KUNT U ZICHZELF IN UW EIGEN WOORDEN VOORSTELLEN?
Tom: Ik ben Tom Chaix. Ik ben geboren in Parijs, maar ben daar niet opgegroeid. Ik heb het grootste deel van mijn leven in het buitenland doorgebracht. Ik startte Breakers Magazine in 2021, tijdens een periode van reset op het eiland Réunion, vlak voor de kust van Madagaskar. Ik ben opgeleid als civiel ingenieur, maar ik ben al meer dan tien jaar aan het breaken. Die combinatie van technische achtergrond en creatieve nieuwsgierigheid bracht me ertoe iets nieuws te proberen. Het tijdschrift begon als een persoonlijk experiment: een manier om op mijn eigen voorwaarden te leren ontwerpen, schrijven en publiceren en om de visuele en redactionele cultuur die in het skateboarden of surfen bestaat, te doorbreken. De eerste editie deed ik solo, maar daardoor ontmoette ik Sebastián en van daaruit begonnen we een collectief op te bouwen.
SEBASTIÁN: Ik ben Sebastián Esguerra. Ik ben opgegroeid in Colombia en ben een paar jaar geleden naar Frankrijk verhuisd. Mijn achtergrond ligt niet in dansen, maar in skateboarden, voetbal, fotografie en design. Ik heb altijd een nauwe band met hiphop gehad via vrienden en creatieve projecten, maar toen ik Toms eerste nummer van Breakers zag, voelde ik me echt verbonden. Hoewel het zich richtte op breaken, was het niet voor slechts Over bewegingen of gevechten, het ging over de levens, de verhalen, de emoties rond de cultuur. Die menselijke kant trok me aan. Nu help ik mee met het leiden van de artistieke leiding van het tijdschrift, en we proberen er een platform van te maken dat verder gaat dan alleen maar breken, en dat het volledige spectrum van straatcultuur en creatieve zelfexpressie bestrijkt.
HOE ZOU JE BREAKERS MAGAZINE OMSCHRIJVEN AAN IEMAND DIE HET VOOR HET EERST OPPAKT?
Tom: Het is in de eerste plaats een fysiek object. Dat is altijd centraal gestaan in de visie, iets tastbaars, iets om vast te houden. Vanaf het begin wilde ik geen website bouwen of SEO nastreven. Ik wilde iets moois maken, zoals de surf- en skatebladen die ik bewonderde. Dat soort printcultuur bestond nooit echt in de break-up, dus hebben we onze eigen versie gemaakt. Het is tweetalig, helemaal opnieuw opgebouwd en groeit nummer na nummer, samen met de mensen die zich bij het project hebben aangesloten.
SEBASTIAAN: En het gaat niet alleen om 'breaking', dat is het eigenlijk nooit geweest. We gebruiken 'breaking' als een manier om binnen te komen, maar waar we echt in geïnteresseerd zijn, zijn de mensen: hun verhalen, hun worstelingen, hun creativiteit en hoe cultuur in het dagelijks leven leeft. Voor mij is Breakers een platform voor allerlei vormen van straatcultuur, niet alleen dansers, maar ook skaters, dj's, fotografen, schrijvers en zelfs academici. Het is een thuis voor verhalen die niet altijd verteld worden, maar die wel veel impact hebben.
WAT WAS DE OORSPRONKELIJKE MOTIVATIE ACHTER HET BEGINNEN VAN EEN GEPRINT TIJDSCHRIFT IN EEN DIGITAAL EERSTE WERELD?
Tom: Eerlijk gezegd is digitaal nooit bij me opgekomen. Ik wilde iets tastbaars, iets dat je op tafel kon laten staan, iets verzamelbaars. Dat gevoel van drukwerk als object, niet alleen als een container voor content. Het ging niet om het starten van een mediabedrijf of het opbouwen van een merk. Het was meer instinctief: ik hou ervan om te breken, ik hou ervan om met mensen te praten, en ik wilde iets maken dat al die dingen op een betekenisvolle manier kon vastleggen. En eerlijk gezegd wilde ik mezelf ook leren hoe ik alles moest doen, van redactie tot lay-out en het bouwen van een website. Het tijdschrift gaf me een reden om te leren.
SEBASTIAAN: Voor mij ging het erom terug te keren naar dat gevoel van bestendigheid. Als ontwerper ben ik altijd dol geweest op boeken, posters en drukwerk. Ik koop iets, zelfs als ik de taal niet spreek, gewoon vanwege hoe het eruitziet en aanvoelt. En ik denk dat drukwerk ons helpt te vertragen, het laat je ergens bij stilstaan en ernaar terugkeren. Het wordt een archief, een referentie. Elk nummer van Breakers is een momentopname van de cultuur op dat moment, en ik denk dat dat waardevoller is dan de snelle stroom online content.
WAT IS DE GESCHIEDENIS VAN BREAKING IN FRANKRIJK, EN WAAROM DENK JE DAT DIT HIER ZO DIEP RESONEERT?
Tom: Frankrijk heeft een lange relatie met hiphop, maar de positie van breaking is hier nog steeds vrij uniek. Eén reden is dat breaking, in tegenstelling tot rap of dj'en, nooit aan een product gebonden was. Je kunt geen dansmoves verkopen. Het is niet zoals skateboarden, waar een hele industrie is opgebouwd rond de verkoop van boards en schoenen. Bij breaking heb je muziek, een vloer, misschien wat schoenen, maar dat is alles. Dus de cultuur ontstond live, in het moment. Je moest erbij zijn. En ik denk dat dat in Frankrijk iets paste bij onze creatieve geest, vooral in steden als Parijs, waar straatcultuur altijd sterk aanwezig is geweest. Er is hier een geschiedenis van het terugwinnen van de openbare ruimte, optreden op straat en het bouwen van scenes zonder toestemming.
HOE BEPAAL JE WAT HET TOT EEN KWESTIE VAN BREAKERS MAAKT?
SEBASTIAAN: Vanaf het begin hebben we geprobeerd een sterke redactionele structuur aan te houden, met zaken als de fotoportfolio, de rubriek 'Gesprekken' en interviews met mensen binnen en buiten de danswereld. Sommige artikelen richten zich op het breken van de geschiedenis, andere zijn abstracter. We hebben zelfs fictie opgenomen. Het belangrijkste is de stem en het perspectief. We zijn niet geïnteresseerd in sport-achtige analyses of fitnessroutines. We willen weten hoe mensen breaking news of hiphop in het algemeen gebruiken om hun leven te sturen.
Tom: Precies. We voelen ons meer aangetrokken tot de verhalen achter de bewegingen. Breaking leert je emotionele intelligentie, hoe je moet samenwerken, hoe je moet falen en door moet gaan. Het is een hele klus. En als iemand eenmaal heeft geleerd om door al die dingen heen te komen, weet je dat hij of zij veel te zeggen heeft over zijn of haar omgeving, over de cultuur, over zichzelf. We staan open voor alles wat die diepgang heeft, of het nu een danser, een fotograaf of iemand die over film schrijft is. Wat hen verbindt, is mindset. Daar draait Breakers echt om.