Voor de meesten zijn de graffiti-reclames van de New Yorkse underground gewoon vandalisme, vaak afgewezen en genegeerd. Voor Gabriel, die de afgelopen tien jaar deze #SUBWAYMOUTHS heeft gedocumenteerd, bieden ze inzicht in de houding van New York City.
Gabriel, geboren in Mexico-Stad en nu woonachtig in New York, heeft zich altijd al "aangetrokken gevoeld tot de kunstwereld". Hij beschrijft zijn ouderlijk huis als vol met handgemaakte objecten, met altijd een camera in de buurt.
In de jaren 80 stuurden Gabriel en zijn neven brieven naar de typische Amerikaanse bedrijven zoals Coca-Cola, Pepsi en The Dodgers, met de vraag om allerlei 'reclamemateriaal'. De meesten reageerden niet. Maar zo nu en dan ontvingen hij en zijn neven stickers in de post die ze onderling uitwisselden. Op een dag dook er een rode truckerpet op, gemaakt van Marlboro-sigaretten. Jackpot.
Nu is hij een professional in branding, fotografie en design. Het zijn die verhalen, vertelt hij aan UNCLE, waar het allemaal begon.
Vóór FIVEINCHMONSTERS was er #SUBWAYMOUTHS, een project dat begon op de dag dat Gabriel naar New York City verhuisde. Twaalf jaar later is het nog steeds een dagelijkse artistieke praktijk en een documentatie van het collectieve bewustzijn van de stad.
Wat volgt is een gesprek met Gabriel, dat samenvalt met de opkomst van deze FIVEINCHMONSTERS – uit de metro en op straat in New York, dankzij UNCLE.
functionaliteiten
07.25 Gabriel G Velázquez Zazueta: VIJFINCHMONSTERS
Ontbrekende tanden. Duivelshoorns. Snorren. SUBWAYMOUTHS.
KUNT U ZICHZELF IN UW EIGEN WOORDEN VOORSTELLEN?
Mexayorkino sinds 2005, professionele branding, fotografie en diseño. Ontdek de stedelijke details en obsessie met de behandeling en interventies van natuurlijke oorsprong en provocaties die opduiken in de stad op de oppervlakte van New York. Por último zelfbenoemde transculturele visuele vertaler – Traductor visuele transculturele – dit laatste heeft te maken met mijn eeuwige liefde voor mijn mexicanidad, mis moles y mis mezcales.
Mexayorkino is sinds 2005 een professional in branding, fotografie en design. Een onvermoeibare ontdekker van stedelijke details en geobsedeerd door zowel spontane als opzettelijke oppervlaktebehandelingen en -interventies die dagelijks in New York City plaatsvinden. Tot slot, een zelfverklaarde Transculturele Visuele Vertaler – een titel die mijn eeuwige liefde voor mijn Mexicaanse erfgoed, mijn moedervlekken en mijn mezcales verraadt.
JE NOEMT NEW YORK ALS INSPIRATIEBRON. KUN JE DIT UITLEGGEN EN HOE HET VERSCHILT MET MEXICO-STAD?
Ik denk niet dat ik te goeder trouw kan zeggen dat ik de CDMX van het NU ken, zoals ik leef en mijn NYC herontdek. Nieuw York is complex en openhartig. Romantisch en reddend, verlangend en liefhebbend. Nieuw York verlaat je en je bent er! NYC is de stad waar je naartoe gaat om jezelf opnieuw uit te vinden en voor velen de stad waar je je andere zelf achterliet voordat je degene heruitvond die de stad gelukkig achterlaat, wetende hoeveel ze geleerd heeft op haar weg naar buiten. Als je me vraagt wat het verschil is, zeg ik: "ALLES... zoals het hoort te zijn!". Ik ben eeuwig dankbaar dat ik in beide steden heb gewoond tijdens verschillende vormende periodes in mijn leven. Mexico heeft me gekoesterd en Nieuw York heeft me toegestaan de mens te zijn die ik ben.
New York is complex en openhartig. Romantisch en wild, veeleisend en genereus. New York neemt van je – en geeft terug!
KUN JE ONS IETS VERTELLEN OVER JE ACHTERGROND EN HOE JE VOOR HET EERST IN DE KUNST EN HET DESIGN BENT GEKOMEN? WAT WAREN JE EERSTE INSPIRATIES?
Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot de kunstwereld. Er was altijd een camera en er werden foto's gemaakt, gewoon om het leven te documenteren. Mijn huis was een 'doe-het-zelf'-huis. Dus het was nooit vreemd om dingen te maken van willekeurige voorwerpen. We reisden veel met de auto, en ik kon/moest de wereld anders zien. De tijd rekt en kromt als je zevenentwintig uur als kind in een vrachtwagen zit. Details worden verhalen en je creëert complete universums in je hoofd. De familie van mijn moederskant woont in Culiacan Sinaloa en dat maakt ook deel uit van mijn (norteño) geschiedenis. Ik denk niet dat ik dit ooit hardop heb gezegd, maar een bepalend moment was begin jaren 80 – mijn oudere neven stuurden brieven per post naar bedrijven zoals Pepsi, Coors, de Dodgers, het Amerikaans Olympisch Comité van 1984, met de vraag om allerlei leuke dingen. Blijkbaar was dit een ding met al hun vrienden. Er was een alinea in het Engels die werd doorgegeven, letter voor letter overgeschreven, en ter informatie: niemand sprak Engels. Dus dit maakt het nog Mexicaanser – als je het weet, dan weet je het – en het resultaat was dat maanden later, uit de tientallen brieven die je stuurde, er eentje je de meest waanzinnige, typisch Amerikaanse reclameswag terugstuurde. Van de uiterst waardevolle en verhandelbare stickers tot gekke dingen zoals een rode truckerpet van Marlboro-sigaretten. Ik noem dit allemaal omdat je vraag me doet beseffen dat dit is waar mijn liefde voor branding design en reclame is ontstaan. Ze hadden de deur van hun kamer volgeplakt met stickers en ik vond dat altijd het coolste wat er was. Jaren later ontdekte ik, toevallig, de basis van wat het project El Sensacional Mexicano zou worden.
Ik bevond me in een ondergrondse parkeergarage in CDMX en vervolgens in DF, waar ik mensen zag die met de hand rótulos van Mexicaanse straattaal schilderden. Dit was rond mijn eerste jaren grafisch ontwerp en het veranderde alles. Ik zag hetzelfde ontwerp en werk dat ik bewonder op de stickers uit Culiacan, maar nu in mijn eigen stad en in mijn eigen taal, met de kracht die alleen met de hand geschilderde letters kunnen bereiken. Dit stelde me in staat mijn eigen grafische stijl te ontwikkelen en mijn opleiding te betalen met zeefdrukwerk en wearables. Een paar jaar later volgde ik een leertijd bij FWM (The Fabric Workshop and Museum) in Philadelphia en uiteindelijk woonde ik in New York.
Mexayorkino sinds 2005, professionele branding, fotografie en diseño. Ontdek de stedelijke details en obsessie met de behandeling en interventies van natuurlijke oorsprong en provocaties die opduiken in de stad op de oppervlakte van New York. Por último zelfbenoemde transculturele visuele vertaler – Traductor visuele transculturele – dit laatste heeft te maken met mijn eeuwige liefde voor mijn mexicanidad, mis moles y mis mezcales.
Mexayorkino is sinds 2005 een professional in branding, fotografie en design. Een onvermoeibare ontdekker van stedelijke details en geobsedeerd door zowel spontane als opzettelijke oppervlaktebehandelingen en -interventies die dagelijks in New York City plaatsvinden. Tot slot, een zelfverklaarde Transculturele Visuele Vertaler – een titel die mijn eeuwige liefde voor mijn Mexicaanse erfgoed, mijn moedervlekken en mijn mezcales verraadt.
JE NOEMT NEW YORK ALS INSPIRATIEBRON. KUN JE DIT UITLEGGEN EN HOE HET VERSCHILT MET MEXICO-STAD?
Ik denk niet dat ik te goeder trouw kan zeggen dat ik de CDMX van het NU ken, zoals ik leef en mijn NYC herontdek. Nieuw York is complex en openhartig. Romantisch en reddend, verlangend en liefhebbend. Nieuw York verlaat je en je bent er! NYC is de stad waar je naartoe gaat om jezelf opnieuw uit te vinden en voor velen de stad waar je je andere zelf achterliet voordat je degene heruitvond die de stad gelukkig achterlaat, wetende hoeveel ze geleerd heeft op haar weg naar buiten. Als je me vraagt wat het verschil is, zeg ik: "ALLES... zoals het hoort te zijn!". Ik ben eeuwig dankbaar dat ik in beide steden heb gewoond tijdens verschillende vormende periodes in mijn leven. Mexico heeft me gekoesterd en Nieuw York heeft me toegestaan de mens te zijn die ik ben.
New York is complex en openhartig. Romantisch en wild, veeleisend en genereus. New York neemt van je – en geeft terug!
KUN JE ONS IETS VERTELLEN OVER JE ACHTERGROND EN HOE JE VOOR HET EERST IN DE KUNST EN HET DESIGN BENT GEKOMEN? WAT WAREN JE EERSTE INSPIRATIES?
Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot de kunstwereld. Er was altijd een camera en er werden foto's gemaakt, gewoon om het leven te documenteren. Mijn huis was een 'doe-het-zelf'-huis. Dus het was nooit vreemd om dingen te maken van willekeurige voorwerpen. We reisden veel met de auto, en ik kon/moest de wereld anders zien. De tijd rekt en kromt als je zevenentwintig uur als kind in een vrachtwagen zit. Details worden verhalen en je creëert complete universums in je hoofd. De familie van mijn moederskant woont in Culiacan Sinaloa en dat maakt ook deel uit van mijn (norteño) geschiedenis. Ik denk niet dat ik dit ooit hardop heb gezegd, maar een bepalend moment was begin jaren 80 – mijn oudere neven stuurden brieven per post naar bedrijven zoals Pepsi, Coors, de Dodgers, het Amerikaans Olympisch Comité van 1984, met de vraag om allerlei leuke dingen. Blijkbaar was dit een ding met al hun vrienden. Er was een alinea in het Engels die werd doorgegeven, letter voor letter overgeschreven, en ter informatie: niemand sprak Engels. Dus dit maakt het nog Mexicaanser – als je het weet, dan weet je het – en het resultaat was dat maanden later, uit de tientallen brieven die je stuurde, er eentje je de meest waanzinnige, typisch Amerikaanse reclameswag terugstuurde. Van de uiterst waardevolle en verhandelbare stickers tot gekke dingen zoals een rode truckerpet van Marlboro-sigaretten. Ik noem dit allemaal omdat je vraag me doet beseffen dat dit is waar mijn liefde voor branding design en reclame is ontstaan. Ze hadden de deur van hun kamer volgeplakt met stickers en ik vond dat altijd het coolste wat er was. Jaren later ontdekte ik, toevallig, de basis van wat het project El Sensacional Mexicano zou worden.
Ik bevond me in een ondergrondse parkeergarage in CDMX en vervolgens in DF, waar ik mensen zag die met de hand rótulos van Mexicaanse straattaal schilderden. Dit was rond mijn eerste jaren grafisch ontwerp en het veranderde alles. Ik zag hetzelfde ontwerp en werk dat ik bewonder op de stickers uit Culiacan, maar nu in mijn eigen stad en in mijn eigen taal, met de kracht die alleen met de hand geschilderde letters kunnen bereiken. Dit stelde me in staat mijn eigen grafische stijl te ontwikkelen en mijn opleiding te betalen met zeefdrukwerk en wearables. Een paar jaar later volgde ik een leertijd bij FWM (The Fabric Workshop and Museum) in Philadelphia en uiteindelijk woonde ik in New York.
HOE IS FIVE INCH MONSTERS BEGONNEN? WEET JE NOG NIET DE EERSTE #SUBWAYMOUTHS DIE JE FOTOGRAFEERDE?
Het begon al toen ik naar New York verhuisde. Het was het eerste wat me opviel toen ik de trap afdaalde naar het metrostation. De #SUBWAYMOUTHS waren onmogelijk te negeren. Levensgroot, precies ter hoogte van je gezicht. Doelbewust ontworpen om die ene blik te vangen, of je dat nu wilde of niet.
Het verzamelen van FIM duurde iets langer. Elke dag observeerde en analyseerde ik mijn omgeving. Alles was nieuw en had iets nodig om het te begrijpen. FIM onderging een paar transformaties, van producten (speelgoed) tot zeefdruk-mode-ideeën – om uiteindelijk de artistieke dagelijkse praktijk te worden van het documenteren van 'alles' om me heen.
WAT ZEGGEN DEZE GETROKKEN MONDEN, VAAK BOOS, GROTESK OF SPEELS, OVER DE HOUDING VAN NEW YORK?
Dit is iets waar ik me constant van bewust ben, maar ik denk niet dat er een definitief antwoord op is; de #SUBWAYMOUTHS zijn constant in beweging. Ze geven wel een momentopname van de tijd waarin we leven, vaak politiek en zeer sociaal bewust. Ik zou ze omschrijven als oneindige New Yorkse attitudes, New York heeft te veel persoonlijkheden om ze in één hokje te plaatsen.
HET PROJECT IS BIJNA EEN VISUEEL DAGBOEK VAN HET COLLECTIEVE ONDERBEWUSTZIJN VAN DE STAD. BENT U HET ERMEE EENS?
Dat is het, en het documenteren ervan is altijd de bedoeling geweest. Ik was en ben nog steeds gefascineerd door wat het communiceert in stilte, recht in je gezicht, met hun onbeschaamde waarheden. En door ze allemaal voor het eerst samen te zien, afgedrukt tijdens de CHOLITA Café-show in juni 2025, kregen ze de collectieve vrijheid die de verbinding met UNCLE mogelijk maakte. Nu gluren ze uit hun langdurige verblijfplaats via Instagram.
WELKE THEMA'S OF PATRONEN ZIJN ER IN DE LOOP VAN DE TIJD ONTSTAAN IN DE MONDEN DIE MENSEN TEKENEN? KUN JE PARALLELLEN TEKENEN MET DE 'MONSTERS' EN WAT ER OVER DE HELE WERELD GEBEURT?
Patronen zijn overal en #SUBWAYMOUTHS is daarop geen uitzondering. De zwarte tand, de lul op de mond, de gescheurde, gescheurde, bekraste, verwoeste, gepeste, lege oppervlakken... Het klinkt allemaal bekend en voor mij lijkt het op en beschrijft het de sociale problemen van grote metropolen.
ZIE JE DIT ALS EEN KUNSTBEWEGING, EEN MAATSCHAPPELIJK COMMENTAAR, OF BEIDE?
FIM is mijn persoonlijke, dagelijkse artistieke praktijk. Maar ik weet zeker dat, nu de palen in de metro verdwijnen, deze ooit bestudeerd zullen worden en hun boodschappen luider en versterkt zullen klinken. Jaren geleden gaf een vriend van een vriend van mij, een docent, een les aan een universiteit in New York en gebruikte FIM als referentie voor continuïteit en langdurige stedelijke documentatie en kunstpraktijk.
HOE WAS HET OM DE EVOLUTIE VAN HET PROJECT IN DE LOOP VAN AL DIE JAREN TE ZIEN? WAT HEEFT HET JE GELEERD OVER NEW YORK, OF OVER MENSEN IN HET ALGEMEEN?
Mensen door de geschiedenis heen houden ervan om hun stempel te drukken en raken snel verveeld. Wat FIM betreft, er is een houdbaarheidsdatum, de borden worden verwijderd terwijl ik dit schrijf en hun dag als #SUBWAYMOUTHS is geteld. Ik moet waarschijnlijk nog eens OMHOOG kijken.
WAAROM DENK JE DAT DE METRO EN NIET DE STRAAT ZO'N VRUCHTBARE BODEM IS VOOR DIT SOORT KUNSTMATIGE UITING?
Dit gebeurt overal, ik heb het alleen beperkt tot de metro als onderwerp voor het documenteren, omdat hun formaat en vorm meer standaard waren en de ontmoetingen onvermijdelijk. Het vastleggen hiervan op straat draait meer om timing. En zoals jullie goed weten, is dit de basis voor wildposting in New York.
Dit hele project klinkt behoorlijk poëtisch. Van traditionele advertenties in de metro tot aan de posters die nu bovengronds door heel New York worden verspreid. Is dit wat je voor ogen had toen je in 2013 begon met de documentatie ervan?
Eerlijk gezegd is dit gewoon magisch en heeft het mij en de #SUBWAYMOUTHS de ruimte gegeven om groter te dromen. Dus ik zie dit nog maar als het begin.
VIDA ETERNA A LAS SUBWAYMOUTHS! En nog veel meer heruitvindingen voor FIVEINCHMONSTERS GRACIAS TOTALES.
www.ggvz.nyc
www.instagram.com/fiveinchmonsters
Het begon al toen ik naar New York verhuisde. Het was het eerste wat me opviel toen ik de trap afdaalde naar het metrostation. De #SUBWAYMOUTHS waren onmogelijk te negeren. Levensgroot, precies ter hoogte van je gezicht. Doelbewust ontworpen om die ene blik te vangen, of je dat nu wilde of niet.
Het verzamelen van FIM duurde iets langer. Elke dag observeerde en analyseerde ik mijn omgeving. Alles was nieuw en had iets nodig om het te begrijpen. FIM onderging een paar transformaties, van producten (speelgoed) tot zeefdruk-mode-ideeën – om uiteindelijk de artistieke dagelijkse praktijk te worden van het documenteren van 'alles' om me heen.
WAT ZEGGEN DEZE GETROKKEN MONDEN, VAAK BOOS, GROTESK OF SPEELS, OVER DE HOUDING VAN NEW YORK?
Dit is iets waar ik me constant van bewust ben, maar ik denk niet dat er een definitief antwoord op is; de #SUBWAYMOUTHS zijn constant in beweging. Ze geven wel een momentopname van de tijd waarin we leven, vaak politiek en zeer sociaal bewust. Ik zou ze omschrijven als oneindige New Yorkse attitudes, New York heeft te veel persoonlijkheden om ze in één hokje te plaatsen.
HET PROJECT IS BIJNA EEN VISUEEL DAGBOEK VAN HET COLLECTIEVE ONDERBEWUSTZIJN VAN DE STAD. BENT U HET ERMEE EENS?
Dat is het, en het documenteren ervan is altijd de bedoeling geweest. Ik was en ben nog steeds gefascineerd door wat het communiceert in stilte, recht in je gezicht, met hun onbeschaamde waarheden. En door ze allemaal voor het eerst samen te zien, afgedrukt tijdens de CHOLITA Café-show in juni 2025, kregen ze de collectieve vrijheid die de verbinding met UNCLE mogelijk maakte. Nu gluren ze uit hun langdurige verblijfplaats via Instagram.
WELKE THEMA'S OF PATRONEN ZIJN ER IN DE LOOP VAN DE TIJD ONTSTAAN IN DE MONDEN DIE MENSEN TEKENEN? KUN JE PARALLELLEN TEKENEN MET DE 'MONSTERS' EN WAT ER OVER DE HELE WERELD GEBEURT?
Patronen zijn overal en #SUBWAYMOUTHS is daarop geen uitzondering. De zwarte tand, de lul op de mond, de gescheurde, gescheurde, bekraste, verwoeste, gepeste, lege oppervlakken... Het klinkt allemaal bekend en voor mij lijkt het op en beschrijft het de sociale problemen van grote metropolen.
ZIE JE DIT ALS EEN KUNSTBEWEGING, EEN MAATSCHAPPELIJK COMMENTAAR, OF BEIDE?
FIM is mijn persoonlijke, dagelijkse artistieke praktijk. Maar ik weet zeker dat, nu de palen in de metro verdwijnen, deze ooit bestudeerd zullen worden en hun boodschappen luider en versterkt zullen klinken. Jaren geleden gaf een vriend van een vriend van mij, een docent, een les aan een universiteit in New York en gebruikte FIM als referentie voor continuïteit en langdurige stedelijke documentatie en kunstpraktijk.
HOE WAS HET OM DE EVOLUTIE VAN HET PROJECT IN DE LOOP VAN AL DIE JAREN TE ZIEN? WAT HEEFT HET JE GELEERD OVER NEW YORK, OF OVER MENSEN IN HET ALGEMEEN?
Mensen door de geschiedenis heen houden ervan om hun stempel te drukken en raken snel verveeld. Wat FIM betreft, er is een houdbaarheidsdatum, de borden worden verwijderd terwijl ik dit schrijf en hun dag als #SUBWAYMOUTHS is geteld. Ik moet waarschijnlijk nog eens OMHOOG kijken.
WAAROM DENK JE DAT DE METRO EN NIET DE STRAAT ZO'N VRUCHTBARE BODEM IS VOOR DIT SOORT KUNSTMATIGE UITING?
Dit gebeurt overal, ik heb het alleen beperkt tot de metro als onderwerp voor het documenteren, omdat hun formaat en vorm meer standaard waren en de ontmoetingen onvermijdelijk. Het vastleggen hiervan op straat draait meer om timing. En zoals jullie goed weten, is dit de basis voor wildposting in New York.
Dit hele project klinkt behoorlijk poëtisch. Van traditionele advertenties in de metro tot aan de posters die nu bovengronds door heel New York worden verspreid. Is dit wat je voor ogen had toen je in 2013 begon met de documentatie ervan?
Eerlijk gezegd is dit gewoon magisch en heeft het mij en de #SUBWAYMOUTHS de ruimte gegeven om groter te dromen. Dus ik zie dit nog maar als het begin.
VIDA ETERNA A LAS SUBWAYMOUTHS! En nog veel meer heruitvindingen voor FIVEINCHMONSTERS GRACIAS TOTALES.
www.ggvz.nyc
www.instagram.com/fiveinchmonsters
