken. Meestal begin ik met de kleurkeuze, daarna ga ik op zoek naar garen en ontwikkel ik de stof. Het is erg productgericht.
Het verhaal en de wereld komen later. De kernthema's veranderen niet drastisch van seizoen tot seizoen. Ik ben meer geïnteresseerd in het creëren van continuïteit en het ontwikkelen van de garderobes van de personages in de loop van de tijd, dan in het constant veranderen van richting.
U heeft onlangs de uniformen voor het Guinness Storehouse opnieuw ontworpen – een project dat als een natuurlijke match aanvoelde. Hoe combineert u institutionele eisen met uw eigen ontwerpinstinct?
Het was een grote uitdaging en we leren er nog steeds van. Het belangrijkste verschil zit hem in het gebruik. Je ontwerpt voor een breed scala aan mensen en rollen, dus het gaat erom een middenweg te vinden en tegelijkertijd de merkwaarden te behouden.
Ik wilde ook zoveel mogelijk van mijn bestaande productienetwerk bij het project betrekken. De uniformen worden in dezelfde fabrieken gemaakt als mijn reguliere kledinglijn, wat de drager hopelijk een gevoel van trots geeft. Ik wil dat mensen het gevoel hebben dat ze iets dragen dat met zorg is ontworpen en bijzonder is.
NU WE HET ER OVER HEBBEN, WAT IS JE FAVORIETE LONDENSE PUB VOOR EEN PINT GUINNESS?
De Auld Shillelagh in Stoke Newington.
Samenwerking staat centraal bij het merk Robyn Lynch. Is er een discipline buiten de mode waarmee je het liefst zou willen samenwerken, en hoe zou dat eruit kunnen zien?
Meubels zijn iets waar ik de laatste tijd echt in geïnteresseerd ben geraakt. Misschien komt dat wel doordat ik ouder word.
Ik ben het op dezelfde manier gaan aanpakken als kleding: door vintage spullen te zoeken en veel tijd door te brengen op eBay. Ik voel me aangetrokken tot stukken met sterke materialen en goede verhoudingen. Het idee om diezelfde aandacht voor materiaal, functionaliteit en duurzaamheid die ik bij kleding gebruik, toe te passen op meubels, voelt erg spannend.
U heeft de waarde van modeshows ten opzichte van meer directe vormen van interactie ter discussie gesteld. Hoe ziet u de toekomst van mode-presentatie voor onafhankelijke ontwerpers?
Als onafhankelijk merk moet je realistisch zijn over de beschikbare middelen. Een modeshow is een flinke investering voor iets dat maar een paar minuten duurt.
Ik denk dat de toekomst draait om meer doordachte en gerichte manieren om het werk te presenteren. Showrooms, persafspraken, installaties of campagnes, zoals de ondersteuning van UNCLE – die in de echte wereld plaatsvinden – voelen effectiever aan. Het zorgt ervoor dat het product goed te zien is en helpt bij het opbouwen van sterkere relaties met de mensen die het merk daadwerkelijk steunen.
HOE HEEFT HET WONEN IN LONDEN UW PERSPECTIEF OP DE IERSE CULTUUR BEÏNVLOED? EN OMGEKEERD, HOE BEÏNVLOEDT UW IERSE AFKOMST UW ERVARING VAN DE CREATIEVE SCENE IN LONDEN?
Toen ik verhuisde, versterkte dat absoluut mijn gevoel van Ierse identiteit, zoals volgens mij bij veel mensen het geval is wanneer ze van huis wegtrekken.
In de praktijk is de Ierse gemeenschap in Londen een enorme bron van steun geworden. Het feit dat mensen niet thuis wonen, brengt hen dichter bij elkaar. Er is een gedeelde energie en bereidheid om te helpen.
Het vinden van die groepjes mensen binnen de Londense creatieve scene is cruciaal geweest voor de groei en het voortbestaan van het merk.
WAT BETEKENT GEMEENSCHAP VOOR JOU, ZOWEL ALS CREATOR ALS LEIDER VAN JE EIGEN LABEL?
Het is een modewoord geworden, maar voor een klein merk is het echt cruciaal. In het begin lag de focus op erkenning via grote winkels, groei in de groothandel en grote persaandacht. Maar duurzaamheid op de lange termijn komt eigenlijk voort uit je directe omgeving.
We realiseerden ons dat ons online publiek groeide, maar dat het product niet altijd voor hen toegankelijk was. In 2024 hebben we onze prijsstructuur herzien en een kerncollectie geïntroduceerd. Sindsdien hebben we gezien dat de steun, die voortvloeide uit betrokkenheid op sociale media, zich vertaalde in daadwerkelijke verkopen.
TOT SLOT, WAT ZIJN UW PLANNEN VOOR DE MODEWEEK EN VOOR DE REST VAN 2026?
De samenwerking met Geox was een belangrijke mijlpaal. Het is het eerste schoenenproduct dat we rechtstreeks aan onze community hebben kunnen aanbieden, en dat was een fantastische ervaring.
We presenteerden de collectie in Parijse showrooms tijdens de Men's Fashion Week, in combinatie met persafspraken. Dankzij deze samenwerking met UNCLE hebben we ook onze eerste out-of-home campagne kunnen lanceren. Dit was een fantastische manier om een meer alledaagse vorm van zichtbaarheid te testen en mensen in hun dagelijkse omgeving te bereiken.
Het was een grote uitdaging en we leren er nog steeds van. Het belangrijkste verschil zit hem in het gebruik. Je ontwerpt voor een breed scala aan mensen en rollen, dus het gaat erom een middenweg te vinden en tegelijkertijd de merkwaarden te behouden.
Ik wilde ook zoveel mogelijk van mijn bestaande productienetwerk bij het project betrekken. De uniformen worden in dezelfde fabrieken gemaakt als mijn reguliere kledinglijn, wat de drager hopelijk een gevoel van trots geeft. Ik wil dat mensen het gevoel hebben dat ze iets dragen dat met zorg is ontworpen en bijzonder is.
NU WE HET ER OVER HEBBEN, WAT IS JE FAVORIETE LONDENSE PUB VOOR EEN PINT GUINNESS?
De Auld Shillelagh in Stoke Newington.
Samenwerking staat centraal bij het merk Robyn Lynch. Is er een discipline buiten de mode waarmee je het liefst zou willen samenwerken, en hoe zou dat eruit kunnen zien?
Meubels zijn iets waar ik de laatste tijd echt in geïnteresseerd ben geraakt. Misschien komt dat wel doordat ik ouder word.
Ik ben het op dezelfde manier gaan aanpakken als kleding: door vintage spullen te zoeken en veel tijd door te brengen op eBay. Ik voel me aangetrokken tot stukken met sterke materialen en goede verhoudingen. Het idee om diezelfde aandacht voor materiaal, functionaliteit en duurzaamheid die ik bij kleding gebruik, toe te passen op meubels, voelt erg spannend.
U heeft de waarde van modeshows ten opzichte van meer directe vormen van interactie ter discussie gesteld. Hoe ziet u de toekomst van mode-presentatie voor onafhankelijke ontwerpers?
Als onafhankelijk merk moet je realistisch zijn over de beschikbare middelen. Een modeshow is een flinke investering voor iets dat maar een paar minuten duurt.
Ik denk dat de toekomst draait om meer doordachte en gerichte manieren om het werk te presenteren. Showrooms, persafspraken, installaties of campagnes, zoals de ondersteuning van UNCLE – die in de echte wereld plaatsvinden – voelen effectiever aan. Het zorgt ervoor dat het product goed te zien is en helpt bij het opbouwen van sterkere relaties met de mensen die het merk daadwerkelijk steunen.
HOE HEEFT HET WONEN IN LONDEN UW PERSPECTIEF OP DE IERSE CULTUUR BEÏNVLOED? EN OMGEKEERD, HOE BEÏNVLOEDT UW IERSE AFKOMST UW ERVARING VAN DE CREATIEVE SCENE IN LONDEN?
Toen ik verhuisde, versterkte dat absoluut mijn gevoel van Ierse identiteit, zoals volgens mij bij veel mensen het geval is wanneer ze van huis wegtrekken.
In de praktijk is de Ierse gemeenschap in Londen een enorme bron van steun geworden. Het feit dat mensen niet thuis wonen, brengt hen dichter bij elkaar. Er is een gedeelde energie en bereidheid om te helpen.
Het vinden van die groepjes mensen binnen de Londense creatieve scene is cruciaal geweest voor de groei en het voortbestaan van het merk.
WAT BETEKENT GEMEENSCHAP VOOR JOU, ZOWEL ALS CREATOR ALS LEIDER VAN JE EIGEN LABEL?
Het is een modewoord geworden, maar voor een klein merk is het echt cruciaal. In het begin lag de focus op erkenning via grote winkels, groei in de groothandel en grote persaandacht. Maar duurzaamheid op de lange termijn komt eigenlijk voort uit je directe omgeving.
We realiseerden ons dat ons online publiek groeide, maar dat het product niet altijd voor hen toegankelijk was. In 2024 hebben we onze prijsstructuur herzien en een kerncollectie geïntroduceerd. Sindsdien hebben we gezien dat de steun, die voortvloeide uit betrokkenheid op sociale media, zich vertaalde in daadwerkelijke verkopen.
TOT SLOT, WAT ZIJN UW PLANNEN VOOR DE MODEWEEK EN VOOR DE REST VAN 2026?
De samenwerking met Geox was een belangrijke mijlpaal. Het is het eerste schoenenproduct dat we rechtstreeks aan onze community hebben kunnen aanbieden, en dat was een fantastische ervaring.
We presenteerden de collectie in Parijse showrooms tijdens de Men's Fashion Week, in combinatie met persafspraken. Dankzij deze samenwerking met UNCLE hebben we ook onze eerste out-of-home campagne kunnen lanceren. Dit was een fantastische manier om een meer alledaagse vorm van zichtbaarheid te testen en mensen in hun dagelijkse omgeving te bereiken.
