Die definitie, aangereikt door ontwerper en mede-redacteur Sebastián Esguerra, vormt de kern van Breakers Magazine, een print-first platform dat geworteld is in breaking, maar er veel verder mee reikt. Breakers, opgericht door de in Parijs geboren danser Tom Chaix in 2021 terwijl hij op het eiland Réunion woonde, begon als een autodidactisch experiment in redactioneel storytelling. Geïnspireerd door onder andere Het surfersdagboek en onafhankelijke skate-zines, Chaix had een tijdschrift voor ogen dat kon doorbreken wat de printcultuur al lang deed voor andere straatbewegingen: het documenteren ervan met zorg, creativiteit en aandacht.
Breakers, inmiddels vijf nummers lang, is uitgegroeid tot een tweetalig, door de gemeenschap opgezet project dat loopt tussen Parijs en Montpellier, met een uitgebreid netwerk van medewerkers over de hele wereld. Het bevat net zo goed essays over dans als portfolio's over graffiti, interviews met hiphopacademici of korte verhalen die de cultuur op meer abstracte manieren benaderen. De ontwerpgevoeligheid, aangevoerd door Esguerra, is rauw, tastbaar en voortdurend in ontwikkeling. Breakers is meer dan alleen een tijdschrift; het is een soort ecosysteem geworden: het produceert evenementen, werkt samen aan video- en redactionele projecten en werkt samen met culturele instellingen in heel Frankrijk.
In hun nieuwste samenwerking met UNCLE keren Breakers terug naar de straat, dit keer via een wildpostingcampagne die pagina's in posters verandert. Gedurfde citaten uit eerdere edities sieren nu de muren van Parijs en nodigen voorbijgangers uit om kennis te maken met de wereld die ze hebben gecreëerd. "Het is niet alleen marketing", zegt Tom. "Het zit in ons DNA. Zelfgemaakt, fysiek, publieksgericht. Net zoals het breken zelf."
Centraal in alles staat het geloof in gemeenschap boven invloed. Stamverhalen evenementenserie, die dezelfde ethos uitdraagt: teams samenbrengen, niet alleen om te strijden, maar ook om te bouwen. Voor Breakers wordt succes niet gemeten in volgers of verkopen, maar in relaties en in trouw blijven aan de cultuur waarin ze zijn opgegroeid.
Wat volgt is een gesprek met de twee co-leaders Tom en Sebastián, over hun creatieve proces, hoe je iets kunt laten groeien zonder het te verwateren, en wat het betekent om een platform te bouwen dat lokaal, globaal en geworteld is in echte beweging.
functionaliteiten
07.25 Breakers Magazine: 'Real Movement' komt uit Frankrijk
“Breakers” zijn mensen die een mal doorbreken – niet alleen dansers, maar mensen die hun eigen pad uitstippelen.”
KUNT U ZICHZELF IN UW EIGEN WOORDEN VOORSTELLEN?
Tom: Ik ben Tom Chaix. Ik ben geboren in Parijs, maar ben daar niet opgegroeid. Ik heb het grootste deel van mijn leven in het buitenland doorgebracht. Ik startte Breakers Magazine in 2021, tijdens een periode van reset op het eiland Réunion, vlak voor de kust van Madagaskar. Ik ben opgeleid als civiel ingenieur, maar ik ben al meer dan tien jaar aan het breaken. Die combinatie van technische achtergrond en creatieve nieuwsgierigheid bracht me ertoe iets nieuws te proberen. Het tijdschrift begon als een persoonlijk experiment: een manier om op mijn eigen voorwaarden te leren ontwerpen, schrijven en publiceren en om de visuele en redactionele cultuur die in het skateboarden of surfen bestaat, te doorbreken. De eerste editie deed ik solo, maar daardoor ontmoette ik Sebastián en van daaruit begonnen we een collectief op te bouwen.
SEBASTIÁN: Ik ben Sebastián Esguerra. Ik ben opgegroeid in Colombia en ben een paar jaar geleden naar Frankrijk verhuisd. Mijn achtergrond ligt niet in dansen, maar in skateboarden, voetbal, fotografie en design. Ik heb altijd een nauwe band met hiphop gehad via vrienden en creatieve projecten, maar toen ik Toms eerste nummer van Breakers zag, voelde ik me echt verbonden. Hoewel het zich richtte op breaken, was het niet voor slechts Over bewegingen of gevechten, het ging over de levens, de verhalen, de emoties rond de cultuur. Die menselijke kant trok me aan. Nu help ik mee met het leiden van de artistieke leiding van het tijdschrift, en we proberen er een platform van te maken dat verder gaat dan alleen maar breken, en dat het volledige spectrum van straatcultuur en creatieve zelfexpressie bestrijkt.
HOE ZOU JE BREAKERS MAGAZINE OMSCHRIJVEN AAN IEMAND DIE HET VOOR HET EERST OPPAKT?
Tom: Het is in de eerste plaats een fysiek object. Dat is altijd centraal gestaan in de visie, iets tastbaars, iets om vast te houden. Vanaf het begin wilde ik geen website bouwen of SEO nastreven. Ik wilde iets moois maken, zoals de surf- en skatebladen die ik bewonderde. Dat soort printcultuur bestond nooit echt in de break-up, dus hebben we onze eigen versie gemaakt. Het is tweetalig, helemaal opnieuw opgebouwd en groeit nummer na nummer, samen met de mensen die zich bij het project hebben aangesloten.
SEBASTIAAN: En het gaat niet alleen om 'breaking', dat is het eigenlijk nooit geweest. We gebruiken 'breaking' als een manier om binnen te komen, maar waar we echt in geïnteresseerd zijn, zijn de mensen: hun verhalen, hun worstelingen, hun creativiteit en hoe cultuur in het dagelijks leven leeft. Voor mij is Breakers een platform voor allerlei vormen van straatcultuur, niet alleen dansers, maar ook skaters, dj's, fotografen, schrijvers en zelfs academici. Het is een thuis voor verhalen die niet altijd verteld worden, maar die wel veel impact hebben.
WAT WAS DE OORSPRONKELIJKE MOTIVATIE ACHTER HET BEGINNEN VAN EEN GEPRINT TIJDSCHRIFT IN EEN DIGITAAL EERSTE WERELD?
Tom: Eerlijk gezegd is digitaal nooit bij me opgekomen. Ik wilde iets tastbaars, iets dat je op tafel kon laten staan, iets verzamelbaars. Dat gevoel van drukwerk als object, niet alleen als een container voor content. Het ging niet om het starten van een mediabedrijf of het opbouwen van een merk. Het was meer instinctief: ik hou ervan om te breken, ik hou ervan om met mensen te praten, en ik wilde iets maken dat al die dingen op een betekenisvolle manier kon vastleggen. En eerlijk gezegd wilde ik mezelf ook leren hoe ik alles moest doen, van redactie tot lay-out en het bouwen van een website. Het tijdschrift gaf me een reden om te leren.
SEBASTIAAN: Voor mij ging het erom terug te keren naar dat gevoel van bestendigheid. Als ontwerper ben ik altijd dol geweest op boeken, posters en drukwerk. Ik koop iets, zelfs als ik de taal niet spreek, gewoon vanwege hoe het eruitziet en aanvoelt. En ik denk dat drukwerk ons helpt te vertragen, het laat je ergens bij stilstaan en ernaar terugkeren. Het wordt een archief, een referentie. Elk nummer van Breakers is een momentopname van de cultuur op dat moment, en ik denk dat dat waardevoller is dan de snelle stroom online content.
WAT IS DE GESCHIEDENIS VAN BREAKING IN FRANKRIJK, EN WAAROM DENK JE DAT DIT HIER ZO DIEP RESONEERT?
Tom: Frankrijk heeft een lange relatie met hiphop, maar de positie van breaking is hier nog steeds vrij uniek. Eén reden is dat breaking, in tegenstelling tot rap of dj'en, nooit aan een product gebonden was. Je kunt geen dansmoves verkopen. Het is niet zoals skateboarden, waar een hele industrie is opgebouwd rond de verkoop van boards en schoenen. Bij breaking heb je muziek, een vloer, misschien wat schoenen, maar dat is alles. Dus de cultuur ontstond live, in het moment. Je moest erbij zijn. En ik denk dat dat in Frankrijk iets paste bij onze creatieve geest, vooral in steden als Parijs, waar straatcultuur altijd sterk aanwezig is geweest. Er is hier een geschiedenis van het terugwinnen van de openbare ruimte, optreden op straat en het bouwen van scenes zonder toestemming.
HOE BEPAAL JE WAT HET TOT EEN KWESTIE VAN BREAKERS MAAKT?
SEBASTIAAN: Vanaf het begin hebben we geprobeerd een sterke redactionele structuur aan te houden, met zaken als de fotoportfolio, de rubriek 'Gesprekken' en interviews met mensen binnen en buiten de danswereld. Sommige artikelen richten zich op het breken van de geschiedenis, andere zijn abstracter. We hebben zelfs fictie opgenomen. Het belangrijkste is de stem en het perspectief. We zijn niet geïnteresseerd in sport-achtige analyses of fitnessroutines. We willen weten hoe mensen breaking news of hiphop in het algemeen gebruiken om hun leven te sturen.
Tom: Precies. We voelen ons meer aangetrokken tot de verhalen achter de bewegingen. Breaking leert je emotionele intelligentie, hoe je moet samenwerken, hoe je moet falen en door moet gaan. Het is een hele klus. En als iemand eenmaal heeft geleerd om door al die dingen heen te komen, weet je dat hij of zij veel te zeggen heeft over zijn of haar omgeving, over de cultuur, over zichzelf. We staan open voor alles wat die diepgang heeft, of het nu een danser, een fotograaf of iemand die over film schrijft is. Wat hen verbindt, is mindset. Daar draait Breakers echt om.
Tom: Ik ben Tom Chaix. Ik ben geboren in Parijs, maar ben daar niet opgegroeid. Ik heb het grootste deel van mijn leven in het buitenland doorgebracht. Ik startte Breakers Magazine in 2021, tijdens een periode van reset op het eiland Réunion, vlak voor de kust van Madagaskar. Ik ben opgeleid als civiel ingenieur, maar ik ben al meer dan tien jaar aan het breaken. Die combinatie van technische achtergrond en creatieve nieuwsgierigheid bracht me ertoe iets nieuws te proberen. Het tijdschrift begon als een persoonlijk experiment: een manier om op mijn eigen voorwaarden te leren ontwerpen, schrijven en publiceren en om de visuele en redactionele cultuur die in het skateboarden of surfen bestaat, te doorbreken. De eerste editie deed ik solo, maar daardoor ontmoette ik Sebastián en van daaruit begonnen we een collectief op te bouwen.
SEBASTIÁN: Ik ben Sebastián Esguerra. Ik ben opgegroeid in Colombia en ben een paar jaar geleden naar Frankrijk verhuisd. Mijn achtergrond ligt niet in dansen, maar in skateboarden, voetbal, fotografie en design. Ik heb altijd een nauwe band met hiphop gehad via vrienden en creatieve projecten, maar toen ik Toms eerste nummer van Breakers zag, voelde ik me echt verbonden. Hoewel het zich richtte op breaken, was het niet voor slechts Over bewegingen of gevechten, het ging over de levens, de verhalen, de emoties rond de cultuur. Die menselijke kant trok me aan. Nu help ik mee met het leiden van de artistieke leiding van het tijdschrift, en we proberen er een platform van te maken dat verder gaat dan alleen maar breken, en dat het volledige spectrum van straatcultuur en creatieve zelfexpressie bestrijkt.
HOE ZOU JE BREAKERS MAGAZINE OMSCHRIJVEN AAN IEMAND DIE HET VOOR HET EERST OPPAKT?
Tom: Het is in de eerste plaats een fysiek object. Dat is altijd centraal gestaan in de visie, iets tastbaars, iets om vast te houden. Vanaf het begin wilde ik geen website bouwen of SEO nastreven. Ik wilde iets moois maken, zoals de surf- en skatebladen die ik bewonderde. Dat soort printcultuur bestond nooit echt in de break-up, dus hebben we onze eigen versie gemaakt. Het is tweetalig, helemaal opnieuw opgebouwd en groeit nummer na nummer, samen met de mensen die zich bij het project hebben aangesloten.
SEBASTIAAN: En het gaat niet alleen om 'breaking', dat is het eigenlijk nooit geweest. We gebruiken 'breaking' als een manier om binnen te komen, maar waar we echt in geïnteresseerd zijn, zijn de mensen: hun verhalen, hun worstelingen, hun creativiteit en hoe cultuur in het dagelijks leven leeft. Voor mij is Breakers een platform voor allerlei vormen van straatcultuur, niet alleen dansers, maar ook skaters, dj's, fotografen, schrijvers en zelfs academici. Het is een thuis voor verhalen die niet altijd verteld worden, maar die wel veel impact hebben.
WAT WAS DE OORSPRONKELIJKE MOTIVATIE ACHTER HET BEGINNEN VAN EEN GEPRINT TIJDSCHRIFT IN EEN DIGITAAL EERSTE WERELD?
Tom: Eerlijk gezegd is digitaal nooit bij me opgekomen. Ik wilde iets tastbaars, iets dat je op tafel kon laten staan, iets verzamelbaars. Dat gevoel van drukwerk als object, niet alleen als een container voor content. Het ging niet om het starten van een mediabedrijf of het opbouwen van een merk. Het was meer instinctief: ik hou ervan om te breken, ik hou ervan om met mensen te praten, en ik wilde iets maken dat al die dingen op een betekenisvolle manier kon vastleggen. En eerlijk gezegd wilde ik mezelf ook leren hoe ik alles moest doen, van redactie tot lay-out en het bouwen van een website. Het tijdschrift gaf me een reden om te leren.
SEBASTIAAN: Voor mij ging het erom terug te keren naar dat gevoel van bestendigheid. Als ontwerper ben ik altijd dol geweest op boeken, posters en drukwerk. Ik koop iets, zelfs als ik de taal niet spreek, gewoon vanwege hoe het eruitziet en aanvoelt. En ik denk dat drukwerk ons helpt te vertragen, het laat je ergens bij stilstaan en ernaar terugkeren. Het wordt een archief, een referentie. Elk nummer van Breakers is een momentopname van de cultuur op dat moment, en ik denk dat dat waardevoller is dan de snelle stroom online content.
WAT IS DE GESCHIEDENIS VAN BREAKING IN FRANKRIJK, EN WAAROM DENK JE DAT DIT HIER ZO DIEP RESONEERT?
Tom: Frankrijk heeft een lange relatie met hiphop, maar de positie van breaking is hier nog steeds vrij uniek. Eén reden is dat breaking, in tegenstelling tot rap of dj'en, nooit aan een product gebonden was. Je kunt geen dansmoves verkopen. Het is niet zoals skateboarden, waar een hele industrie is opgebouwd rond de verkoop van boards en schoenen. Bij breaking heb je muziek, een vloer, misschien wat schoenen, maar dat is alles. Dus de cultuur ontstond live, in het moment. Je moest erbij zijn. En ik denk dat dat in Frankrijk iets paste bij onze creatieve geest, vooral in steden als Parijs, waar straatcultuur altijd sterk aanwezig is geweest. Er is hier een geschiedenis van het terugwinnen van de openbare ruimte, optreden op straat en het bouwen van scenes zonder toestemming.
HOE BEPAAL JE WAT HET TOT EEN KWESTIE VAN BREAKERS MAAKT?
SEBASTIAAN: Vanaf het begin hebben we geprobeerd een sterke redactionele structuur aan te houden, met zaken als de fotoportfolio, de rubriek 'Gesprekken' en interviews met mensen binnen en buiten de danswereld. Sommige artikelen richten zich op het breken van de geschiedenis, andere zijn abstracter. We hebben zelfs fictie opgenomen. Het belangrijkste is de stem en het perspectief. We zijn niet geïnteresseerd in sport-achtige analyses of fitnessroutines. We willen weten hoe mensen breaking news of hiphop in het algemeen gebruiken om hun leven te sturen.
Tom: Precies. We voelen ons meer aangetrokken tot de verhalen achter de bewegingen. Breaking leert je emotionele intelligentie, hoe je moet samenwerken, hoe je moet falen en door moet gaan. Het is een hele klus. En als iemand eenmaal heeft geleerd om door al die dingen heen te komen, weet je dat hij of zij veel te zeggen heeft over zijn of haar omgeving, over de cultuur, over zichzelf. We staan open voor alles wat die diepgang heeft, of het nu een danser, een fotograaf of iemand die over film schrijft is. Wat hen verbindt, is mindset. Daar draait Breakers echt om.
WAT WAS ZO BIJZONDER AAN DE ENERGIE VAN TRIBE TALES II, EN HOE OVERTREEF HET JE VERWACHTINGEN?
Tom: Tribe Tales is ontstaan uit een gevoel dat we mensen bij elkaar moesten brengen om in De Breakers-wereld, niet alleen als lezers, maar fysiek in een ruimte. Het magazine gaat over het langzaam opbouwen van iets, met vertrouwen, met emotionele intelligentie. En het evenement was hetzelfde. We creëerden een concept gebaseerd op hoe teams samenwerken: hoe ze beslissingen nemen, hoe ze kiezen wie tegen wie strijdt. Het gaat niet alleen om de beste danser, het gaat om communicatie, om het begrijpen van je team en hoe je elkaar kunt steunen. De naam "Tribe Tales" weerspiegelt dat. We wilden collectieven en de manier waarop ze samen bewegen vieren.
SEBASTIÁN: En het was niet alleen het format, het was de energie. De tweede editie blies ons compleet omver. Er kwamen zoveel meer mensen dan we hadden verwacht. Het was vol liefde, een gevoel van saamhorigheid. Wat het bijzonder maakte, was dat het niet in één bubbel bleef hangen. We hadden één dag in een bibliotheek, met cyphers en dj-sets, en een andere met een feest en een battle op een totaal andere locatie. Dat contrast hielp om een nieuw publiek aan te trekken. Dat is wat we altijd proberen te doen: de wortels in breaking en hiphop houden, maar ook de deuren openen voor iedereen die zich wil verbinden met de sfeer. Mensen kwamen als crew, als vrienden, als familie. Dat is de eenheid waar we voor staan.
BREAKING GEBEURT VAAK OP STRAAT, DUS IS WILDPOTING EEN NATUURLIJKE AANPAK VOOR JOU? WAT VIND JE LEUK AAN DIT FORMAT EN WAT HOOP JE DAT DE POSTERS ZULLEN BEREIKEN?
SEBASTIÁN: De wildpostingcampagne is voor ons een manier om te laten zien dat Breakers veel meer is dan alleen breaking. De posters die nu in Parijs te zien zijn, zijn ontworpen om de geest van ons werk over te brengen, hiphop te verbinden met andere straatculturen en de deur te openen naar nieuwe samenwerkingspartners. We willen mensen die het tijdschrift nog niet kennen iets laten zien dat hen nieuwsgierig maakt en aanspreekt. En voor degenen die ons wel kennen, gaat het erom te bevestigen waar we voor staan: onafhankelijkheid, creativiteit en culturele verbondenheid.
Tom: Een van de dingen die je op de posters ziet, zijn citaten die rechtstreeks van de pagina's van Breakers komen, zinnen die de energie, waarden en stemmen van de mensen die we in beeld brengen, vastleggen. Dingen zoals "Ego is een dans." We hebben het ontwerp rauw en direct gehouden: alleen het citaat, de naam van de spreker en ons logo. Want voor ons is wildposting niet zomaar een marketingtool, het is een voortzetting van onze aanpak sinds dag één. Zelfgemaakt, op straatniveau, zelf gefinancierd. Net als Breaking zelf, gaat het erom aanwezig te zijn in de openbare ruimte en iets wezenlijks te delen. Zo bereiken we mensen door zichtbaar te zijn, niet alleen online, maar ook op de muren van de steden die ons dierbaar zijn.
HOE ZOU JE DE CREATIEVE SCHETSEN VAN PARIJS EN MONTPELLIER, JE TWEE THUISSTEDEN, VERGELIJKEN?
Tom: Parijs is fantastisch als je georganiseerd bent en precies weet waar je naartoe wilt. Het zit vol kansen, maar ook vol lawaai. Zoveel creatievelingen, zoveel concurrentie. Voor mij was Montpellier logischer. Ik heb hier familie en ik probeer hier niet fulltime mijn brood mee te verdienen. Het is nog steeds een passie. En hier kun je stabielere relaties opbouwen, een grotere community. Mensen vertrouwen je sneller. Ik had heel gemakkelijk contact met locaties, ze geloofden meteen in Breakers. In Parijs had het misschien langer geduurd om dat vertrouwen te winnen.
SEBASTIÁN: Dat is het. In Parijs heb je, voordat mensen je überhaupt de kans geven, een sociaal netwerk nodig, de juiste referenties, enzovoort. In kleinere steden, zoals Montpellier, is het meer: "Oké, laten we praten, laten we samen iets doen." Er is minder gatekeeping. En het publiek is gemengder. Je krijgt gezinnen, jongeren, ouderen, mensen die nog nooit een breakdance hebben gezien, allemaal op hetzelfde evenement. Het voelt opener.
WAT IS JE FAVORIETE PLEK OM NAAR MUZIEK TE LUISTEREN? HET HOEFT NIET IN PARIJS TE ZIJN...
Tom: Eerlijk gezegd? Mijn auto. Tegenwoordig breng ik er zoveel tijd met mijn dochter in door dat ik er naar alles luister.
SEBASTIÁN: Ik heb genoten van kleinere podia in Parijs zoals New Morning en La Gare Jazz – plekken waar je elke avond live jazzmuziek kunt horen met wisselende line-ups. Het is rauw en speciaal voor het moment. Er is ook een goede scene rond Bastille, met alles van rap tot rock.
EN DE BESTE PLEK OM TE DANSEN?
Tom: Mijn auto, alweer... Nee, misschien een volle ruimte met strakke cijfers, of een techno-afterparty. Overal waar de energie van de muren afketst.
SEBASTIÁN: Ik ben niet van het breakdancen, maar ik hou wel van dansen, vooral op Latijns-Amerikaanse muziek. Ik ga overal heen waar beweging is, zelfs als het een reggaetonavond is. Maar eerlijk gezegd werkt elke plek met een goede sfeer en een snelle twostep voor mij.
HOE KUNNEN MENSEN BREAKERS MAGAZINE STEUNEN?
Tom: De beste manier is om gewoon contact met ons op te nemen. Schrijf ons, deel je ideeën, laat ons je werk zien. We staan er altijd voor open om samen iets interessants te creëren, of het nu gaat om redactioneel werk, design, fotografie of evenementen. Het hoeft niet groots of gepolijst te zijn. We zijn een collectief in hart en nieren, en samenwerking is wat dit allemaal in leven houdt.
SEBASTIÁN: Ja, en het gaat niet echt om geld. Natuurlijk zou financiering ons meer tijd geven om aan het project te besteden, maar waar we echt naar op zoek zijn, is verbinding. Mensen die begrijpen wat we doen en creatief willen bijdragen. Schrijvers, ontwerpers, redacteuren, cultuurwerkers. Als je een manier ziet om met ons samen te werken, laten we dan praten.
Tom: Tribe Tales is ontstaan uit een gevoel dat we mensen bij elkaar moesten brengen om in De Breakers-wereld, niet alleen als lezers, maar fysiek in een ruimte. Het magazine gaat over het langzaam opbouwen van iets, met vertrouwen, met emotionele intelligentie. En het evenement was hetzelfde. We creëerden een concept gebaseerd op hoe teams samenwerken: hoe ze beslissingen nemen, hoe ze kiezen wie tegen wie strijdt. Het gaat niet alleen om de beste danser, het gaat om communicatie, om het begrijpen van je team en hoe je elkaar kunt steunen. De naam "Tribe Tales" weerspiegelt dat. We wilden collectieven en de manier waarop ze samen bewegen vieren.
SEBASTIÁN: En het was niet alleen het format, het was de energie. De tweede editie blies ons compleet omver. Er kwamen zoveel meer mensen dan we hadden verwacht. Het was vol liefde, een gevoel van saamhorigheid. Wat het bijzonder maakte, was dat het niet in één bubbel bleef hangen. We hadden één dag in een bibliotheek, met cyphers en dj-sets, en een andere met een feest en een battle op een totaal andere locatie. Dat contrast hielp om een nieuw publiek aan te trekken. Dat is wat we altijd proberen te doen: de wortels in breaking en hiphop houden, maar ook de deuren openen voor iedereen die zich wil verbinden met de sfeer. Mensen kwamen als crew, als vrienden, als familie. Dat is de eenheid waar we voor staan.
BREAKING GEBEURT VAAK OP STRAAT, DUS IS WILDPOTING EEN NATUURLIJKE AANPAK VOOR JOU? WAT VIND JE LEUK AAN DIT FORMAT EN WAT HOOP JE DAT DE POSTERS ZULLEN BEREIKEN?
SEBASTIÁN: De wildpostingcampagne is voor ons een manier om te laten zien dat Breakers veel meer is dan alleen breaking. De posters die nu in Parijs te zien zijn, zijn ontworpen om de geest van ons werk over te brengen, hiphop te verbinden met andere straatculturen en de deur te openen naar nieuwe samenwerkingspartners. We willen mensen die het tijdschrift nog niet kennen iets laten zien dat hen nieuwsgierig maakt en aanspreekt. En voor degenen die ons wel kennen, gaat het erom te bevestigen waar we voor staan: onafhankelijkheid, creativiteit en culturele verbondenheid.
Tom: Een van de dingen die je op de posters ziet, zijn citaten die rechtstreeks van de pagina's van Breakers komen, zinnen die de energie, waarden en stemmen van de mensen die we in beeld brengen, vastleggen. Dingen zoals "Ego is een dans." We hebben het ontwerp rauw en direct gehouden: alleen het citaat, de naam van de spreker en ons logo. Want voor ons is wildposting niet zomaar een marketingtool, het is een voortzetting van onze aanpak sinds dag één. Zelfgemaakt, op straatniveau, zelf gefinancierd. Net als Breaking zelf, gaat het erom aanwezig te zijn in de openbare ruimte en iets wezenlijks te delen. Zo bereiken we mensen door zichtbaar te zijn, niet alleen online, maar ook op de muren van de steden die ons dierbaar zijn.
HOE ZOU JE DE CREATIEVE SCHETSEN VAN PARIJS EN MONTPELLIER, JE TWEE THUISSTEDEN, VERGELIJKEN?
Tom: Parijs is fantastisch als je georganiseerd bent en precies weet waar je naartoe wilt. Het zit vol kansen, maar ook vol lawaai. Zoveel creatievelingen, zoveel concurrentie. Voor mij was Montpellier logischer. Ik heb hier familie en ik probeer hier niet fulltime mijn brood mee te verdienen. Het is nog steeds een passie. En hier kun je stabielere relaties opbouwen, een grotere community. Mensen vertrouwen je sneller. Ik had heel gemakkelijk contact met locaties, ze geloofden meteen in Breakers. In Parijs had het misschien langer geduurd om dat vertrouwen te winnen.
SEBASTIÁN: Dat is het. In Parijs heb je, voordat mensen je überhaupt de kans geven, een sociaal netwerk nodig, de juiste referenties, enzovoort. In kleinere steden, zoals Montpellier, is het meer: "Oké, laten we praten, laten we samen iets doen." Er is minder gatekeeping. En het publiek is gemengder. Je krijgt gezinnen, jongeren, ouderen, mensen die nog nooit een breakdance hebben gezien, allemaal op hetzelfde evenement. Het voelt opener.
WAT IS JE FAVORIETE PLEK OM NAAR MUZIEK TE LUISTEREN? HET HOEFT NIET IN PARIJS TE ZIJN...
Tom: Eerlijk gezegd? Mijn auto. Tegenwoordig breng ik er zoveel tijd met mijn dochter in door dat ik er naar alles luister.
SEBASTIÁN: Ik heb genoten van kleinere podia in Parijs zoals New Morning en La Gare Jazz – plekken waar je elke avond live jazzmuziek kunt horen met wisselende line-ups. Het is rauw en speciaal voor het moment. Er is ook een goede scene rond Bastille, met alles van rap tot rock.
EN DE BESTE PLEK OM TE DANSEN?
Tom: Mijn auto, alweer... Nee, misschien een volle ruimte met strakke cijfers, of een techno-afterparty. Overal waar de energie van de muren afketst.
SEBASTIÁN: Ik ben niet van het breakdancen, maar ik hou wel van dansen, vooral op Latijns-Amerikaanse muziek. Ik ga overal heen waar beweging is, zelfs als het een reggaetonavond is. Maar eerlijk gezegd werkt elke plek met een goede sfeer en een snelle twostep voor mij.
HOE KUNNEN MENSEN BREAKERS MAGAZINE STEUNEN?
Tom: De beste manier is om gewoon contact met ons op te nemen. Schrijf ons, deel je ideeën, laat ons je werk zien. We staan er altijd voor open om samen iets interessants te creëren, of het nu gaat om redactioneel werk, design, fotografie of evenementen. Het hoeft niet groots of gepolijst te zijn. We zijn een collectief in hart en nieren, en samenwerking is wat dit allemaal in leven houdt.
SEBASTIÁN: Ja, en het gaat niet echt om geld. Natuurlijk zou financiering ons meer tijd geven om aan het project te besteden, maar waar we echt naar op zoek zijn, is verbinding. Mensen die begrijpen wat we doen en creatief willen bijdragen. Schrijvers, ontwerpers, redacteuren, cultuurwerkers. Als je een manier ziet om met ons samen te werken, laten we dan praten.
