CONGREGATIES Parijs zag hoe 'Marcher les murs' vreemden verenigde om getuige te zijn van een samengestelde kunstenaarsselectie.  

Op 26 mei 2024 waren de noordelijke straten van Parijs getuige van het tweede hoofdstuk in de CONGREGATIONS-serie, getiteld 'Marcher les murs' of 'Walking the Walls'. Het bestond uit een reis langs een speciaal samengesteld parcours van 4 km dat langs verschillende contactpunten van het Parijse landschap liep. Tijdens deze verkenning waren er vijf optredens van individuele stukken van kunstenaars die inspiratie haalden uit de thema's van het evenement – ​​lees er meer over hier. 

De dag hoopte een gesprek op gang te brengen over de homogenisering die plaatsvindt binnen de wijken van Parijs en die blijft resulteren in de onderdrukking van de hedendaagse kunst die de autoritaire structuren achter deze privatisering bekritiseert. Tijdens het hele evenement werden performatieve artistieke gebaren gebruikt om de ruimtes waarin ze plaatsvonden tijdelijk te verstoren en vervolgens collectieve actie te inspireren.  

Beginnend op Square Marmottan, een kleine groene oase tussen het opwindende landschap van de omgeving, was het eerste optreden Puer Deorum. Ze besteedden tijd aan het maken van plaquettes uit klei die langzaam een ​​pad vormden dat de herinnering aan de liefde volgde via een ontroerend stuk proza ​​dat erop was gegraveerd. Dit proces was doordacht en gaf mensen de tijd om de boodschap te lezen en in zich op te nemen terwijl deze werd geschreven – een unieke manier om tekst in zich op te nemen. 

Velen waren hier verzameld om niet alleen naar Deorum te kijken, maar ook naar het begin van de middag. Er werd veganistisch eten rondgedeeld, samen met zines vol illustraties en een tekst van Dita Hashi later voorgelezen worden. Dit bracht een gevoel van gemeenschap met zich mee, de verbondenheid van de aanwezigen die spoedig samen aan een ontroerende reis zouden beginnen. Dit werd mogelijk gemaakt door Gribaudiplytas die een op maat gemaakte trolley-achtige structuur ontwierp en bouwde die het kernonderdeel van de dag vormde. Het bevatte alles wat nodig was en werd gebruikt om de menigte bij elkaar te brengen, en fungeerde als middelpunt en baken voor de processie.  

Eenmaal vertrokken we richting La Chapelle Eric Androa Mindre Kolo begon een ontroerend stuk performancekunst. Zijn lichaam kronkelde door de straten van Parijs terwijl hij de vlag van de Democratische Republiek Congo stevig vasthield terwijl hij een megafoon gebruikte om een ​​zenuwslopende sirene af te blazen voor degenen die luisterden. Hij gebruikte tape om looppaden af ​​te snijden, en was niet bang om met de mensen om hem heen te communiceren, alsof hij wilde dat de passiviteit zou stoppen; hij gebruikte zijn lichaam als vat voor de grote pijn en conflicten die hij moest uitbeelden. Vanwege de aard van deze onmiskenbare daad begonnen de CONGREGATIES mensen op straat aan te trekken die zich bij onze entourage voegden, gefascineerd door wat er gebeurde. 

Terwijl de groep verder ging, werden posters uit de kar getrokken, waarbij hun ontwerpen de onderzochte thema's duidelijk maakten. Als daad van rebellie tegen negatieve politieke agenda's werden ze op muren geplakt om het moment te markeren en intriges te wekken bij mensen die in onze voetsporen traden, en de wandeling toepasselijk door lieten gaan, zelfs tijdens onze afwezigheid.  

Vervolgens werden we naar een nis vlak bij de hoofdstraat geleid, ingeklemd tussen twee locaties Lucie Camous begonnen hun lezing en uitvoering van 'Filer Droit' of 'Fly Straight'. Hierbij werd gebruik gemaakt van ongemakkelijke en ontwrichtende bewegingen naast een fluctuerende toon van de stem om te contrasteren met de gesproken woorden, waardoor een onsamenhangende ervaring ontstond die de gesproken woorden alleen maar verdiepte. Ondanks een poging om de groep in beweging te krijgen, gingen de prestaties door, wat de weerstand tegen conformiteit onderstreepte. 

Ten slotte hadden we een driedelige lezing van Marie-Julie Chalu, Dat zette luisteraars aan om na te denken over hoe onze toekomst eruit zou kunnen zien. Zelf sprak ze over haar fixatie op een plek waar zwarte vrouwen veilig en gehoord kunnen worden. Hun stem is een stem die zo vaak over het hoofd wordt gezien in onze samenleving en die we uiteraard moeten blijven verheffen. Het sentiment van utopieën voelde als een passend einde van onze dag, toen we nog een maaltijd deelden en de hoop bespraken op wat er zou kunnen gebeuren als we doorgaan met het meenemen van wat vandaag werd gedeeld naar de toekomst.  

De dag legde de essentie vast van het Parijse verzet tegen conformiteit, door intieme lezingen te combineren met opwindende optredens. Deze momenten van eenheid en verzet staan ​​centraal in de CONGREGATIONS-serie, ondersteund door UNCLE terwijl we cultureel activisme blijven verdedigen.