Voordat Children of Zeus "muziek voor volwassenen" maakten, waren ze zelf kinderen die ernaar luisterden.
Op de piratenzenders waar Tyler Daley en Konny Kon in hun jeugd naar luisterden, betekende een "feest voor volwassenen" precies dat: een avond voor volwassenen, en eentje waar zij veel te jong voor waren. De feesten waren dan wel buiten hun bereik, maar de muziek niet. Soul, reggae, lovers rock en hiphop bereikten hen via hun ouders, radioprogramma's en cassettes die van de radio werden opgenomen.
Onder die muziek bevond zich street soul, een typisch zwarte Britse sound die halverwege de jaren tachtig opkwam in slaapkamers en kleine studio's in de binnenstad. De artiesten lieten zich inspireren door Amerikaanse soul en R&B, maar maakten er hun eigen draai aan. Hiphopdrums, reggaebaslijnen, de zoetheid van lovers rock, drumcomputers, synthesizers en soms aangenaam ongepolijste zang. Platen werden zelf gefinancierd, geperst op witte labels of opgenomen op cassettes, en meegenomen van platenwinkel naar piratenzender, huisfeesten, bars en clubs.
Het was muziek buiten de mainstream, maar niet zonder publiek. Street soul bood liefde, verbondenheid en een ontsnapping tegen de achtergrond van economische druk en het leven in de binnenstad. De bas was misschien zwaar en de productie rauw, maar de emotie was teder.
Hoewel de geschiedenis ervan vaak is overschaduwd door de luidere verhalen over acid house en de Haçienda, had Manchester een van de sterkste street soul-scènes van het land. De invloed ervan is terug te vinden in bands als 52nd Street en Fifth of Heaven, de stemmen van Diane Charlemagne en Denise Johnson, en platen zoals de undergroundklassieker van Bô'vel. Check 4 UAls geboren en getogen inwoners van Manchester maken de leden van Children of Zeus wat Tyler omschrijft als "moderne street soul".
Tien jaar na hun debuutsingle. Still Standing en vijf jaar na hun tweede album Balancehun derde album, Terwijl de wereld in brand staat…Het album zet die traditie voort en reageert tegelijkertijd op een bijzonder angstige tijd. De titel verwijst naar de wereldwijde branden, maar de muziek zoekt naar iets anders daartussenin: zonsondergangen, lekker eten, rustige jamsessies, wiet, rum, liefde, lachen en goed gezelschap.
Het album wordt niet gepresenteerd als een grootse politieke oplossing, maar als een voorbeeld van vreugde als vorm van verzet. Net als de straatsoul die Tyler en Konny als kind zo raakte, viert en bewaart het de schoonheid van momenten. Momenten die een passende soundtrack verdienen.
Het enige verschil is dat zij nu de 'grote jongens' zijn die het maken.
functionaliteiten
09.26 Big People Music: Children of Zeus over street soul, vreugde en leven terwijl de wereld in brand staat.
HET IS AL VIJF JAAR GELEDEN BALANSWaarom duurde het vijf jaar om dit album te maken, en wat gaf je het gevoel dat je eindelijk klaar was om een nieuwe Children of Zeus-plaat uit te brengen?
Tyler Daley: Als je als Children of Zeus nog nooit iets hebt uitgebracht, is het altijd makkelijk. Het tweede album kostte ons wat meer tijd, maar deze keer wilden we niet zomaar iets uitbrengen. We zijn nog steeds samen, we toeren en werken aan muziek; we hebben alleen nog geen album uitgebracht. We hadden tot nu toe geen verzameling nummers die als het juiste album aanvoelde. We wilden niets weggooien. De fans zijn ons altijd trouw gebleven, dus we zijn ze goede muziek verschuldigd.
Konny Kon: Met z'n tweeën hebben we sinds het laatste album heel wat uitgebracht: producties, remixes, zang op projecten van anderen en twee soloprojecten van Tyler. Als je echt op de hoogte bent, weet je dat er wel degelijk muziek is geweest, alleen nog geen Children of Zeus-album. Wij zijn nooit gestopt. We zijn blijven touren, optreden, samenwerken en remixen. Het album heeft tijd gekost omdat we er liever de tijd voor nemen dan zomaar iets uit te brengen.
ER BESTAAT EEN INTERESSANTE SPANNING IN DE KERN VAN TERWIJL DE WERELD IN BRAND STAAT…De wereld mag dan wel in brand staan, maar de plaat zoekt naar momenten van vreugde en plezier daarin. Was dat het doel, en zie je die zoektocht naar vreugde als een vorm van verzet?
Tyler Daley: Dat is waarschijnlijk het dichtst dat iemand erbij in de buurt is gekomen. Ik ging ervan uit dat het vrij voor de hand liggend zou zijn, maar anderen hebben er verschillende betekenissen aan gegeven. Dat is zo'n beetje waar ik zelf sta.
Konny Kon: Voor ons voelde dit album leuker aan dan het vorige. De manier waarop mensen onze muziek ervaren, komt niet altijd overeen met hoe wij er zelf over denken, maar dit voelde een stuk leuker. Plezier maken in een donkere tijd voelde een beetje vreemd, maar je moet mensen toch afleiding bieden: iets om hun gedachten even te verzetten van wat er in de wereld gaande is.
Tyler Daley: Ik denk dat de beste verandering die we teweeg kunnen brengen voortkomt uit het proberen om een vorm van positiviteit te creëren. We kunnen boos worden en meer negativiteit de wereld in sturen; zelfs verzet tegen iets kan soms agressief overkomen. De mensen die naar onze shows komen, vormen een ontzettend liefdevol en divers publiek. Als we dat publiek en die energie kunnen blijven opbouwen, is dat waarschijnlijk het beste wat we kunnen doen: goede energie de wereld in brengen, want daar lijkt momenteel niet veel van te zijn.
JE HEBT HET ALBUM OMSCHREVEN ALS "50 MINUTEN MUZIEK VOOR GROTE MENSEN". WAT BETEKENT DIE UITDRUKKING VOOR JOU?
Konny Kon: Toen we kinderen waren, luisterden we veel naar piratenradio en daar hadden ze het altijd over "feestjes voor volwassenen". Het waren dan van die feestjes waar we niet naartoe mochten – zelfs als we tien jaar ouder waren geweest, denk ik niet dat we binnen zouden zijn gelaten. Muziek voor volwassenen was de muziek waar ik echt van hield: street soul, reggae en muziek die niet zomaar een nieuwigheidje was voor onze leeftijdsgroep. Het is serieuze, rauwe muziek. Het is voor iedereen toegankelijk, maar zo werd het omschreven.
Tyler Daley: "Big people" is een Caribische term voor oudere mensen: de ouderen. We zijn natuurlijk geen kinderen meer, dus muziek maken voor kinderen zou in mijn ogen een beetje vreemd zijn. We proberen met onze muziek mee te groeien en de wijsheid erin te laten doorschemeren. Het is muziek voor volwassenen. Dat betekent niet dat het alleen voor hen is, maar we gaan wel wat dieper dan de oppervlakte.
Tyler Daley: Als je als Children of Zeus nog nooit iets hebt uitgebracht, is het altijd makkelijk. Het tweede album kostte ons wat meer tijd, maar deze keer wilden we niet zomaar iets uitbrengen. We zijn nog steeds samen, we toeren en werken aan muziek; we hebben alleen nog geen album uitgebracht. We hadden tot nu toe geen verzameling nummers die als het juiste album aanvoelde. We wilden niets weggooien. De fans zijn ons altijd trouw gebleven, dus we zijn ze goede muziek verschuldigd.
Konny Kon: Met z'n tweeën hebben we sinds het laatste album heel wat uitgebracht: producties, remixes, zang op projecten van anderen en twee soloprojecten van Tyler. Als je echt op de hoogte bent, weet je dat er wel degelijk muziek is geweest, alleen nog geen Children of Zeus-album. Wij zijn nooit gestopt. We zijn blijven touren, optreden, samenwerken en remixen. Het album heeft tijd gekost omdat we er liever de tijd voor nemen dan zomaar iets uit te brengen.
ER BESTAAT EEN INTERESSANTE SPANNING IN DE KERN VAN TERWIJL DE WERELD IN BRAND STAAT…De wereld mag dan wel in brand staan, maar de plaat zoekt naar momenten van vreugde en plezier daarin. Was dat het doel, en zie je die zoektocht naar vreugde als een vorm van verzet?
Tyler Daley: Dat is waarschijnlijk het dichtst dat iemand erbij in de buurt is gekomen. Ik ging ervan uit dat het vrij voor de hand liggend zou zijn, maar anderen hebben er verschillende betekenissen aan gegeven. Dat is zo'n beetje waar ik zelf sta.
Konny Kon: Voor ons voelde dit album leuker aan dan het vorige. De manier waarop mensen onze muziek ervaren, komt niet altijd overeen met hoe wij er zelf over denken, maar dit voelde een stuk leuker. Plezier maken in een donkere tijd voelde een beetje vreemd, maar je moet mensen toch afleiding bieden: iets om hun gedachten even te verzetten van wat er in de wereld gaande is.
Tyler Daley: Ik denk dat de beste verandering die we teweeg kunnen brengen voortkomt uit het proberen om een vorm van positiviteit te creëren. We kunnen boos worden en meer negativiteit de wereld in sturen; zelfs verzet tegen iets kan soms agressief overkomen. De mensen die naar onze shows komen, vormen een ontzettend liefdevol en divers publiek. Als we dat publiek en die energie kunnen blijven opbouwen, is dat waarschijnlijk het beste wat we kunnen doen: goede energie de wereld in brengen, want daar lijkt momenteel niet veel van te zijn.
JE HEBT HET ALBUM OMSCHREVEN ALS "50 MINUTEN MUZIEK VOOR GROTE MENSEN". WAT BETEKENT DIE UITDRUKKING VOOR JOU?
Konny Kon: Toen we kinderen waren, luisterden we veel naar piratenradio en daar hadden ze het altijd over "feestjes voor volwassenen". Het waren dan van die feestjes waar we niet naartoe mochten – zelfs als we tien jaar ouder waren geweest, denk ik niet dat we binnen zouden zijn gelaten. Muziek voor volwassenen was de muziek waar ik echt van hield: street soul, reggae en muziek die niet zomaar een nieuwigheidje was voor onze leeftijdsgroep. Het is serieuze, rauwe muziek. Het is voor iedereen toegankelijk, maar zo werd het omschreven.
Tyler Daley: "Big people" is een Caribische term voor oudere mensen: de ouderen. We zijn natuurlijk geen kinderen meer, dus muziek maken voor kinderen zou in mijn ogen een beetje vreemd zijn. We proberen met onze muziek mee te groeien en de wijsheid erin te laten doorschemeren. Het is muziek voor volwassenen. Dat betekent niet dat het alleen voor hen is, maar we gaan wel wat dieper dan de oppervlakte.
Jouw muziek is geïnspireerd op de muziek waarmee je bent opgegroeid, zonder dat het aanvoelt als rechttoe rechtaan revivalisme. Hoe put je uit die geschiedenis zonder simpelweg iets uit 1993 na te maken?
Konny Kon: Ik denk niet dat we bewust iets wilden maken dat vernieuwend of nostalgisch was. We maken gewoon muziek geïnspireerd door wat we leuk vinden, en dat is een mix van heel oude muziek van vóór onze geboorte en muziek die deze week is uitgekomen. Het bevat invloeden van de afgelopen 40 of 50 jaar.
Ik weet nog dat mensen zeiden: "Jullie klinken zo jaren '90 R&B en jaren '90 hiphop." Daar hadden we zelf niet eens aan gedacht. We deden het niet bewust; we lieten ons inspireren door onze eigen invloeden. Sommige kwamen uit onze jeugd en andere uit muziek die net was uitgekomen. We zeggen nooit: "Laten we iets nostalgisch maken," of "Laten we maken wat we op dit moment luisteren." Het is gewoon wat er in ons opkomt.
Tyler Daley: Van buitenaf lijkt het misschien alsof we behoorlijk divers zijn. Voor ons voelt het echter als één aaneengesloten geheel.
Street Soul voelt als de belangrijkste traditie binnen Children of Zeus. Wat betekent het voor jou, voor iemand die er niet bekend mee is, en heb je het gevoel dat je die traditie voortzet?
Tyler Daley: Het is de muziek waarmee ik ben opgegroeid. Mijn ouders waren erg op de hoogte van subculturen en wat er speelde in de zwarte muziekwereld. Destijds waren er soulplaten die niet op de reguliere radio werden gedraaid of ergens anders werden uitgezonden, tenzij je wist waar je moest zijn. Ik was veel te jong voor die underground clubs, maar ik kreeg de muziek van mijn ouders, omdat zij het constant draaiden. Zodra ik oud genoeg was, luisterde ik zelf naar piratenradio en nam ik het op. Ik denk dat dat waarschijnlijk een van de dingen is waar Konny en ik een klik in hadden.
Het is een enorm belangrijk onderdeel van onze muziek. Als je ons een naam zou moeten geven, zou je waarschijnlijk zeggen dat we moderne street soul zijn. Ik denk dat het een heel unieke Britse ervaring is, ook al komt niet elk street soul-nummer uit het Verenigd Koninkrijk. Al die elementen kwamen samen in de smeltkroes: reggae-baslijnen, hiphop-drums en zeer soulvolle zang, met in de kern iets weg van lovers rock. Samen met hiphop is het waarschijnlijk de grootste inspiratiebron voor Children of Zeus.
Konny Kon: Het is een vorm van soul. Het is bijna alsof street soul voor soul en R&B was wat lovers rock voor reggae was: een Britse variant ervan. Het was niet alleen Britse muziek, maar veel ervan was een Britse interpretatie van R&B en soul uit die tijd, en veel ervan was geïnspireerd door hiphop. Het klonk erg hiphopachtig en rauw, maar de Britse variant had ook een Caribische inslag.
Veel ervan was erg doe-het-zelf, met wankele zang. Je kunt naar sommige van die nummers luisteren en meteen horen dat iemands neef voor het eerst in de studio is geweest om iets in te zingen wat hem of haar is opgedragen.
Tyler Daley: Zo rauw als het was, het was geweldig. Baslijnen die "te hard" waren, werden: "Dat is niet te hard, want we zetten de bas toch harder. We laten de bas een beetje hard staan en de drums een beetje rauw." Zo horen we muziek en zo willen we ernaar luisteren – met datzelfde gevoel dat reggae vroeger had. Het is rauwe, ghetto-muziek.
Konny Kon: Ik denk niet dat we bewust iets wilden maken dat vernieuwend of nostalgisch was. We maken gewoon muziek geïnspireerd door wat we leuk vinden, en dat is een mix van heel oude muziek van vóór onze geboorte en muziek die deze week is uitgekomen. Het bevat invloeden van de afgelopen 40 of 50 jaar.
Ik weet nog dat mensen zeiden: "Jullie klinken zo jaren '90 R&B en jaren '90 hiphop." Daar hadden we zelf niet eens aan gedacht. We deden het niet bewust; we lieten ons inspireren door onze eigen invloeden. Sommige kwamen uit onze jeugd en andere uit muziek die net was uitgekomen. We zeggen nooit: "Laten we iets nostalgisch maken," of "Laten we maken wat we op dit moment luisteren." Het is gewoon wat er in ons opkomt.
Tyler Daley: Van buitenaf lijkt het misschien alsof we behoorlijk divers zijn. Voor ons voelt het echter als één aaneengesloten geheel.
Street Soul voelt als de belangrijkste traditie binnen Children of Zeus. Wat betekent het voor jou, voor iemand die er niet bekend mee is, en heb je het gevoel dat je die traditie voortzet?
Tyler Daley: Het is de muziek waarmee ik ben opgegroeid. Mijn ouders waren erg op de hoogte van subculturen en wat er speelde in de zwarte muziekwereld. Destijds waren er soulplaten die niet op de reguliere radio werden gedraaid of ergens anders werden uitgezonden, tenzij je wist waar je moest zijn. Ik was veel te jong voor die underground clubs, maar ik kreeg de muziek van mijn ouders, omdat zij het constant draaiden. Zodra ik oud genoeg was, luisterde ik zelf naar piratenradio en nam ik het op. Ik denk dat dat waarschijnlijk een van de dingen is waar Konny en ik een klik in hadden.
Het is een enorm belangrijk onderdeel van onze muziek. Als je ons een naam zou moeten geven, zou je waarschijnlijk zeggen dat we moderne street soul zijn. Ik denk dat het een heel unieke Britse ervaring is, ook al komt niet elk street soul-nummer uit het Verenigd Koninkrijk. Al die elementen kwamen samen in de smeltkroes: reggae-baslijnen, hiphop-drums en zeer soulvolle zang, met in de kern iets weg van lovers rock. Samen met hiphop is het waarschijnlijk de grootste inspiratiebron voor Children of Zeus.
Konny Kon: Het is een vorm van soul. Het is bijna alsof street soul voor soul en R&B was wat lovers rock voor reggae was: een Britse variant ervan. Het was niet alleen Britse muziek, maar veel ervan was een Britse interpretatie van R&B en soul uit die tijd, en veel ervan was geïnspireerd door hiphop. Het klonk erg hiphopachtig en rauw, maar de Britse variant had ook een Caribische inslag.
Veel ervan was erg doe-het-zelf, met wankele zang. Je kunt naar sommige van die nummers luisteren en meteen horen dat iemands neef voor het eerst in de studio is geweest om iets in te zingen wat hem of haar is opgedragen.
Tyler Daley: Zo rauw als het was, het was geweldig. Baslijnen die "te hard" waren, werden: "Dat is niet te hard, want we zetten de bas toch harder. We laten de bas een beetje hard staan en de drums een beetje rauw." Zo horen we muziek en zo willen we ernaar luisteren – met datzelfde gevoel dat reggae vroeger had. Het is rauwe, ghetto-muziek.
Die muziek bereikte je via je ouders, illegale cassettes, dj's en clubs. Waarom zijn onafhankelijke en lokale radiostations nu nog steeds belangrijk?
Konny Kon: Het is een alternatief. Radio is in sommige opzichten bijna overbodig geworden. Voor ons was radio dé plek waar je muziek ontdekte via dj's, terwijl ik het gevoel heb dat radiodj's nu vooral achter de online trends aanlopen: "Dat is populair online, dus dat moeten we draaien." Onafhankelijke en lokale radiozenders spelen nog steeds een belangrijke rol bij het laten horen van muziek aan mensen die ze nog niet kennen.
Iedereen worstelt om gehoord te worden. Tenzij je een hoop geld te besteden hebt, is het echt moeilijk. Er zijn meer mogelijkheden, maar je concurreert met zoveel andere dingen. Het is belangrijk dat dj's muziek draaien die niet op de reguliere radio te horen is. Zelfs bij sommige gespecialiseerde mainstream programma's wordt er voorgeschreven wat ze mogen draaien. Onafhankelijke radio kan diegenen helpen die nog steeds moeite hebben om gehoord te worden.
Tyler Daley: Als iemand die uit de street soul-scene komt, was het net zo spannend – zo niet spannender – om iets te horen van iemand die je nog nooit eerder had gehoord. We groeiden op met cassettes waarop een nummer in een club werd gedraaid, niemand het kende het, het werd drie of vier keer opnieuw afgespeeld, en daardoor werd het een enorme hit.
Het is momenteel niet makkelijk omdat mensen moeten werken, maar als selector is het jouw taak om mensen te onderwijzen. Ik ben zelf ook onderwezen door dj's. Daar heb ik mijn muziekkennis vandaan: van andere dj's die ik respecteerde. De gemeenschapszin binnen de radio heeft dat nog wel enigszins behouden, terwijl ik denk dat het overal elders verloren is gegaan.
Er is discussie geweest over de vraag of zenders zoals 1XTRA wel genoeg doen om nieuwe zwarte Britse muziek te ondersteunen, in plaats van te vertrouwen op bekende Amerikaanse R&B en pop. Krijgt nieuwe Britse soulmuziek volgens jou wel voldoende zichtbare steun?
Konny Kon: 1Xtra en andere radiostations staan onder druk om commercieel te zijn en financiering te behouden, dus het is niet alleen hun schuld. Ook de consument bepaalt het. Ik draai zelf regelmatig in clubs en kan niet altijd de muziek draaien die ik wil. Je ziet mensen weggaan of de sfeer wegzakken als je te veel muziek draait die ze niet kennen. Voor de doelgroep waar 1Xtra zich op richt, is R&B uit het midden van de jaren 2000 waarschijnlijk wat de meesten willen horen. Ze zouden overdag muziek kunnen draaien die mensen niet kennen, maar luisteraars zouden dan misschien afhaken, net zoals mensen in een club juist behoefte hebben aan herkenning en nostalgie.
Dat brengt ons terug bij het belang van onafhankelijke radio: het kan muziek laten horen zonder dezelfde druk. 1Xtra heeft de lastige taak om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Zou ik daar graag meer Britse, onafhankelijke en undergroundmuziek horen? Natuurlijk. Ik zou het geweldig vinden als mijn muziek vaker op playlists zou staan en meer steun zou krijgen, want ik weet zeker dat als mensen het honderd keer horen, ze het uiteindelijk wel leuk zullen vinden.
Tyler Daley: Ik kan me geen tijd herinneren dat het anders was. We zijn opgegroeid met piratenradio, omdat niemand anders iets draaide wat wij leuk vonden. De muziek waar wij van houden is specialistisch, en het is de taak van de specialistische dj's om die muziek te promoten en bepaalde nummers in de mainstream te krijgen. We creëren onze eigen hype via internet, specialistische dj's en lokale radio. Dat is onze strijd. Ik zie de andere kant niet veel veranderen.
ALS TWEE JONGE KUNSTENAARS ZOALS JULLIE IN 2026 IN MANCHESTER ZOUDEN BEGINNEN, ZOUDEN ZE DAN BETERE KANSEN HEBBEN DAN JULLIE, OF IS HET MOEILIJKER GEWORDEN OM BINNEN DE GRASSROOTS-CULTUUR TE BESTAAN?
Tyler Daley: Ik denk dat het veel makkelijker is. Er zijn nu veel meer artiesten, dus er is zeker meer concurrentie, maar je kunt rechtstreeks naar de consument gaan. Zolang je consistent bent, een beetje een plan hebt en goede muziek maakt, zou je een fanbase moeten kunnen opbouwen. Het heeft zo zijn eigen obstakels, maar qua kansen en de mogelijkheid om dingen zelf te doen, is het enorm anders.
Konny Kon: Ik ben het ermee eens. Toen wij begonnen, waren er geen kansen. Iedereen verhuisde naar Londen om het te proberen. Er waren geen platenlabels en geen promotie; alles speelde zich af in Londen. Zelfs toen, met het soort muziek dat wij maken, probeerde je Amerika of de rest van de wereld te bereiken. Nu kun je het zelf doen. Je hoeft alleen maar de mensen te vinden die erin geïnteresseerd zijn.
Konny Kon: Het is een alternatief. Radio is in sommige opzichten bijna overbodig geworden. Voor ons was radio dé plek waar je muziek ontdekte via dj's, terwijl ik het gevoel heb dat radiodj's nu vooral achter de online trends aanlopen: "Dat is populair online, dus dat moeten we draaien." Onafhankelijke en lokale radiozenders spelen nog steeds een belangrijke rol bij het laten horen van muziek aan mensen die ze nog niet kennen.
Iedereen worstelt om gehoord te worden. Tenzij je een hoop geld te besteden hebt, is het echt moeilijk. Er zijn meer mogelijkheden, maar je concurreert met zoveel andere dingen. Het is belangrijk dat dj's muziek draaien die niet op de reguliere radio te horen is. Zelfs bij sommige gespecialiseerde mainstream programma's wordt er voorgeschreven wat ze mogen draaien. Onafhankelijke radio kan diegenen helpen die nog steeds moeite hebben om gehoord te worden.
Tyler Daley: Als iemand die uit de street soul-scene komt, was het net zo spannend – zo niet spannender – om iets te horen van iemand die je nog nooit eerder had gehoord. We groeiden op met cassettes waarop een nummer in een club werd gedraaid, niemand het kende het, het werd drie of vier keer opnieuw afgespeeld, en daardoor werd het een enorme hit.
Het is momenteel niet makkelijk omdat mensen moeten werken, maar als selector is het jouw taak om mensen te onderwijzen. Ik ben zelf ook onderwezen door dj's. Daar heb ik mijn muziekkennis vandaan: van andere dj's die ik respecteerde. De gemeenschapszin binnen de radio heeft dat nog wel enigszins behouden, terwijl ik denk dat het overal elders verloren is gegaan.
Er is discussie geweest over de vraag of zenders zoals 1XTRA wel genoeg doen om nieuwe zwarte Britse muziek te ondersteunen, in plaats van te vertrouwen op bekende Amerikaanse R&B en pop. Krijgt nieuwe Britse soulmuziek volgens jou wel voldoende zichtbare steun?
Konny Kon: 1Xtra en andere radiostations staan onder druk om commercieel te zijn en financiering te behouden, dus het is niet alleen hun schuld. Ook de consument bepaalt het. Ik draai zelf regelmatig in clubs en kan niet altijd de muziek draaien die ik wil. Je ziet mensen weggaan of de sfeer wegzakken als je te veel muziek draait die ze niet kennen. Voor de doelgroep waar 1Xtra zich op richt, is R&B uit het midden van de jaren 2000 waarschijnlijk wat de meesten willen horen. Ze zouden overdag muziek kunnen draaien die mensen niet kennen, maar luisteraars zouden dan misschien afhaken, net zoals mensen in een club juist behoefte hebben aan herkenning en nostalgie.
Dat brengt ons terug bij het belang van onafhankelijke radio: het kan muziek laten horen zonder dezelfde druk. 1Xtra heeft de lastige taak om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Zou ik daar graag meer Britse, onafhankelijke en undergroundmuziek horen? Natuurlijk. Ik zou het geweldig vinden als mijn muziek vaker op playlists zou staan en meer steun zou krijgen, want ik weet zeker dat als mensen het honderd keer horen, ze het uiteindelijk wel leuk zullen vinden.
Tyler Daley: Ik kan me geen tijd herinneren dat het anders was. We zijn opgegroeid met piratenradio, omdat niemand anders iets draaide wat wij leuk vonden. De muziek waar wij van houden is specialistisch, en het is de taak van de specialistische dj's om die muziek te promoten en bepaalde nummers in de mainstream te krijgen. We creëren onze eigen hype via internet, specialistische dj's en lokale radio. Dat is onze strijd. Ik zie de andere kant niet veel veranderen.
ALS TWEE JONGE KUNSTENAARS ZOALS JULLIE IN 2026 IN MANCHESTER ZOUDEN BEGINNEN, ZOUDEN ZE DAN BETERE KANSEN HEBBEN DAN JULLIE, OF IS HET MOEILIJKER GEWORDEN OM BINNEN DE GRASSROOTS-CULTUUR TE BESTAAN?
Tyler Daley: Ik denk dat het veel makkelijker is. Er zijn nu veel meer artiesten, dus er is zeker meer concurrentie, maar je kunt rechtstreeks naar de consument gaan. Zolang je consistent bent, een beetje een plan hebt en goede muziek maakt, zou je een fanbase moeten kunnen opbouwen. Het heeft zo zijn eigen obstakels, maar qua kansen en de mogelijkheid om dingen zelf te doen, is het enorm anders.
Konny Kon: Ik ben het ermee eens. Toen wij begonnen, waren er geen kansen. Iedereen verhuisde naar Londen om het te proberen. Er waren geen platenlabels en geen promotie; alles speelde zich af in Londen. Zelfs toen, met het soort muziek dat wij maken, probeerde je Amerika of de rest van de wereld te bereiken. Nu kun je het zelf doen. Je hoeft alleen maar de mensen te vinden die erin geïnteresseerd zijn.
De pers rond het album spreekt over "het beïnvloeden van de algoritmes", maar jij komt uit een heel andere cultuur van muziekontdekking. Nu deze Uncle-campagne de kinderen van Zeus fysiek de straat op stuurt, heeft het bezetten van de openbare ruimte nog wel betekenis in een tijdperk van gepersonaliseerde feeds?
Konny Kon: Het is absoluut belangrijker dan het algoritme. Om eerlijk te zijn, werkt het algoritme niet echt voor ons. Dat heeft het nooit gedaan. We proberen het al zo'n vijf jaar uit te vogelen. Het echte leven is altijd belangrijker dan de digitale wereld. Iemand kan iets tastbaars en fysieks zien; ik denk dat dat veel meer gewicht in de schaal legt dan het algoritme.
ALS IEMAND OP HET PUNT STAAT HET TE HOREN TERWIJL DE WERELD IN BRAND STAAT… VAN BEGIN TOT EIND, WAAR MOETEN ZE NAAR LUISTEREN?
Konny Kon: Ofwel een autoritje in je eentje, zodat je irritante vriend niet de hele tijd aan het woord is, ofwel met een koptelefoon op. Ik heb het gevoel dat we muziek maken voor koptelefoons. Er zijn zoveel kleine dingen waar we rekening mee houden bij het maken van een album: ik hoop dat iemand een verschuiving van het ene oor naar het andere hoort, iets wat ze niet zullen opmerken via een telefoon of laptopspeaker. We besteden zoveel tijd aan details die misschien maar één procent van de mensen opmerkt, maar als ze dat wel doen, betekent het de wereld voor ons.
Een man uit Manchester gaf een recensie. Balance Hij zat in zijn auto en wees me op al die verborgen details. Het middelste nummer heet "Balance" en staat precies in het midden. In de intro staat "linkerkant, rechterkant"; met een koptelefoon hoor je dat in de corresponderende oren. Ik dacht: "Ja, iemand heeft het opgemerkt." De baslijnen zijn ook belangrijk, dus je hebt iets nodig dat die aankan.
Tyler Daley: Ik moet het via grote speakers of in de auto kunnen beluisteren. Ik ben niet zo'n fan van koptelefoons als Konny, omdat ik bang ben dat ik mijn oren beschadig. Zolang de drums en bas maar lekker dreunen, vind ik het het fijnst. Als ik het hard kan horen via grote speakers of in de auto met een dreunende bas, dan wil ik daar graag naar luisteren.
Konny Kon: Als we albums maken, mixen we ze en gaan we er vervolgens in de auto naar luisteren. Je moet het meenemen naar de auto en het moet daar werken. We zouden in de auto mixen als het kon. We hebben het geprobeerd – ik heb een keer een laptop meegenomen in de auto en ben toen rondgegaan om dingen te mixen.
Wat hoop je dat iemand voelt nadat hij of zij het album heeft uitgeluisterd?
Tyler Daley: Enigszins optimistisch.
Konny Kon: Naast het feit dat ik er zelf van geniet, wat natuurlijk het belangrijkste is, vind ik het fijn om dingen open te laten voor interpretatie. Het is altijd interessant om te horen wat mensen uit onze muziek halen wat wij niet bedoeld hadden, of wanneer iemand tot dezelfde conclusie komt als wij. Zodra het de wereld in is, hebben we er geen controle meer over. We hebben gedaan wat we konden, dus ik ben blij als mensen eruit halen wat ze eruit halen. Bovenal hoop ik echt dat mensen ervan genieten.
Tyler Daley: Als je naar een show van Children of Zeus gaat, is er één ding dat je in de huidige tijd kunt meekrijgen: er zijn nog steeds goede mensen. Er is een fijne, hechte gemeenschap van goede mensen. Daarom zou ik zeggen dat ik optimistisch ben.
Konny Kon: Het is absoluut belangrijker dan het algoritme. Om eerlijk te zijn, werkt het algoritme niet echt voor ons. Dat heeft het nooit gedaan. We proberen het al zo'n vijf jaar uit te vogelen. Het echte leven is altijd belangrijker dan de digitale wereld. Iemand kan iets tastbaars en fysieks zien; ik denk dat dat veel meer gewicht in de schaal legt dan het algoritme.
ALS IEMAND OP HET PUNT STAAT HET TE HOREN TERWIJL DE WERELD IN BRAND STAAT… VAN BEGIN TOT EIND, WAAR MOETEN ZE NAAR LUISTEREN?
Konny Kon: Ofwel een autoritje in je eentje, zodat je irritante vriend niet de hele tijd aan het woord is, ofwel met een koptelefoon op. Ik heb het gevoel dat we muziek maken voor koptelefoons. Er zijn zoveel kleine dingen waar we rekening mee houden bij het maken van een album: ik hoop dat iemand een verschuiving van het ene oor naar het andere hoort, iets wat ze niet zullen opmerken via een telefoon of laptopspeaker. We besteden zoveel tijd aan details die misschien maar één procent van de mensen opmerkt, maar als ze dat wel doen, betekent het de wereld voor ons.
Een man uit Manchester gaf een recensie. Balance Hij zat in zijn auto en wees me op al die verborgen details. Het middelste nummer heet "Balance" en staat precies in het midden. In de intro staat "linkerkant, rechterkant"; met een koptelefoon hoor je dat in de corresponderende oren. Ik dacht: "Ja, iemand heeft het opgemerkt." De baslijnen zijn ook belangrijk, dus je hebt iets nodig dat die aankan.
Tyler Daley: Ik moet het via grote speakers of in de auto kunnen beluisteren. Ik ben niet zo'n fan van koptelefoons als Konny, omdat ik bang ben dat ik mijn oren beschadig. Zolang de drums en bas maar lekker dreunen, vind ik het het fijnst. Als ik het hard kan horen via grote speakers of in de auto met een dreunende bas, dan wil ik daar graag naar luisteren.
Konny Kon: Als we albums maken, mixen we ze en gaan we er vervolgens in de auto naar luisteren. Je moet het meenemen naar de auto en het moet daar werken. We zouden in de auto mixen als het kon. We hebben het geprobeerd – ik heb een keer een laptop meegenomen in de auto en ben toen rondgegaan om dingen te mixen.
Wat hoop je dat iemand voelt nadat hij of zij het album heeft uitgeluisterd?
Tyler Daley: Enigszins optimistisch.
Konny Kon: Naast het feit dat ik er zelf van geniet, wat natuurlijk het belangrijkste is, vind ik het fijn om dingen open te laten voor interpretatie. Het is altijd interessant om te horen wat mensen uit onze muziek halen wat wij niet bedoeld hadden, of wanneer iemand tot dezelfde conclusie komt als wij. Zodra het de wereld in is, hebben we er geen controle meer over. We hebben gedaan wat we konden, dus ik ben blij als mensen eruit halen wat ze eruit halen. Bovenal hoop ik echt dat mensen ervan genieten.
Tyler Daley: Als je naar een show van Children of Zeus gaat, is er één ding dat je in de huidige tijd kunt meekrijgen: er zijn nog steeds goede mensen. Er is een fijne, hechte gemeenschap van goede mensen. Daarom zou ik zeggen dat ik optimistisch ben.
![“Ben je naar de kunstacademie gegaan?” “[Lachend] Nee. Ik denk dat als je iets echt wilt, je wel een manier vindt om het te doen!” “Ben je naar de kunstacademie gegaan?”](https://manfromuncle.info/wp-content/uploads/2026/10/051D0954-D46D-48AA-8AC7-13F920D5704E_1_201_a-scaled.jpeg)
