Naar aanleiding van de beslissing van het Hooggerechtshof om transgenders uit te sluiten van de definitie van ‘vrouw’, Danielle Brathwaite-Shirley aangemaakt TRANS & VOORWAARDEN with ONGEVEER, een gezamenlijk archief van transgenderstemmen dat zich op het snijvlak van kunst en activisme bevindt. Wat begon als een serie posters voor een protestvasten, groeide uit tot een digitaal platform dat transgenders de mogelijkheid biedt om 'veilig te handelen' en hun ervaringen te documenteren. Nu, in samenwerking met UNCLE en CIRCA, veroveren deze getuigenissen Londen als een flypostcampagne.
Voor Danielle is het publiek haar medium. Haar kunst is ontworpen om een reactie of, beter nog, een actie uit te lokken. In tegenstelling tot de culturele neiging om te esthetiseren en te ontsmetten, pleit ze voor 'kunst die niet mooi is, niet vriendelijk is voor het publiek en waar het moeilijk is om naar te kijken', en die ongemak oproept om de noodzakelijke verandering teweeg te brengen.
In essentie weigert haar praktijk uitwissing: 'Ik archiveer het bestaan van zwarte en transgenders', vertelt Danielle aan UNCLE. In deze vijandige tijden waarschuwt ze dat 'het verlies van [trans]rechten een spoor is van het ontnemen van de rechten van anderen'. Haar werk illustreert hoe we, ondanks de toenemende censuur, onze stem moeten blijven laten horen: 'Het is tijd om alle risico's te nemen, fouten te maken en het niet goed te doen, want er komt misschien een moment waarop die kans niet meer bestaat.'
Wat overduidelijk is uit haar werk en uit ons interview: de dringende noodzaak om meer te doen en nu actie te ondernemen.
functionaliteiten
08.25 Danielle Brathwaite-Shirley en CIRCA laten de stemmen van transgenders niet het zwijgen opleggen
Terwijl rechten worden teruggeschroefd, archiveert, versterkt en protesteert Danielle Brathwaite-Shirley met haar kunst voor translevens
KUN JE ONS TEN EERSTE IN JE EIGEN WOORDEN VERTELLEN WIE JE BENT?
Ik ben een reactionaire kunstenaar. Ik neem in me op wat er op dat moment om me heen gebeurt en maak werk dat het publiek de kans geeft om actie te ondernemen of op een of andere manier te reageren. Ik heb het vaak gezegd, maar het is de moeite waard om het nog eens te herhalen: het publiek is het medium waarmee ik werk en mijn doel is om hen keuzes te bieden die hen bijblijven.
KUN JE VERTELLEN HOE JE OP HET IDEE VAN TRANS EN CONDITIES KWAM EN HOE JE HET TOT LEVEN HEBT GEBRACHT?
Het idee ontstond eigenlijk pas na de Britse uitspraak die transgenders uitsloot van de categorie vrouw. Het begon als een serie posters voor het protest tegen deze uitspraak en groeide vervolgens uit tot een breder stuk, waarin we mensen een platform wilden bieden om te bespreken hoe ze zich precies voelden. We hadden een manier nodig om te reageren, een plek om samen te komen, een manier waarop onze stemmen niet slechts een voetnoot zouden zijn.
HET WERK VOELT ALS EEN GEDURFDE DAAD VAN VERZET TEGEN HET UITWISSEN VAN TRANSLEVENS EN STEMMEN. HOE CENTRAAL ZIJN DE BEGRIPPEN AANWEZIGHEID, ZICHTBAARHEID EN SPREKEN IN JE PRAKTIJK ALS KUNSTENAAR?
Ik zou zeggen dat mijn werk draait om het geven van keuzemogelijkheden aan mensen. Door dat proces spreken we vaak met mensen die beperkte keuzemogelijkheden hebben. Hun gedachten, gevoelens en woorden vormen de basis van het werk dat we maken. Het archiveren van stemmen die vaak genegeerd worden, heeft geen enkele zin als ze alleen maar als content gebruikt worden. De stemmen die we archiveren, vormen dus de basis voor bredere keuzes binnen het werk.
EEN GROOT DEEL VAN JE WERK RICHT ZICH OP DE ERVARING VAN ZWARTE EN TRANSGENERE MENSEN. HOE BESCHERM JE JEZELF EN JE ENERGIE ALS KUNSTENAAR, ACTIVIST EN ZWARTE TRANSGENERE VROUW IN DEZE TURBULENTE TIJDEN?
Dat is een onjuiste bewering. Mijn gemeenschap is zwart en trans. Mijn familie is zwart en trans. Zij vormen de basis. Het centreert hun stemmen door hun manier van denken, referenties en esthetiek. Maar vaak is het de focus op de woorden 'zwart' en 'trans' die wordt gebruikt als klankbord voor symbolisme en 'othering'. Ik archiveer het bestaan van zwart en trans. Maar de ervaring die je opdoet door het werk zal vastleggen wie je bent en waar je staat. De keuzes die je wel of niet hebt gemaakt, zullen in dit geval je weerspiegeling zijn.
Mijn basis is zwart en trans, dus al die verwijzingen komen er vanzelfsprekend in voor, maar in mijn werk draait het vooral om het leveren van commentaar op de huidige staat van de wereld.
Jouw ervaring zal je eigen zijn. Je leert vooral over jezelf, hoe je denkt, hoe je je voelt en waar je inspanning naartoe gaat.
Ik ben een reactionaire kunstenaar. Ik neem in me op wat er op dat moment om me heen gebeurt en maak werk dat het publiek de kans geeft om actie te ondernemen of op een of andere manier te reageren. Ik heb het vaak gezegd, maar het is de moeite waard om het nog eens te herhalen: het publiek is het medium waarmee ik werk en mijn doel is om hen keuzes te bieden die hen bijblijven.
KUN JE VERTELLEN HOE JE OP HET IDEE VAN TRANS EN CONDITIES KWAM EN HOE JE HET TOT LEVEN HEBT GEBRACHT?
Het idee ontstond eigenlijk pas na de Britse uitspraak die transgenders uitsloot van de categorie vrouw. Het begon als een serie posters voor het protest tegen deze uitspraak en groeide vervolgens uit tot een breder stuk, waarin we mensen een platform wilden bieden om te bespreken hoe ze zich precies voelden. We hadden een manier nodig om te reageren, een plek om samen te komen, een manier waarop onze stemmen niet slechts een voetnoot zouden zijn.
HET WERK VOELT ALS EEN GEDURFDE DAAD VAN VERZET TEGEN HET UITWISSEN VAN TRANSLEVENS EN STEMMEN. HOE CENTRAAL ZIJN DE BEGRIPPEN AANWEZIGHEID, ZICHTBAARHEID EN SPREKEN IN JE PRAKTIJK ALS KUNSTENAAR?
Ik zou zeggen dat mijn werk draait om het geven van keuzemogelijkheden aan mensen. Door dat proces spreken we vaak met mensen die beperkte keuzemogelijkheden hebben. Hun gedachten, gevoelens en woorden vormen de basis van het werk dat we maken. Het archiveren van stemmen die vaak genegeerd worden, heeft geen enkele zin als ze alleen maar als content gebruikt worden. De stemmen die we archiveren, vormen dus de basis voor bredere keuzes binnen het werk.
EEN GROOT DEEL VAN JE WERK RICHT ZICH OP DE ERVARING VAN ZWARTE EN TRANSGENERE MENSEN. HOE BESCHERM JE JEZELF EN JE ENERGIE ALS KUNSTENAAR, ACTIVIST EN ZWARTE TRANSGENERE VROUW IN DEZE TURBULENTE TIJDEN?
Dat is een onjuiste bewering. Mijn gemeenschap is zwart en trans. Mijn familie is zwart en trans. Zij vormen de basis. Het centreert hun stemmen door hun manier van denken, referenties en esthetiek. Maar vaak is het de focus op de woorden 'zwart' en 'trans' die wordt gebruikt als klankbord voor symbolisme en 'othering'. Ik archiveer het bestaan van zwart en trans. Maar de ervaring die je opdoet door het werk zal vastleggen wie je bent en waar je staat. De keuzes die je wel of niet hebt gemaakt, zullen in dit geval je weerspiegeling zijn.
Mijn basis is zwart en trans, dus al die verwijzingen komen er vanzelfsprekend in voor, maar in mijn werk draait het vooral om het leveren van commentaar op de huidige staat van de wereld.
Jouw ervaring zal je eigen zijn. Je leert vooral over jezelf, hoe je denkt, hoe je je voelt en waar je inspanning naartoe gaat.
We zien ook in het Verenigd Koninkrijk en Duitsland steeds meer pogingen tot censuur. Hoe kunnen kunstenaars zich hiertegen verzetten volgens jou en welke rol speelt kunst bij het beschermen van de vrijheid van meningsuiting?
Kunst kan zowel een rol spelen in censuur als in vrijheid. Het is niet eerlijk om het alleen te zien als iets dat vrijheid beschermt. Het kan voor beide aspecten gebruikt worden. Daarom zien we bij een toename van censuur ook een toename in de presentaties van bepaalde kunstvormen en een afname van andere. Elke kunstenaar en elk kunstwerk heeft zijn eigen rol.
Als je als kunstenaar exposeert, wordt je rol niet alleen bepaald door wat je laat zien, maar ook door wiens plaats je inneemt. Wiens stem je versterkt en welke onderwerpen je aansnijdt.
Ik vind dat kunstenaars hun eigen ding moeten doen, maar ik zou graag kunst zien die niet mooi is, niet aardig is voor het publiek en waar het moeilijk is om naar te kijken. Dat dwingt ons om onszelf te confronteren met de keuzes die we hebben gemaakt om daar te komen.
We moeten niet stoppen met het nemen van risico's op het werk vanwege nieuwe wetten. Het is tijd om alle risico's te nemen, fouten te maken en het niet goed te doen, want er kan een moment komen waarop die kans niet meer bestaat.
Tot slot denk ik ook dat samenwerken en dingen doen voor andere doelen een geweldige manier is om betrokken te raken bij een beweging, in plaats van je te beperken tot een kunstpraktijk. Dit alles vertel ik mezelf ook.
DAARNAAST NODIGT UW WERK HET PUBLIEK UIT OM BETROKKEN TE RAKEN. WAAROM ZIJN ONDERDOMPELING EN PARTICIPATIE BELANGRIJK VOOR UW PRAKTIJK?
Omdat we nu moeten handelen... als we dat niet doen, kunnen we het niet. Ik wil kansen bieden om in veiligheid te handelen. Een oefenomgeving. Een methode om de overgang van veilig reageren naar opkomen voor een zaak die je na aan het hart ligt, te vergemakkelijken.
Ik ben geïnteresseerd in de rol die de stad (in dit geval Londen) speelt in trans- en andere omstandigheden, en ook in je bredere werk. Hoe belangrijk was het om ruimte terug te winnen in de stad? Hoe is de reactie van het publiek geweest?
Ik heb geen reactie. Ik moet meer doen. Hopelijk lukt dat. We verzamelen geen gegevens over het publiek, dus het is moeilijk voor mij om te zeggen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik dankbaar ben voor iedereen die brieven heeft geschreven en hoop dat ik in de toekomst betere manieren kan vinden om dit opnieuw te doen.
ONDANKS DE TOENEMENDE VIJANDIGHEID IN DE MAATSCHAPPIJ WAS DE LONDON TRANS PRIDE PARADE VAN DIT JAAR DE GROOTSTE OOIT, EEN KRACHTIGE BLIJK VAN SOLIDARITEIT. DENKT U DAT LONDEN EEN PLAATS VAN VERZET EN GEMEENSCHAP KAN ZIJN? HOE VERHOUDT HET ZICH TOT BERLIJN?
Transrechten zouden niet beperkt moeten blijven tot één plek of rechtszaak. Transgenders zijn mensen en verdienen bescherming. Die hebben we niet meer. En we verliezen er steeds meer van.
Ik wil niet nog meer transgenders verliezen dan we al hebben. Londen is een plek van verzet, en dat verzet is nu beantwoord met strenge repressie en censuur door zowel de Labour- als de conservatieve regering. Het gaat niet alleen om transgenderrechten. Het verlies van onze rechten is een spoor van het ontnemen van de rechten van anderen.
Kunst kan zowel een rol spelen in censuur als in vrijheid. Het is niet eerlijk om het alleen te zien als iets dat vrijheid beschermt. Het kan voor beide aspecten gebruikt worden. Daarom zien we bij een toename van censuur ook een toename in de presentaties van bepaalde kunstvormen en een afname van andere. Elke kunstenaar en elk kunstwerk heeft zijn eigen rol.
Als je als kunstenaar exposeert, wordt je rol niet alleen bepaald door wat je laat zien, maar ook door wiens plaats je inneemt. Wiens stem je versterkt en welke onderwerpen je aansnijdt.
Ik vind dat kunstenaars hun eigen ding moeten doen, maar ik zou graag kunst zien die niet mooi is, niet aardig is voor het publiek en waar het moeilijk is om naar te kijken. Dat dwingt ons om onszelf te confronteren met de keuzes die we hebben gemaakt om daar te komen.
We moeten niet stoppen met het nemen van risico's op het werk vanwege nieuwe wetten. Het is tijd om alle risico's te nemen, fouten te maken en het niet goed te doen, want er kan een moment komen waarop die kans niet meer bestaat.
Tot slot denk ik ook dat samenwerken en dingen doen voor andere doelen een geweldige manier is om betrokken te raken bij een beweging, in plaats van je te beperken tot een kunstpraktijk. Dit alles vertel ik mezelf ook.
DAARNAAST NODIGT UW WERK HET PUBLIEK UIT OM BETROKKEN TE RAKEN. WAAROM ZIJN ONDERDOMPELING EN PARTICIPATIE BELANGRIJK VOOR UW PRAKTIJK?
Omdat we nu moeten handelen... als we dat niet doen, kunnen we het niet. Ik wil kansen bieden om in veiligheid te handelen. Een oefenomgeving. Een methode om de overgang van veilig reageren naar opkomen voor een zaak die je na aan het hart ligt, te vergemakkelijken.
Ik ben geïnteresseerd in de rol die de stad (in dit geval Londen) speelt in trans- en andere omstandigheden, en ook in je bredere werk. Hoe belangrijk was het om ruimte terug te winnen in de stad? Hoe is de reactie van het publiek geweest?
Ik heb geen reactie. Ik moet meer doen. Hopelijk lukt dat. We verzamelen geen gegevens over het publiek, dus het is moeilijk voor mij om te zeggen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik dankbaar ben voor iedereen die brieven heeft geschreven en hoop dat ik in de toekomst betere manieren kan vinden om dit opnieuw te doen.
ONDANKS DE TOENEMENDE VIJANDIGHEID IN DE MAATSCHAPPIJ WAS DE LONDON TRANS PRIDE PARADE VAN DIT JAAR DE GROOTSTE OOIT, EEN KRACHTIGE BLIJK VAN SOLIDARITEIT. DENKT U DAT LONDEN EEN PLAATS VAN VERZET EN GEMEENSCHAP KAN ZIJN? HOE VERHOUDT HET ZICH TOT BERLIJN?
Transrechten zouden niet beperkt moeten blijven tot één plek of rechtszaak. Transgenders zijn mensen en verdienen bescherming. Die hebben we niet meer. En we verliezen er steeds meer van.
Ik wil niet nog meer transgenders verliezen dan we al hebben. Londen is een plek van verzet, en dat verzet is nu beantwoord met strenge repressie en censuur door zowel de Labour- als de conservatieve regering. Het gaat niet alleen om transgenderrechten. Het verlies van onze rechten is een spoor van het ontnemen van de rechten van anderen.
