Door de jaren heen heeft Babak een wereld opgebouwd van handgeschreven posters, sardonische petities en rustig chaotische oneliners die steeds harder aankomen naarmate je er langer bij stilstaat. Zijn werk heeft een ongemakkelijke troost, een gevoel waar we ons allemaal mee kunnen identificeren.
Nu, met UNCLE, herneemt Babak zijn petitieserie met een nieuwe poster die eist dat we de wereld even loskoppelen voordat we hem weer aansluiten. Het is een oplossing die (op de een of andere manier) voor alle technologie werkt, dus het zal ons vast wel goed doen, toch? Binnen een paar dagen nadat de eerste posters waren opgehangen, begonnen voorbijgangers te reageren op de petitie. Als dit ons iets heeft geleerd, is het wel dat we allemaal mensen zijn en dat we allemaal wel een kleine herstart kunnen gebruiken. En wie heeft er nog een pen bij zich?
In het onderstaande interview sprak UNCLE met Babak over zijn vroege inspiratiebronnen, het leven binnen zijn eigen sitcom en hoe de stad Londen zijn kunst vormgeeft.
functionaliteiten
07.25 Babak Ganjei vraagt om een harde reset van de wereld
Babak Ganjei maakt het niet uit of je denkt dat hij een grapje maakt. Zijn werk – deels bekentenis, deels protest, deels droogkomisch – zal je aan het lachen maken voordat je beseft dat je een beetje gebroken bent.
KUNT U IN UW EIGEN WOORDEN BESCHRIJVEN WIE BABAK GANJEI IS?
Hij is een beetje een vreemde voor mij, ik ken hem eigenlijk niet zo goed.
JE BENT OPGEGROEID IN EEN GEZIN DAT HELEMAAL OP KUNST GERICHT WAS. JE MOEDER WAS SCHILDER EN JE VADER WAS ARCHITECT. KUN JE INZICHT DELEN IN JE LEVEN TIJDENS JE OPGROEIEN?
Het was gewoon heel natuurlijk om overal markeringen te maken. Het was heel normaal dat iedereen constant dingen maakte, dus ik weet niet beter. Toch denk ik dat mijn ouders, toen het op de kunstacademie aankwam, liever hadden dat ik in een veiligere toekomst terechtkwam, maar ik had helemaal geen plan B.
OF JE NU KUNSTENAARS BENT OF NIET, WIE WAREN JOUW INSPIRATIES TOEN JE OPGROEIDE?
Ik was 13 toen Nevermind kwam uit en Nirvana zette me op een pad waar ik kon zien wat het kunstenaarschap teweeg kon brengen. Als kind hing ik aan Kurt Cobains lippen en via Nirvana werd ik geïntroduceerd in Sonic Youth en via Sonic Youth in een hele underground scene van kunst, muziek en film. Dit was vóór het internet, dus het ontdekken van deze underground werelden voelde ongelooflijk bevredigend. En bevrijdend. De wereld hield niet meer op in het centrum van Bournemouth. In latere jaren waren de scripts van Charlie Kaufman en de comedy van Andy Kaufman een enorme invloed op mijn werk. Beiden delen een achternaam en een neiging om de vierde wand te doorbreken. Charlie Kaufman met de films die hij schreef en Andy Kaufman met zijn comedy van buiten het toneel, waardoor de grenzen tussen realiteit en fictie vervaagden.
HEB JE ALTIJD AL KUNSTENAAR WILDEN WORDEN? WAREN ER NOG ANDERE CARRIÈREPADEN WAAR JE AAN DACHT VOORDAT JE OP DEZE UITKOMDE?
De enige back-up waar ik aan had gedacht, was schrijver worden. Toen ik zeven was, dacht ik dat ik scenarioschrijver zou worden. Ik had op die leeftijd al besloten dat ik niet de moed had om mensen te vertellen wat ze moesten doen, dus ik kon geen regisseur worden. Ik moest het eerst in stilte op papier krijgen.
JE HEBT AL EERDER VERTELD DAT JE SINDS JE AFSTUDEERT IN EEN ECHTE SITCOM LEEFT. KUN JE DIT UITLEGGEN EN HOE DIT JE CREATIEVE OUTPUT BEÏNVLOEDT?
Ik probeer dingen te zien in een filmachtig verhaal, denk ik. Dat is niet opzettelijk. Misschien komt het doordat ik opgroeide als een vrij stil kind voor de tv. Ik koppel graag gebeurtenissen en mensen aan het verloop van een dag. Ik denk dat ik dat onbewust doe, zo heb ik mijn hersenen nu eenmaal getraind. Misschien maakt het de wereld minder eng als ik dingen met elkaar kan verbinden.
JE KUNST VOEL JE DIEP BEKENTENISACHTIG, DAARTOE JE GAAT OP JE INNERLIJKE MONOLOOG. KUN JE ONS VERTELLEN OVER HET PROCES WANNEER JE AAN EEN NIEUW WERK BEGINT?
Ik zou zeggen dat het hele proces voortkomt uit wandelen en ik denk dat de innerlijke monoloog de hele tijd doorloopt. Ik vind het erg moeilijk om achter een bureau te zitten en na te denken, dus het proces is om in beweging te blijven. Wandel door de straten in een rustig, gestaag tempo, zodat je nog steeds dingen om je heen kunt opmerken.
Hij is een beetje een vreemde voor mij, ik ken hem eigenlijk niet zo goed.
JE BENT OPGEGROEID IN EEN GEZIN DAT HELEMAAL OP KUNST GERICHT WAS. JE MOEDER WAS SCHILDER EN JE VADER WAS ARCHITECT. KUN JE INZICHT DELEN IN JE LEVEN TIJDENS JE OPGROEIEN?
Het was gewoon heel natuurlijk om overal markeringen te maken. Het was heel normaal dat iedereen constant dingen maakte, dus ik weet niet beter. Toch denk ik dat mijn ouders, toen het op de kunstacademie aankwam, liever hadden dat ik in een veiligere toekomst terechtkwam, maar ik had helemaal geen plan B.
OF JE NU KUNSTENAARS BENT OF NIET, WIE WAREN JOUW INSPIRATIES TOEN JE OPGROEIDE?
Ik was 13 toen Nevermind kwam uit en Nirvana zette me op een pad waar ik kon zien wat het kunstenaarschap teweeg kon brengen. Als kind hing ik aan Kurt Cobains lippen en via Nirvana werd ik geïntroduceerd in Sonic Youth en via Sonic Youth in een hele underground scene van kunst, muziek en film. Dit was vóór het internet, dus het ontdekken van deze underground werelden voelde ongelooflijk bevredigend. En bevrijdend. De wereld hield niet meer op in het centrum van Bournemouth. In latere jaren waren de scripts van Charlie Kaufman en de comedy van Andy Kaufman een enorme invloed op mijn werk. Beiden delen een achternaam en een neiging om de vierde wand te doorbreken. Charlie Kaufman met de films die hij schreef en Andy Kaufman met zijn comedy van buiten het toneel, waardoor de grenzen tussen realiteit en fictie vervaagden.
HEB JE ALTIJD AL KUNSTENAAR WILDEN WORDEN? WAREN ER NOG ANDERE CARRIÈREPADEN WAAR JE AAN DACHT VOORDAT JE OP DEZE UITKOMDE?
De enige back-up waar ik aan had gedacht, was schrijver worden. Toen ik zeven was, dacht ik dat ik scenarioschrijver zou worden. Ik had op die leeftijd al besloten dat ik niet de moed had om mensen te vertellen wat ze moesten doen, dus ik kon geen regisseur worden. Ik moest het eerst in stilte op papier krijgen.
JE HEBT AL EERDER VERTELD DAT JE SINDS JE AFSTUDEERT IN EEN ECHTE SITCOM LEEFT. KUN JE DIT UITLEGGEN EN HOE DIT JE CREATIEVE OUTPUT BEÏNVLOEDT?
Ik probeer dingen te zien in een filmachtig verhaal, denk ik. Dat is niet opzettelijk. Misschien komt het doordat ik opgroeide als een vrij stil kind voor de tv. Ik koppel graag gebeurtenissen en mensen aan het verloop van een dag. Ik denk dat ik dat onbewust doe, zo heb ik mijn hersenen nu eenmaal getraind. Misschien maakt het de wereld minder eng als ik dingen met elkaar kan verbinden.
JE KUNST VOEL JE DIEP BEKENTENISACHTIG, DAARTOE JE GAAT OP JE INNERLIJKE MONOLOOG. KUN JE ONS VERTELLEN OVER HET PROCES WANNEER JE AAN EEN NIEUW WERK BEGINT?
Ik zou zeggen dat het hele proces voortkomt uit wandelen en ik denk dat de innerlijke monoloog de hele tijd doorloopt. Ik vind het erg moeilijk om achter een bureau te zitten en na te denken, dus het proces is om in beweging te blijven. Wandel door de straten in een rustig, gestaag tempo, zodat je nog steeds dingen om je heen kunt opmerken.
HOE ZOU JE DE RELATIE TUSSEN POPCULTUUR EN POLITIEK IN JE KUNST BESCHRIJVEN?
Ik ben geboren in Groot-Brittannië, mijn ouders zijn Iraans, dus er zit een element van die ervaring in mijn werk, zonder dat ik er bewust over praat. Het geeft je het gevoel dat je op een bepaalde manier niet echt ergens vandaan komt, en ik denk dat dat een behoorlijk bevrijdende ruimte is om als kunstenaar in te vertoeven. Je niet op je gemak voelen om ergens vandaan te komen, de behoefte om connecties en gemeenschappelijke grond te vinden is sterker. Tenminste, zo begrijp ik het. Popcultuur, politiek, het zijn allemaal stammen en groepen, iedereen probeert een plek te vinden waar hij of zij bij past.
KUN JE ONS DOORBRAKEN VIA HET KUNSTWERK DAT JE HEBT GEKOZEN VOOR DEZE SAMENWERKING MET UNCLE?
Ik maakte al die fantasierijke petitieposters voor dingen als "Laat mijn kat me meer aardig vinden" en "Breng Prince weer tot leven", maar de laatste jaren voelt het alsof de wereld in brand staat en er zoveel nieuws is dat we geen kans krijgen om alles te verwerken wat er gebeurt. Er zat iets leuks in het opzetten van een ouderwetse straatcampagne om het internet uit te schakelen. Het idee dat iemand er langs zou lopen, zou stoppen en zich gedwongen zou voelen om te tekenen, geeft me het gevoel dat dat op de een of andere manier een succes is.
We hebben al gemerkt dat het publiek op straat met deze posters interageert en hun naam onder de petitie zet. Had je dit in gedachten toen je begon met het maken van de petitiestukken, of was het retorisch bedoeld?
Het is altijd een beetje zenuwslopend om iets te publiceren dat uitnodigt tot interactie. Ik denk dat ik me, toen ik de petitie "Breng Prince alsjeblieft weer tot leven" voor het eerst opstelde, voorstelde dat het retorisch was, maar het was een grote installatie op een festival die meteen werd gesigneerd en er staat wel "Teken alsjeblieft" op, dus ik weet niet wat ik dacht. Ik neem gewoon niet aan dat mensen nog pennen bij zich hebben.
HOE KOMT DE CITY OF LONDON DOOR IN JOUW KUNST EN JOUW PROCES?
Nou, in dit geval hopelijk door de pen op papier te zetten, maar over het algemeen ontstaat mijn werk tijdens het dwalen door de straten van Londen. Dit werk is daar in feite een eerbetoon aan. Het is het soort dingen waar ik graag over struikel.
WAT IS UW DROOMOPDRACHT?
T-shirt voor de band Pavement.
www.babakganjeiworks.com
www.instagram.com/babakganjei
Ik ben geboren in Groot-Brittannië, mijn ouders zijn Iraans, dus er zit een element van die ervaring in mijn werk, zonder dat ik er bewust over praat. Het geeft je het gevoel dat je op een bepaalde manier niet echt ergens vandaan komt, en ik denk dat dat een behoorlijk bevrijdende ruimte is om als kunstenaar in te vertoeven. Je niet op je gemak voelen om ergens vandaan te komen, de behoefte om connecties en gemeenschappelijke grond te vinden is sterker. Tenminste, zo begrijp ik het. Popcultuur, politiek, het zijn allemaal stammen en groepen, iedereen probeert een plek te vinden waar hij of zij bij past.
KUN JE ONS DOORBRAKEN VIA HET KUNSTWERK DAT JE HEBT GEKOZEN VOOR DEZE SAMENWERKING MET UNCLE?
Ik maakte al die fantasierijke petitieposters voor dingen als "Laat mijn kat me meer aardig vinden" en "Breng Prince weer tot leven", maar de laatste jaren voelt het alsof de wereld in brand staat en er zoveel nieuws is dat we geen kans krijgen om alles te verwerken wat er gebeurt. Er zat iets leuks in het opzetten van een ouderwetse straatcampagne om het internet uit te schakelen. Het idee dat iemand er langs zou lopen, zou stoppen en zich gedwongen zou voelen om te tekenen, geeft me het gevoel dat dat op de een of andere manier een succes is.
We hebben al gemerkt dat het publiek op straat met deze posters interageert en hun naam onder de petitie zet. Had je dit in gedachten toen je begon met het maken van de petitiestukken, of was het retorisch bedoeld?
Het is altijd een beetje zenuwslopend om iets te publiceren dat uitnodigt tot interactie. Ik denk dat ik me, toen ik de petitie "Breng Prince alsjeblieft weer tot leven" voor het eerst opstelde, voorstelde dat het retorisch was, maar het was een grote installatie op een festival die meteen werd gesigneerd en er staat wel "Teken alsjeblieft" op, dus ik weet niet wat ik dacht. Ik neem gewoon niet aan dat mensen nog pennen bij zich hebben.
HOE KOMT DE CITY OF LONDON DOOR IN JOUW KUNST EN JOUW PROCES?
Nou, in dit geval hopelijk door de pen op papier te zetten, maar over het algemeen ontstaat mijn werk tijdens het dwalen door de straten van Londen. Dit werk is daar in feite een eerbetoon aan. Het is het soort dingen waar ik graag over struikel.
WAT IS UW DROOMOPDRACHT?
T-shirt voor de band Pavement.
www.babakganjeiworks.com
www.instagram.com/babakganjei
