Brighton staat bekend als een van de meest creatieve steden van het Verenigd Koninkrijk. Afhankelijk van de route die je neemt, kan dat te danken zijn aan de mods en rockers die hierheen trokken voor een optreden en een potje vechten, of aan het grootste Pride-evenement van het land dat elk jaar in augustus plaatsvindt. Je kunt ook via de North Laine en de vele onafhankelijke winkels de stad binnenwandelen, of verdwalen in de chaos van Brighton Festival, Brighton Fringe, The Great Escape en Artists Open House, die allemaal plaatsvinden in verschillende zalen en huizen verspreid over de stad in de (soms) zonnige maand mei.
Het is een reputatie gebouwd op onafhankelijkheid, openheid en een zekere weigering om je aan de regels te houden – een idee dat zelfs door het lokale toeristenbureau is verpakt als 'Nooit Normaal'.
Maar reputaties hebben een prijs. Letterlijk. Mensen willen graag wonen in een creatieve, liberale omgeving aan zee, en dat drijft de prijzen op. De huren stijgen. Studio's verdwijnen. Lege winkelpanden staan waar vroeger kleine bedrijven waren. Buiten het bekende beeld van The Lanes, het strand en de door de gemeente goedgekeurde muurschilderingen, blijft Brighton een stad waar de toegang tot ruimte, geld en kansen ongelijk verdeeld is.
functionaliteiten
05.26 Art Yard Sale transformeert de openbare ruimte van Brighton in een openluchtgalerie.
WAT WORDT ER DAN PRECIES GEDAAN OM KUNST TOEGANKELIJK TE HOUDEN?
De Art Yard Sale, die dit jaar voor de elfde keer wordt georganiseerd, biedt een oplossing. Het evenement vindt plaats op Jubilee Square als onderdeel van Brighton Fringe en brengt kunst uit de galerie naar het hart van de stad. Verzamelaars, kunstenaars, gezinnen, voorbijgangers en mensen die op zondag een wandeling maken, kunnen zich allemaal in dezelfde openluchtruimte bewegen, rechtstreeks met kunstenaars praten, werk van aangezicht tot aangezicht kopen en zelfs zien hoe sommige kunstwerken worden gemaakt. Voor sommige kunstenaars is het een kans om voor het eerst in een fysieke omgeving te verkopen. Voor sommige bezoekers is het een kans om kunst te zien en te kopen buiten de traditionele context.
Het evenement wordt nu georganiseerd door Kaos Projects, opgericht door Helen Hiett en Lindsay Alkin na de sluiting van Enter Gallery, voorheen Art Republic. Samen hadden ze jarenlange ervaring met kunstenaars, tentoonstellingen, pop-upwinkels, muurschilderingen en door kunstenaars geleide projecten, maar de sluiting van de galerie creëerde een leegte.
"Toen de galerie sloot, voelde ik dat er een leegte ontstond in Brighton," zegt Helen. "We hadden met meer dan honderd kunstenaars en uitgevers samengewerkt, dus het voortzetten van die relaties betekende dat we moesten kijken naar creatieve evenementen en projecten, maar dan meer door kunstenaars geleid. Meer als partnerschappen met kunstenaars, in plaats van dat de galerie alles in goede banen leidt."
Die verandering is belangrijk. Art Yard Sale is ontstaan vanuit de galerie, maar vorig jaar vond de eerste editie plaats als een onafhankelijk evenement van Kaos Projects, en tevens vierde het zijn 10-jarig jubileum. Ze hielden de deelnamekosten laag, verruimden de sfeer van het evenement en zetten meer in op wat het succesvol maakt: kunstenaars die mensen direct ontmoeten, werk dat zonder de gebruikelijke stijfheid wordt verkocht en kunst die onderdeel wordt van het dagelijkse leven in de stad.
"Het is nu vrijer, omdat we niet langer gebonden zijn aan een galerie of vier muren en een website", zegt Lindsay. "We kunnen uitbreiden. We kunnen alles doen."
Die vrijheid heeft de moeilijkheden niet weggenomen. Zelfstandig werken betekent nog steeds administratie, budgettering, gaandeweg leren en het minder romantische werk achter de schermen. Maar daaronder schuilt een diep geloof in de noodzaak van ruimtes waar kunstenaars kunnen verkopen, experimenteren, gezien worden en in gesprek kunnen gaan met mensen die anders misschien nooit een galerie zouden binnenlopen.
"We zijn ontzettend trots op wat we bereikt hebben," zegt Lindsay. "Vooral nu de wereld zo zwaar aanvoelt en iedereen het moeilijk heeft. Die behoefte aan kunst is er nog steeds. Die energie is er nog steeds."
In een stad die zichzelf voortdurend probeert te verkopen als creatief, kleurrijk en onafhankelijk, stelt Art Yard Sale een nuttigere vraag: hoe maak je kunst echt toegankelijk voor mensen? Niet zomaar iets achter glas, aan een witte muur of verborgen achter een balie, maar iets waar je in kunt lopen, over kunt praten, kunt vasthouden, kopen, onthouden en mee naar huis kunt nemen.
De Art Yard Sale, die dit jaar voor de elfde keer wordt georganiseerd, biedt een oplossing. Het evenement vindt plaats op Jubilee Square als onderdeel van Brighton Fringe en brengt kunst uit de galerie naar het hart van de stad. Verzamelaars, kunstenaars, gezinnen, voorbijgangers en mensen die op zondag een wandeling maken, kunnen zich allemaal in dezelfde openluchtruimte bewegen, rechtstreeks met kunstenaars praten, werk van aangezicht tot aangezicht kopen en zelfs zien hoe sommige kunstwerken worden gemaakt. Voor sommige kunstenaars is het een kans om voor het eerst in een fysieke omgeving te verkopen. Voor sommige bezoekers is het een kans om kunst te zien en te kopen buiten de traditionele context.
Het evenement wordt nu georganiseerd door Kaos Projects, opgericht door Helen Hiett en Lindsay Alkin na de sluiting van Enter Gallery, voorheen Art Republic. Samen hadden ze jarenlange ervaring met kunstenaars, tentoonstellingen, pop-upwinkels, muurschilderingen en door kunstenaars geleide projecten, maar de sluiting van de galerie creëerde een leegte.
"Toen de galerie sloot, voelde ik dat er een leegte ontstond in Brighton," zegt Helen. "We hadden met meer dan honderd kunstenaars en uitgevers samengewerkt, dus het voortzetten van die relaties betekende dat we moesten kijken naar creatieve evenementen en projecten, maar dan meer door kunstenaars geleid. Meer als partnerschappen met kunstenaars, in plaats van dat de galerie alles in goede banen leidt."
Die verandering is belangrijk. Art Yard Sale is ontstaan vanuit de galerie, maar vorig jaar vond de eerste editie plaats als een onafhankelijk evenement van Kaos Projects, en tevens vierde het zijn 10-jarig jubileum. Ze hielden de deelnamekosten laag, verruimden de sfeer van het evenement en zetten meer in op wat het succesvol maakt: kunstenaars die mensen direct ontmoeten, werk dat zonder de gebruikelijke stijfheid wordt verkocht en kunst die onderdeel wordt van het dagelijkse leven in de stad.
"Het is nu vrijer, omdat we niet langer gebonden zijn aan een galerie of vier muren en een website", zegt Lindsay. "We kunnen uitbreiden. We kunnen alles doen."
Die vrijheid heeft de moeilijkheden niet weggenomen. Zelfstandig werken betekent nog steeds administratie, budgettering, gaandeweg leren en het minder romantische werk achter de schermen. Maar daaronder schuilt een diep geloof in de noodzaak van ruimtes waar kunstenaars kunnen verkopen, experimenteren, gezien worden en in gesprek kunnen gaan met mensen die anders misschien nooit een galerie zouden binnenlopen.
"We zijn ontzettend trots op wat we bereikt hebben," zegt Lindsay. "Vooral nu de wereld zo zwaar aanvoelt en iedereen het moeilijk heeft. Die behoefte aan kunst is er nog steeds. Die energie is er nog steeds."
In een stad die zichzelf voortdurend probeert te verkopen als creatief, kleurrijk en onafhankelijk, stelt Art Yard Sale een nuttigere vraag: hoe maak je kunst echt toegankelijk voor mensen? Niet zomaar iets achter glas, aan een witte muur of verborgen achter een balie, maar iets waar je in kunt lopen, over kunt praten, kunt vasthouden, kopen, onthouden en mee naar huis kunt nemen.
ART YARD SALE hanteert de filosofie om kunst uit traditionele galerieomgevingen te halen en direct in de openbare ruimte te plaatsen. Hoe belangrijk is dat?
Lindsay: Ik vind het geweldig. Sommige mensen weten al van tevoren van Art Yard Sale en zetten het in hun agenda, maar er zijn ook mensen die gewoon langslopen. We verwachten niet dat ze hun gegevens achterlaten. We verwachten ook niet dat ze iets kopen. Het gaat erom dat ze zich erbij betrokken voelen.
Het ontwerp is als een cirkel. Er is geen sprake van één ingang en één uitgang. Mensen kunnen naar binnen en buiten lopen wanneer ze maar willen. Het is heel open. Het is echt leuk als mensen zeggen: "Oh, ik wist niet dat dit bestond", en dan met een kunstwerk naar huis gaan. Wat een prachtig verhaal om mee naar huis te nemen.
Helen: Bij galerieën voelen mensen zich soms wat verlegen om naar binnen te gaan. Misschien verkoopt die galerie geen kunst waar ze zich mee kunnen verbinden, of misschien schrikt de prijs ze af. Maar omdat Art Yard Sale in een openbare ruimte is waar je gratis toegang hebt, kun je de kunst daar bekijken en de kunstenaar ontmoeten.
Dat maakt een groot verschil. Voor mij schuilt een groot deel van de kracht van kunst in het vertellen van een verhaal. Als je de maker ontmoet en hem of haar aan het werk ziet, word je onderdeel van dat verhaal.
VINDT U DAT DE TRADITIONELE GALERIECULTUUR NOG STEEDS INTIMIDEREND OF ONTOEGANKELIJK KAN AANVOELEN?
Lindsay: Toen we bij Art Republic en Enter Gallery werkten, was de regel altijd dat je moest staan en op de grond moest zitten. Er was geen niveau van iemand die achter een bureau zat.
Ik denk dat dat kan gebeuren in galerieën. Je moet allereerst de deur openen, en dan zit er iemand achter een computer, en het kan voelen alsof je stoort. Mensen denken dan: "Ben ik hier wel op de juiste plek? Mag ik hier wel binnen zijn?"
Wij hebben altijd al gedacht: kunst is voor iedereen. Iedereen moet zich er op zijn gemak voelen.
Hoe voelt een kunstmarkt op de dag zelf aan voor iemand die er nog nooit eerder is geweest?
Helen: Het is echt bruisend. Het is een energieke, superleuke dag. Alle artiesten komen en elke kraam krijgt een eigen sfeer, een eigen wereldje. Je kunt een kijkje nemen en al die geweldige, magische mensen ontmoeten.
Dan heb je al die mensen die naar het evenement komen en kunst kopen. Mensen komen iets kopen dat ze voor altijd zullen bewaren en echt koesteren, dus er zijn veel blije gezichten en veel gelach.
Lindsay: Het is meestal behoorlijk hectisch aan het begin, omdat mensen op zoek zijn naar specifieke artiesten of specifieke dingen, dus ze komen heel vroeg. Maar er is de hele dag een fijne flow. Het blijft druk.
Een van de dingen die we kunstenaars altijd proberen te laten doen, is hun werk met de hand afwerken of het ter plekke maken. Dus zelfs als je gewoon rondloopt, kun je zomaar een kunstenaar een werk zien afmaken en een glimp opvangen van hoe ze te werk gaan.
Lindsay: Ik vind het geweldig. Sommige mensen weten al van tevoren van Art Yard Sale en zetten het in hun agenda, maar er zijn ook mensen die gewoon langslopen. We verwachten niet dat ze hun gegevens achterlaten. We verwachten ook niet dat ze iets kopen. Het gaat erom dat ze zich erbij betrokken voelen.
Het ontwerp is als een cirkel. Er is geen sprake van één ingang en één uitgang. Mensen kunnen naar binnen en buiten lopen wanneer ze maar willen. Het is heel open. Het is echt leuk als mensen zeggen: "Oh, ik wist niet dat dit bestond", en dan met een kunstwerk naar huis gaan. Wat een prachtig verhaal om mee naar huis te nemen.
Helen: Bij galerieën voelen mensen zich soms wat verlegen om naar binnen te gaan. Misschien verkoopt die galerie geen kunst waar ze zich mee kunnen verbinden, of misschien schrikt de prijs ze af. Maar omdat Art Yard Sale in een openbare ruimte is waar je gratis toegang hebt, kun je de kunst daar bekijken en de kunstenaar ontmoeten.
Dat maakt een groot verschil. Voor mij schuilt een groot deel van de kracht van kunst in het vertellen van een verhaal. Als je de maker ontmoet en hem of haar aan het werk ziet, word je onderdeel van dat verhaal.
VINDT U DAT DE TRADITIONELE GALERIECULTUUR NOG STEEDS INTIMIDEREND OF ONTOEGANKELIJK KAN AANVOELEN?
Lindsay: Toen we bij Art Republic en Enter Gallery werkten, was de regel altijd dat je moest staan en op de grond moest zitten. Er was geen niveau van iemand die achter een bureau zat.
Ik denk dat dat kan gebeuren in galerieën. Je moet allereerst de deur openen, en dan zit er iemand achter een computer, en het kan voelen alsof je stoort. Mensen denken dan: "Ben ik hier wel op de juiste plek? Mag ik hier wel binnen zijn?"
Wij hebben altijd al gedacht: kunst is voor iedereen. Iedereen moet zich er op zijn gemak voelen.
Hoe voelt een kunstmarkt op de dag zelf aan voor iemand die er nog nooit eerder is geweest?
Helen: Het is echt bruisend. Het is een energieke, superleuke dag. Alle artiesten komen en elke kraam krijgt een eigen sfeer, een eigen wereldje. Je kunt een kijkje nemen en al die geweldige, magische mensen ontmoeten.
Dan heb je al die mensen die naar het evenement komen en kunst kopen. Mensen komen iets kopen dat ze voor altijd zullen bewaren en echt koesteren, dus er zijn veel blije gezichten en veel gelach.
Lindsay: Het is meestal behoorlijk hectisch aan het begin, omdat mensen op zoek zijn naar specifieke artiesten of specifieke dingen, dus ze komen heel vroeg. Maar er is de hele dag een fijne flow. Het blijft druk.
Een van de dingen die we kunstenaars altijd proberen te laten doen, is hun werk met de hand afwerken of het ter plekke maken. Dus zelfs als je gewoon rondloopt, kun je zomaar een kunstenaar een werk zien afmaken en een glimp opvangen van hoe ze te werk gaan.
Er is een breed scala aan kunstenaars bij betrokken, niet alleen qua kunstvorm, maar ook qua bekendheid. Hoe belangrijk is die mix?
Lindsay: Ik denk dat het heel belangrijk is om kunst in zekere zin te declassificeren.
Ik vind het geweldig als mensen rondlopen en niet denken: "Waar is die kunstenaar?" Maar: "Wat vind ik leuk?" Dat is echt belangrijk.
Ik heb altijd een zwak voor de underdog. We hebben dit jaar een paar nieuwe artiesten die nog nooit zoiets gedaan hebben. We hebben ze misschien pas net ontmoet of op Instagram gezien, maar we denken dan: "Ja, dat past er wel bij."
We proberen verschillende stijlen te combineren, zodat het niet allemaal hetzelfde is. Er is voor ieder wat wils: collage, straatkunst, beeldende kunst, illustratie. Alles staat naast elkaar, waardoor het fris aanvoelt. Het is niet steeds hetzelfde. Het is meer zoiets van: "Wow, oké, dat is compleet anders."
HOE WORDT IEMAND ALS KUNSTENAAR DEEL UITMAAKT VAN ART YARD SALE? HOE VERLOOPT DE AANMELDINGS- OF CURATIEPROCEDURE?
Helen: We hebben artiesten die dit al eerder hebben gedaan, dus we sturen hen een opdrachtomschrijving. Vervolgens sturen mensen ons berichten via Instagram. We hebben eigenlijk nog nooit een oproep aan artiesten hoeven te doen.
We bepalen in principe of we denken dat hun werk goed zal verkopen, of dat het voor hen de moeite waard zal zijn. Dat kan betekenen dat hun werk goed verkoopt, maar het kan ook betekenen dat het een goede manier is om hun werk te promoten.
Als ze een opkomend kunstenaar zijn en nog niet veel werk te verkopen hebben, kan dit toch een hele goede manier zijn om verzamelaars te ontmoeten. Het evenement bestaat al 10 of 11 jaar, dus er komen zowel kunstverzamelaars als mensen die gewoon voor het evenement en de sfeer komen.
Lindsay: Het gaat er altijd om of het de moeite waard is voor de kunstenaar en of hun werk niet te veel lijkt op dat van een andere kunstenaar. Je wilt niet dat alles hetzelfde is. Maar we zijn altijd blij met berichten op Instagram, want er is altijd volgend jaar. We hebben ook een aantal mensen benaderd.
Brighton wordt voortdurend omschreven als een creatieve stad. Wat maakt een stad volgens jou nu eigenlijk creatief gezond?
Lindsay: Ik denk dat het aan de mensen ligt. Brighton leeft in een eigen bubbel. Er zijn veel mensen die vrijdenkend, geïnteresseerd en open zijn, en ik denk dat dat de reden is waarom Brighton is zoals het is.
Soms denk ik dat er meer kunst en meer evenementen zouden moeten zijn, maar de mensen die in Brighton wonen, en de mensen die zich tot Brighton aangetrokken voelen, zijn behoorlijk cultureel. Er heerst een gemeenschapsgevoel. Er is een bepaalde sfeer.
Dat is heel ongebruikelijk en heel bijzonder aan Brighton. Het trekt mensen aan. Dus ik denk dat het aan de mensen ligt. Maar ik vind altijd dat er meer kunstenaars zouden moeten zijn die elkaar kunnen inspireren.
WAT VIND JE DAT HET STADION OP DIT MOMENT CREATIEF GOED DOET?
Helen: Ik weet niet of het goed gaat met de stad. Ik denk dat de mensen er hun best doen.
Lindsay: Dat is het lastige. Het lijkt wel alsof iedereen een heel goed excuus heeft om te zeggen: "We hebben gewoon geen financiering", dus wordt er van alles verwacht dat het gratis gebeurt.
Maar het is belangrijk om evenementen zoals Fringe en Artists Open Houses te blijven organiseren. Open Houses houden de kosten om eraan deel te nemen relatief laag, en het is slim omdat je iemands huis gebruikt in plaats van een eigen pand.
Helen: Ik denk dat mensen zich bewust kunnen zijn van wat er om hen heen gebeurt. In plaats van te zeggen: "Ik ga je deze ruimte verhuren voor deze belachelijke prijs die ik op internet heb gezien", zouden ze met je kunnen praten, je als een mens behandelen en samen een oplossing vinden.
En omgekeerd, wat zou u graag zien dat Brighton meer doet om kunstenaars en creatieve gemeenschappen te ondersteunen?
Lindsay: Er staan momenteel zoveel lege winkelruiten en het ziet er echt deprimerend uit in de winkelstraat. Ik ben echt een fan van de winkelstraat.
Na de coronapandemie was er een prachtig initiatief waarbij kunstenaars leegstaande galerieën en winkels overnamen. Als dat terug zou komen, zou dat fantastisch zijn. Ik weet dat die ruimtes in particulier bezit zijn, maar er zou een regel moeten zijn dat ze niet te lang leeg mogen staan, of dat ze er in ieder geval mooi uit moeten zien.
Als je er iets mee zou doen, zou de winkelstraat minder leeg aanvoelen. Geef ons de winkels terug. Wij lossen het wel op.
We gaan de winkelstraat allemaal missen als die verdwijnt. Ik zeg altijd tegen mijn vrienden: "Je vindt het gewoon in een winkel." Dan zeggen ze: "Maar het is duurder." Oké, betaal dan maar een pond meer.
Helen: Het is een utopie, maar ik zou dolgraag een straatkunstfestival door de hele stad organiseren. Mensen die zeggen: "Hier is een muur, hier is een muur." En de gemeente die zegt: "Jullie hebben zoveel budget. Maak een plattegrond, nodig de kunstenaars uit en zorg dat het gebeurt."
Lindsay: Dat hebben we geprobeerd. Dus dat is een wens.
Lindsay: Ik denk dat het heel belangrijk is om kunst in zekere zin te declassificeren.
Ik vind het geweldig als mensen rondlopen en niet denken: "Waar is die kunstenaar?" Maar: "Wat vind ik leuk?" Dat is echt belangrijk.
Ik heb altijd een zwak voor de underdog. We hebben dit jaar een paar nieuwe artiesten die nog nooit zoiets gedaan hebben. We hebben ze misschien pas net ontmoet of op Instagram gezien, maar we denken dan: "Ja, dat past er wel bij."
We proberen verschillende stijlen te combineren, zodat het niet allemaal hetzelfde is. Er is voor ieder wat wils: collage, straatkunst, beeldende kunst, illustratie. Alles staat naast elkaar, waardoor het fris aanvoelt. Het is niet steeds hetzelfde. Het is meer zoiets van: "Wow, oké, dat is compleet anders."
HOE WORDT IEMAND ALS KUNSTENAAR DEEL UITMAAKT VAN ART YARD SALE? HOE VERLOOPT DE AANMELDINGS- OF CURATIEPROCEDURE?
Helen: We hebben artiesten die dit al eerder hebben gedaan, dus we sturen hen een opdrachtomschrijving. Vervolgens sturen mensen ons berichten via Instagram. We hebben eigenlijk nog nooit een oproep aan artiesten hoeven te doen.
We bepalen in principe of we denken dat hun werk goed zal verkopen, of dat het voor hen de moeite waard zal zijn. Dat kan betekenen dat hun werk goed verkoopt, maar het kan ook betekenen dat het een goede manier is om hun werk te promoten.
Als ze een opkomend kunstenaar zijn en nog niet veel werk te verkopen hebben, kan dit toch een hele goede manier zijn om verzamelaars te ontmoeten. Het evenement bestaat al 10 of 11 jaar, dus er komen zowel kunstverzamelaars als mensen die gewoon voor het evenement en de sfeer komen.
Lindsay: Het gaat er altijd om of het de moeite waard is voor de kunstenaar en of hun werk niet te veel lijkt op dat van een andere kunstenaar. Je wilt niet dat alles hetzelfde is. Maar we zijn altijd blij met berichten op Instagram, want er is altijd volgend jaar. We hebben ook een aantal mensen benaderd.
Brighton wordt voortdurend omschreven als een creatieve stad. Wat maakt een stad volgens jou nu eigenlijk creatief gezond?
Lindsay: Ik denk dat het aan de mensen ligt. Brighton leeft in een eigen bubbel. Er zijn veel mensen die vrijdenkend, geïnteresseerd en open zijn, en ik denk dat dat de reden is waarom Brighton is zoals het is.
Soms denk ik dat er meer kunst en meer evenementen zouden moeten zijn, maar de mensen die in Brighton wonen, en de mensen die zich tot Brighton aangetrokken voelen, zijn behoorlijk cultureel. Er heerst een gemeenschapsgevoel. Er is een bepaalde sfeer.
Dat is heel ongebruikelijk en heel bijzonder aan Brighton. Het trekt mensen aan. Dus ik denk dat het aan de mensen ligt. Maar ik vind altijd dat er meer kunstenaars zouden moeten zijn die elkaar kunnen inspireren.
WAT VIND JE DAT HET STADION OP DIT MOMENT CREATIEF GOED DOET?
Helen: Ik weet niet of het goed gaat met de stad. Ik denk dat de mensen er hun best doen.
Lindsay: Dat is het lastige. Het lijkt wel alsof iedereen een heel goed excuus heeft om te zeggen: "We hebben gewoon geen financiering", dus wordt er van alles verwacht dat het gratis gebeurt.
Maar het is belangrijk om evenementen zoals Fringe en Artists Open Houses te blijven organiseren. Open Houses houden de kosten om eraan deel te nemen relatief laag, en het is slim omdat je iemands huis gebruikt in plaats van een eigen pand.
Helen: Ik denk dat mensen zich bewust kunnen zijn van wat er om hen heen gebeurt. In plaats van te zeggen: "Ik ga je deze ruimte verhuren voor deze belachelijke prijs die ik op internet heb gezien", zouden ze met je kunnen praten, je als een mens behandelen en samen een oplossing vinden.
En omgekeerd, wat zou u graag zien dat Brighton meer doet om kunstenaars en creatieve gemeenschappen te ondersteunen?
Lindsay: Er staan momenteel zoveel lege winkelruiten en het ziet er echt deprimerend uit in de winkelstraat. Ik ben echt een fan van de winkelstraat.
Na de coronapandemie was er een prachtig initiatief waarbij kunstenaars leegstaande galerieën en winkels overnamen. Als dat terug zou komen, zou dat fantastisch zijn. Ik weet dat die ruimtes in particulier bezit zijn, maar er zou een regel moeten zijn dat ze niet te lang leeg mogen staan, of dat ze er in ieder geval mooi uit moeten zien.
Als je er iets mee zou doen, zou de winkelstraat minder leeg aanvoelen. Geef ons de winkels terug. Wij lossen het wel op.
We gaan de winkelstraat allemaal missen als die verdwijnt. Ik zeg altijd tegen mijn vrienden: "Je vindt het gewoon in een winkel." Dan zeggen ze: "Maar het is duurder." Oké, betaal dan maar een pond meer.
Helen: Het is een utopie, maar ik zou dolgraag een straatkunstfestival door de hele stad organiseren. Mensen die zeggen: "Hier is een muur, hier is een muur." En de gemeente die zegt: "Jullie hebben zoveel budget. Maak een plattegrond, nodig de kunstenaars uit en zorg dat het gebeurt."
Lindsay: Dat hebben we geprobeerd. Dus dat is een wens.
Voelen evenementen zoals Brighton Fringe voor jou nog steeds authentiek aan, vanuit de basis en gedreven door de gemeenschap, of is dat beeld inmiddels veranderd?
Helen: Ik denk het wel. Brighton Fringe is een liefdadigheidsinstelling met een klein team dat veel doet. Ze verstrekken beurzen en subsidies aan artiesten en waren erg behulpzaam voor ons in ons eerste jaar.
Ze werken samen met andere goede doelen die kunstenaars begeleiden zodat ze hun werk op het Fringe Festival kunnen presenteren. Ik vind dat ze een heel goede visie op de kunsten hebben en echt proberen mensen te helpen met alles wat ze nodig hebben.
Lindsay: Misschien zouden er meer van dit soort evenementen gedurende het jaar kunnen zijn en niet alleen in mei. Mei is waanzinnig, en geweldig, maar misschien zou er ook iets in september kunnen zijn. Ik denk niet dat het de sfeer zou verwateren. Het zou de stad alleen maar levendiger maken.
Maak het ook duidelijker hoe je hulp kunt krijgen. Alles voelt als bureaucratie. Er zou een plek moeten zijn waar het gewoon makkelijk is. "Ik wil dit." "Oké, ga die kant op."
WAT WAREN ENKELE VAN DE INSPIRATIEBRONNEN DIE UW EIGEN CREATIEVE REIS VORMGEVEN HEBBEN?
Helen: Die van mij is een beetje kitscherig. Ik ben jaren geleden met de universiteit op studiereis naar Berlijn geweest en bezocht daar een geweldig kraakpand van een kunstenaar, dat inmiddels is afgebroken.
Je kon er als toerist heen gaan, en ik ontmoette er een man die op de grond zat, een biefstuk aan het bakken was, een fles wodka dronk en prachtige zeefdrukken maakte. Het klinkt vreselijk, maar ik dacht: "Dit is een goed leven. Ik wil ook zulke kunstprojecten doen."
Na mijn terugkeer naar Engeland organiseerde ik samen met een vriend kleine pop-up kunsttentoonstellingen in Bournemouth, die we later ook in Barcelona voortzetten. Ik maakte deel uit van diverse kleine kunstcollectieven en werkte me uiteindelijk op tot Enter Gallery.
Daarna kreeg ik de kans om al die projecten met Lindsay en Lawrence, de oude galeriehouder, te doen. We organiseerden pop-upwinkels en bezochten kunstbeurzen in Londen, Manchester, Miami en Zwitserland. Het was geweldig om in de kleine werelden van de kunstenaars te duiken en hun installaties en projecten tot leven te zien komen. Ik denk dat het realiseren van die dingen echt een goed gevoel geeft.
Lindsay: Die van mij is niet zo bijzonder. Toen ik geboren werd, werkten mijn ouders allebei op een markt, en ik lag in een wiegje onder de kraam terwijl ze schilderijen verkochten.
Dat begon met foto's en eindigde bij Enter Gallery. Ik ben er dus altijd mee opgegroeid. Als kind had ik niets anders te doen. Ik heb wel met andere galerieën samengewerkt en verschillende dingen geprobeerd, maar ik had zo'n passie voor wat we deden, omdat we ons altijd bleven ontwikkelen.
Het begon met posters, en groeide uit tot gelimiteerde oplages. Toen kregen we een aanbod van een klein bedrijfje genaamd Pictures on Walls: "We hebben een kunstenaar genaamd Banksy, willen jullie een aantal van zijn prints verkopen?" En ik deed daar graag aan mee, ik zei ja. We verkochten Banksy-prints voor £95.
Vroeger zeiden we: "Daarmee kan je kind naar de universiteit," en mensen lachten ons uit. Eigenlijk zouden sommigen het nu waarschijnlijk wel doen. Of er zelfs een huis van kopen.
Voor mij zit het gewoon in het bloed. Ik runde een familiebedrijf en was altijd "de dochter", maar nu heb ik mijn eigen ding. Ik heb de goede dingen meegenomen, ik heb geleerd van de fouten en ik zal ongetwijfeld nog veel meer fouten maken. Maar ik heb het gevoel dat ik nog genoeg potentie heb om iets goeds te maken van Kaos Projects.
Helen: Ik denk het wel. Brighton Fringe is een liefdadigheidsinstelling met een klein team dat veel doet. Ze verstrekken beurzen en subsidies aan artiesten en waren erg behulpzaam voor ons in ons eerste jaar.
Ze werken samen met andere goede doelen die kunstenaars begeleiden zodat ze hun werk op het Fringe Festival kunnen presenteren. Ik vind dat ze een heel goede visie op de kunsten hebben en echt proberen mensen te helpen met alles wat ze nodig hebben.
Lindsay: Misschien zouden er meer van dit soort evenementen gedurende het jaar kunnen zijn en niet alleen in mei. Mei is waanzinnig, en geweldig, maar misschien zou er ook iets in september kunnen zijn. Ik denk niet dat het de sfeer zou verwateren. Het zou de stad alleen maar levendiger maken.
Maak het ook duidelijker hoe je hulp kunt krijgen. Alles voelt als bureaucratie. Er zou een plek moeten zijn waar het gewoon makkelijk is. "Ik wil dit." "Oké, ga die kant op."
WAT WAREN ENKELE VAN DE INSPIRATIEBRONNEN DIE UW EIGEN CREATIEVE REIS VORMGEVEN HEBBEN?
Helen: Die van mij is een beetje kitscherig. Ik ben jaren geleden met de universiteit op studiereis naar Berlijn geweest en bezocht daar een geweldig kraakpand van een kunstenaar, dat inmiddels is afgebroken.
Je kon er als toerist heen gaan, en ik ontmoette er een man die op de grond zat, een biefstuk aan het bakken was, een fles wodka dronk en prachtige zeefdrukken maakte. Het klinkt vreselijk, maar ik dacht: "Dit is een goed leven. Ik wil ook zulke kunstprojecten doen."
Na mijn terugkeer naar Engeland organiseerde ik samen met een vriend kleine pop-up kunsttentoonstellingen in Bournemouth, die we later ook in Barcelona voortzetten. Ik maakte deel uit van diverse kleine kunstcollectieven en werkte me uiteindelijk op tot Enter Gallery.
Daarna kreeg ik de kans om al die projecten met Lindsay en Lawrence, de oude galeriehouder, te doen. We organiseerden pop-upwinkels en bezochten kunstbeurzen in Londen, Manchester, Miami en Zwitserland. Het was geweldig om in de kleine werelden van de kunstenaars te duiken en hun installaties en projecten tot leven te zien komen. Ik denk dat het realiseren van die dingen echt een goed gevoel geeft.
Lindsay: Die van mij is niet zo bijzonder. Toen ik geboren werd, werkten mijn ouders allebei op een markt, en ik lag in een wiegje onder de kraam terwijl ze schilderijen verkochten.
Dat begon met foto's en eindigde bij Enter Gallery. Ik ben er dus altijd mee opgegroeid. Als kind had ik niets anders te doen. Ik heb wel met andere galerieën samengewerkt en verschillende dingen geprobeerd, maar ik had zo'n passie voor wat we deden, omdat we ons altijd bleven ontwikkelen.
Het begon met posters, en groeide uit tot gelimiteerde oplages. Toen kregen we een aanbod van een klein bedrijfje genaamd Pictures on Walls: "We hebben een kunstenaar genaamd Banksy, willen jullie een aantal van zijn prints verkopen?" En ik deed daar graag aan mee, ik zei ja. We verkochten Banksy-prints voor £95.
Vroeger zeiden we: "Daarmee kan je kind naar de universiteit," en mensen lachten ons uit. Eigenlijk zouden sommigen het nu waarschijnlijk wel doen. Of er zelfs een huis van kopen.
Voor mij zit het gewoon in het bloed. Ik runde een familiebedrijf en was altijd "de dochter", maar nu heb ik mijn eigen ding. Ik heb de goede dingen meegenomen, ik heb geleerd van de fouten en ik zal ongetwijfeld nog veel meer fouten maken. Maar ik heb het gevoel dat ik nog genoeg potentie heb om iets goeds te maken van Kaos Projects.
WELK ADVIES ZOU JE GEVEN AAN KUNSTENAARS OF KUNSTORGANISATIES DIE NET BEGINNEN?
Lindsay: Voor kunstenaars is een van mijn belangrijkste adviezen: kijk niet naar anderen. Doe wat bij jou past.
Zodra je probeert op iemand anders te lijken, verliest je kunst haar gevoel en emotie. Alles is gebaseerd op emotie en gevoel. Als je het niet voelt, begrijp je het niet.
Wees dus gewoon jezelf en ontwikkel jezelf. Dat is mijn denkwijze als kunstenaar, maar ik denk dat dat voor alles in het leven geldt. Wees authentiek.
Helen: Als je aan projecten of dingen denkt die je wilt doen, denk dan groot. Je kunt het later altijd nog kleiner aanpakken.
Schroom niet om iets te proberen, ook al denk je dat je er niet voor in aanmerking komt, of dat je niet in die galerie thuishoort, of omdat je niet genoeg volgers of werk hebt. Doe het gewoon, en je leert gaandeweg.
Lindsay: En als je kunst in een galerie wilt tentoonstellen, doe dan onderzoek naar de galerie. Bedenk: past mijn werk hier wel? Galerijen krijgen ontzettend veel spullen binnen, dus daar moet je ook rekening mee houden.
Geef ook niet op. Het is echt moeilijk en je zult veel afwijzingen krijgen. Of misschien ook niet, maar de meeste mensen krijgen die wel. In jezelf geloven is het allerbelangrijkste.
Was je enthousiast om via de wildposting-campagne zelf op straat over het evenement te praten?
Helen: Ik vind flyeren geweldig. Ik had nooit gedacht dat ik het leuk zou vinden, maar ik vind het heerlijk om met mensen te praten. Ze zeggen dan: "Oh ja, daar ben ik ook geweest, het is geweldig," of "Ik heb er nog nooit van gehoord, maar ik zou het graag eens willen bezoeken." Die persoonlijke gesprekken maken het onvergetelijk.
Lindsay: Vorig jaar hebben we 7,500 flyers verspreid. We hebben posters gemaakt, en een vriend heeft muurdozen beschilderd met graffiti, maar het is geweldig dat zoiets als UNCLE ons komt helpen met het verspreiden van flyers. Ik ben er erg enthousiast over.
Helen: We glimlachen al de hele tijd sinds ze zeiden dat we deze samenwerking konden aangaan.
Het is interessant, want in Brighton is het zo moeilijk om kunst te plaatsen. Er zijn zoveel regels en ze zijn streng tegen illegale afvalstorting en graffiti. Dus het is echt fijn om een evenement te hebben dat op straat plaatsvindt en ook op straat wordt aangekondigd. Het voelt goed.
EN TOT SLOT… WAAROM ZOUDEN MENSEN KUNST KOPEN?
Helen: Omdat kunst alles is. Kunst is wat je een goed gevoel geeft. Het roept een bijzondere herinnering op of geeft je een gevoel of emotie. Het kan een verhaal vertellen over wat er op dit moment in de wereld gebeurt.
Lindsay: Dat is ook heel interessant met kunst, hoe het zich ontwikkelt. Door 30 jaar in galerieën te werken, zie je hoe de tijden veranderen en hoe kunst verandert. Wat mensen kopen verandert ook.
Als het goed gaat en iedereen geld heeft, zijn ze dol op satire. Ze houden van zwarte humor. Maar in echt moeilijke tijden willen mensen vrolijk werk. Ze willen zich gewoon gelukkig voelen, en dat kopen ze.
Het is fascinerend om te zien hoe alles in beweging is. Je kunt niet leven zonder kunst. En dat geldt voor elk vakgebied.
Lindsay: Voor kunstenaars is een van mijn belangrijkste adviezen: kijk niet naar anderen. Doe wat bij jou past.
Zodra je probeert op iemand anders te lijken, verliest je kunst haar gevoel en emotie. Alles is gebaseerd op emotie en gevoel. Als je het niet voelt, begrijp je het niet.
Wees dus gewoon jezelf en ontwikkel jezelf. Dat is mijn denkwijze als kunstenaar, maar ik denk dat dat voor alles in het leven geldt. Wees authentiek.
Helen: Als je aan projecten of dingen denkt die je wilt doen, denk dan groot. Je kunt het later altijd nog kleiner aanpakken.
Schroom niet om iets te proberen, ook al denk je dat je er niet voor in aanmerking komt, of dat je niet in die galerie thuishoort, of omdat je niet genoeg volgers of werk hebt. Doe het gewoon, en je leert gaandeweg.
Lindsay: En als je kunst in een galerie wilt tentoonstellen, doe dan onderzoek naar de galerie. Bedenk: past mijn werk hier wel? Galerijen krijgen ontzettend veel spullen binnen, dus daar moet je ook rekening mee houden.
Geef ook niet op. Het is echt moeilijk en je zult veel afwijzingen krijgen. Of misschien ook niet, maar de meeste mensen krijgen die wel. In jezelf geloven is het allerbelangrijkste.
Was je enthousiast om via de wildposting-campagne zelf op straat over het evenement te praten?
Helen: Ik vind flyeren geweldig. Ik had nooit gedacht dat ik het leuk zou vinden, maar ik vind het heerlijk om met mensen te praten. Ze zeggen dan: "Oh ja, daar ben ik ook geweest, het is geweldig," of "Ik heb er nog nooit van gehoord, maar ik zou het graag eens willen bezoeken." Die persoonlijke gesprekken maken het onvergetelijk.
Lindsay: Vorig jaar hebben we 7,500 flyers verspreid. We hebben posters gemaakt, en een vriend heeft muurdozen beschilderd met graffiti, maar het is geweldig dat zoiets als UNCLE ons komt helpen met het verspreiden van flyers. Ik ben er erg enthousiast over.
Helen: We glimlachen al de hele tijd sinds ze zeiden dat we deze samenwerking konden aangaan.
Het is interessant, want in Brighton is het zo moeilijk om kunst te plaatsen. Er zijn zoveel regels en ze zijn streng tegen illegale afvalstorting en graffiti. Dus het is echt fijn om een evenement te hebben dat op straat plaatsvindt en ook op straat wordt aangekondigd. Het voelt goed.
EN TOT SLOT… WAAROM ZOUDEN MENSEN KUNST KOPEN?
Helen: Omdat kunst alles is. Kunst is wat je een goed gevoel geeft. Het roept een bijzondere herinnering op of geeft je een gevoel of emotie. Het kan een verhaal vertellen over wat er op dit moment in de wereld gebeurt.
Lindsay: Dat is ook heel interessant met kunst, hoe het zich ontwikkelt. Door 30 jaar in galerieën te werken, zie je hoe de tijden veranderen en hoe kunst verandert. Wat mensen kopen verandert ook.
Als het goed gaat en iedereen geld heeft, zijn ze dol op satire. Ze houden van zwarte humor. Maar in echt moeilijke tijden willen mensen vrolijk werk. Ze willen zich gewoon gelukkig voelen, en dat kopen ze.
Het is fascinerend om te zien hoe alles in beweging is. Je kunt niet leven zonder kunst. En dat geldt voor elk vakgebied.
