Op 26 mei 2024 was het noorden van Parijs het toneel van het tweede deel van de CONGREGATIONS-serie, getiteld 'Marcher les murs' of 'Walking the Walls'. Het bestond uit een tocht over een speciaal aangelegde route van 4 km langs verschillende herkenbare plekken in het Parijse landschap. Tijdens deze verkenning waren er vijf performances van kunstenaars met individuele werken die geïnspireerd waren op de thema's van het evenement – ​​lees er meer over. hier. 

De dag was bedoeld om een ​​gesprek op gang te brengen over de homogenisering die plaatsvindt in de Parijse wijken en die blijft leiden tot de onderdrukking van hedendaagse kunst die de autoritaire structuren achter deze privatisering bekritiseert. Tijdens het evenement werden performatieve artistieke gebaren gebruikt om de ruimtes waarin ze plaatsvonden tijdelijk te verstoren en vervolgens collectieve actie te inspireren.  

Beginnend op Square Marmottan, een kleine groene oase tussen het opwindende landschap van de omgeving, was het eerste optreden Puer Deorum. Ze besteedden tijd aan het maken van plaquettes uit klei die langzaam een ​​pad vormden dat de herinnering aan de liefde volgde via een ontroerend stuk proza ​​dat erop was gegraveerd. Dit proces was doordacht en gaf mensen de tijd om de boodschap te lezen en in zich op te nemen terwijl deze werd geschreven – een unieke manier om tekst in zich op te nemen. 

Velen waren hier verzameld om niet alleen naar Deorum te kijken, maar ook naar het begin van de middag. Er werd veganistisch eten rondgedeeld, samen met zines vol illustraties en een tekst van Dita Hashi later voorgelezen worden. Dit bracht een gevoel van gemeenschap met zich mee, de verbondenheid van de aanwezigen die spoedig samen aan een ontroerende reis zouden beginnen. Dit werd mogelijk gemaakt door Gribaudiplytas die een op maat gemaakte trolley-achtige structuur ontwierp en bouwde die het kernonderdeel van de dag vormde. Het bevatte alles wat nodig was en werd gebruikt om de menigte bij elkaar te brengen, en fungeerde als middelpunt en baken voor de processie.  

Eenmaal vertrokken we richting La Chapelle Eric Androa Mindre Kolo Hij begon aan een ontroerend performancekunstwerk. Zijn lichaam kronkelde zich door de straten van Parijs terwijl hij de vlag van de Democratische Republiek Congo stevig vasthield en met een megafoon een onheilspellende sirene liet klinken voor de luisteraars. Hij gebruikte tape om trottoirs af te sluiten en schuwde de interactie met de mensen om hem heen niet, alsof hij de passiviteit wilde afdwingen; hij gebruikte zijn lichaam als een vat voor de grote pijn en het conflict dat hij wilde uitbeelden. Door de onmiskenbare aard van de act trok CONGREGATIONS voorbijgangers aan die zich bij ons gezelschap voegden, gefascineerd door wat er gebeurde. 

Terwijl de groep verder ging, werden posters uit de kar getrokken, waarbij hun ontwerpen de onderzochte thema's duidelijk maakten. Als daad van rebellie tegen negatieve politieke agenda's werden ze op muren geplakt om het moment te markeren en intriges te wekken bij mensen die in onze voetsporen traden, en de wandeling toepasselijk door lieten gaan, zelfs tijdens onze afwezigheid.  

Vervolgens werden we naar een nis vlak bij de hoofdstraat geleid, ingeklemd tussen twee locaties Lucie Camous begonnen hun lezing en uitvoering van 'Filer Droit' of 'Fly Straight'. Hierbij werd gebruik gemaakt van ongemakkelijke en ontwrichtende bewegingen naast een fluctuerende toon van de stem om te contrasteren met de gesproken woorden, waardoor een onsamenhangende ervaring ontstond die de gesproken woorden alleen maar verdiepte. Ondanks een poging om de groep in beweging te krijgen, gingen de prestaties door, wat de weerstand tegen conformiteit onderstreepte. 

Ten slotte hadden we een driedelige lezing van Marie-Julie Chalu, Dat zette luisteraars aan om na te denken over hoe onze toekomst eruit zou kunnen zien. Zelf sprak ze over haar fixatie op een plek waar zwarte vrouwen veilig en gehoord kunnen worden. Hun stem is een stem die zo vaak over het hoofd wordt gezien in onze samenleving en die we uiteraard moeten blijven verheffen. Het sentiment van utopieën voelde als een passend einde van onze dag, toen we nog een maaltijd deelden en de hoop bespraken op wat er zou kunnen gebeuren als we doorgaan met het meenemen van wat vandaag werd gedeeld naar de toekomst.  

De dag legde de essentie vast van het Parijse verzet tegen conformiteit, door intieme lezingen te combineren met opwindende optredens. Deze momenten van eenheid en verzet staan ​​centraal in de CONGREGATIONS-serie, ondersteund door UNCLE terwijl we cultureel activisme blijven verdedigen.